Donderdag, brosdag…

Kinderen zijn zoals scheten, … alleen die van jezelf kan je verdragen.  Een aantal weken geleden had ik nog hoop en geloof in de toekomst bij het zien van het jongerenengagement voor de klimaatzaak.  Vandaag, na de zevende zelfgeorganiseerde schoolreis op rij, denk ik daar anders over. Na de zevende kindermars heb ik het wel gehad. Behalve de aanwezigheid van een Zweeds kindsterretje was de mars van 21 februari dezelfde als die van 10 januari. Joelende jeugd met in de rand van de betoging veel papa’ en mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s. Na bijna twee maanden verwacht ik meer dan alleen maar blame & shame van het jonge grut. Ze hebben nog nooit gewerkt en roepen nu al op tot een algemene staking!

Hoe langer hoe meer kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze spijbeloptochten georganiseerd worden door grote mensen. Een goed ge-hypete stunt van bepaalde politieke families. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst …en dat is sommige stamleiders niet ontgaan. Waarom stoppen de spijbelmarsen na de verkiezingen? Moeten die kinderen zich niet richten tot de nieuwe bewindsmakers in plaats van hun pijlen te richten op een uitbollende regering in lopende zaken? Verontwaardiging kan niet vroeg genoeg aangeleerd worden. Een sneeuwvlokjesattitude die gekenmerkt wordt door een stevig potje “Zwarte Pieten” (excusez le mot) toeschuiven!  De scholieren nemen naarstig de gewoontes van onze politici over. Roepen maar niet luisteren. Een debat heb ik nog altijd niet gezien. De kinderkruistocht is gewoon een campagnestunt. Als die van Nintendo meer dan 50 miljoen jongeren op de straat krijgen met hun Pokemon Go, dan moet de Eco-kerk toch zeker een processie op gang krijgen met een spijbelpasje? Creativiteit en kritische zin, we hebben het al uit de jongeren geperst bij aanvang van het middelbaar onderwijs.  In januari was ik nog hoopvol, vandaag zie ik alleen een verkiezingscampagne. Vers bloed voor de legioenen van Calvo.

Na zeven weken verwacht ik dat de jeugd haar consumer-power zou aangewend hebben. Het massaal ecologisch dumpen van hun coltan en arseen houdende selfie-toestellen, …het dumpen van goedkope Primark kledij uit child-sweatshops, … het afwijzen van de Aliexpress namaakspulletjes die van de andere kant van onze gehavende planeet komen…   Helaas, het blijft bij jeugdig gelol en gelal.  Zo d’ouden zongen, zo piepen de jongen. De pers en de schoolkrant schieten mooie plaatjes.  De kinderen leren polariseren en de ouderen sussen hun geweten. Ik voel nu al een rits milieubelastingen aankomen.

Een vraag die ik vaak te horen krijg is: “Wat doe jij dan voor het milieu”?  Wel, je kan mij als SUV-rijdende blanke man van middelbare leeftijd die af en toe bij het haardvuur een sigaar opsteekt, met veel zonden beladen. Toch is mijn ecologische voetafdruk een pak kleiner dan die van veel klimaatstrijders. Ik heb namelijk geen kinderen op deze planeet gezet. How eco can you get?

Advertenties

Staking?

Perfect day (…almost!)

Heeft u het ook gemerkt? Vandaag hing de lente in de lucht! Niet alleen de lente maar ook een nationale staking! Ik herinner me nog goed de stakingen uit de vorige eeuw. Toen klom ik als een echte rat nog over de bedrijfshekken om de stakers een neus te zetten. De lol die we hadden toen we met behulp van een bulldozer met schoplader dwars door de piketten van Amada en de MLB stormden zodat de bussen met werkwilligen toegang kregen tot het bedrijf. Dat waren nog eens stakingen. Werklust wint altijd.

Vandaag was het een nationale stakingsdag maar met heel wat minder vuur! Hier en daar sloeg de vlam heel even in de pan maar het was niets vergeleken met de heibel uit de jaren tachtig.  Vandaag reed ik rustig en filevrij naar het werk terwijl een waterachtig lentezonnetje in het zwerk kwam piepen! Geen rattestreken vandaag, ik heb alleen de muziek van de “Scabs” door de autoradio gejaagd en verder was het gewoon genieten.  Ik hou wel van die moderne stakingen, … ze sparen het milieu en verbeteren de mobiliteit. Vandaag was het een mooie dag!

Maat voor niets.

De staking van 13 februari is al weken aangekondigd en iedereen heeft zich erop voorbereid.  Ik vraag me alleen af wat een rustige dag als vandaag nu opgeleverd heeft voor de vakbonden? Niets!   Net zoals de brosactiviteiten van de scholieren is de nationale staking al lang geen idealistische strijd meer maar wel een politieke actie. Vroeger werd er gevochten voor een paar “frangskes” meer en vandaag wordt er gebrost op school (of ’t werk) voor een monopolie op de waarheid. Geloof me, de tijden zijn veranderd.  De hoofdeis van de vakbonden is het (naar boven) bijstellen van de loonwet.  Van bij het begin van de paritaire onderhandeling hebben de syndicaten aangestuurd op een staking. Het overleg was nog geen seconde bezig en de koffie was nog niet eens uitgeschonken of de vakbonden verlieten het plenum met een stakingsaanzegging.  Onze politici zijn al meer dan een jaar in campagnemodus en daar moeten de gepolitiseerde middenveldorganisaties gebruik van maken. Een staking was van bij de start onafwendbaar.

De norm in de loonwet voorziet in een loonkostverhoging van amper 0,8% bovenop de index. Dat is reden genoeg voor de politiseerde vakorganisaties om hun kiesvee te mobiliseren en de campagne voor de aankomende verkiezingen een duwtje te geven. Jammer voor de vakbonden maar de gemiddelde koopkracht is de laatste jaren alleen maar gestegen. Feiten zijn minder belangrijk dan emotie. Een staking moest en zou d’r komen. Het interprofessioneel overleg is normaal alleen voor de privésector bedoeld maar het overheidspersoneel, u weet wel dat zijn de kandidaat-zware-beroepen die zowat 2/3devan alle pensioengelden opstrijken, wordt ook op de barricaden gelokt. Dat overheidspersoneel valt NIET onder het gecontesteerde interprofessioneel akkoord maar staakt wel mee voor de gezelligheid.  Het is een maat voor niets. De kop van jut is de zittende regering maar na een eerder débacle is dit een minderheidsregering geworden en een regering in lopende zaken die dur de comprenure haar tijd hulpeloos moet uitzitten tot in mei het doek valt. De nationale actie is dus een staking die weinig zoden aan de dijk zet. De stennis die geschopt wordt op internet, radio en TV is veel groter dan de stapel pallets aan de bedrijfspoort. Een actie van een politieke oppositie.

Het wapen van de staking?

Het stakingswapen is al lang niet meer zo scherp als het eens was. Ooit knepen de bewindvoerders van de nationale fabrieken de billen stijf bijeen als het proletariaat in beroering kwam. Vandaag kan een staking alleen nog maar een deuk in een pakje boter slaan. Wat gefrunnik aan de oppervlakte en vooral schadelijk voor ’s lands imago. Ons koninkrijk is een voorschoot groot en de economische hoofdrolspelers zijn globaal georganiseerd. Met een staking doen we enkel mekaar een beetje de duvel aan, niet meer dan een ongemak dat een hoop centen uit onze eigen zak kost. Aanschuiven met de auto zijn we al gewend net zoals de afwezige werklust van het openbaar vervoer. Een nationale staking is voor velen een dagje verplicht verlof. Veel bedrijven hebben het thuiswerken ingevoerd. We zijn geëvolueerd van manufactuur naar dienstverlening. Een andere economie, een andere manier van werken, een hoge graad van automatisering en een andere tijdsgeest… maar helaas zijn de syndicale groepen niet mee geëvolueerd. Stel je eens voor dat de vakbonden het internet voor 24 uren kunnen platleggen? Dat zou pas een gigantische impact hebben en als bonus maken ze in één klap ook al die vervelende kritiekasters monddood.   Deze stakingsactie is een politieke stammentwist … niet meer dan dat.

Venijn in de staart…

Al bij al een mooie dag. Een lentezon, geen files, geen gedoe… Ik heb een zeer productieve dag gehad, perfect! …of toch bijna? Tegen het einde van de dag vond ik het onderstaande bericht in mijn mailbox:

Schermafbeelding 2019-02-13 om 15.55.34.png

Het bericht kwam van UPS. Ik verwacht namelijk een nieuwe gitaar. “Door een arbeidsdispuut buiten de wil van UPS werd de levering uitgesteld”!  Werkelijk? Heb ik dat goed gelezen?  Zomaar de levering van een lang verwacht instrument uitstellen??? Die dekselse vakbonden! Ik lees het vermaledijde bericht met afschuw en vraag me af hoe wreed een staking kan zijn?  Verdorie toch…!

Kan iemand mij vertellen waar ik nog een stakingspiket kan vinden? Ik ga er meteen op af met mijn bulldozer met schoplader!