Locker Room Talk!

De klimaatverandering maakt mij erg onrustig! … en ik heb het niet over het “weer” of de aanhoudende regen. Kwakkelzomers hebben we al elk decennium gekregen, bak-en-braad seizoenen, zes-maanden-winterweer, apocalyptische voorspellers… ook al allemaal meegemaakt in pre-internet tijden.  

Het sociale klimaat van Wokes, MeeToos en andere geesten die vandaag menen te weten hoe anderen zich moeten gedragen is veel bedreigender voor het voortbestaan van de mensheid dan een blanke, benzinewagen rijdende, cisgender man van middelbare leeftijd. 

Mijn sociale media vrienden posten niet langer foto’s van hun avondeten of van pasgeboren larfjes die ze op deze al zwaarbelaste planeet gezet hebben! Neen, ik zie confrontaties, reprimandes, tribaal gedrag en victimisme. Waar is de tijd dat Facebook nog “the place to be” was voor fans van poesjes?  Met AI gestuurde datatechnologie en complexe algoritmen krijg ik te zien wat mensen die ik ooit sympathiek vond zoal uitvreten. Ze wijzen tegenwoordig meer met het vingertje dan dat de pastoor dat vroeger deed! Mijn “vrienden” gaan plots politici afzeiken in antwoorden op hun posts. Welk een tijdverspilling. Dulle kallen kramen (sic) meer feministische spierballentaal uit dan een van testosteron gevulde bodybuilder kan heffen. Ook mijn taalgebruik wordt nauwlettend in het oog gehouden. Het woordje “zwart” is alleen nog toegelaten voor opa’s die 80 jaar geleden de kant van den Duits gekozen hebben. En iedereen lijkt wel “ergens” een slachtoffer van “iets” te zijn geworden! Ik word de laatste maanden social media-gewijs meer “ontvriend” op basis van mijn geslacht en rookgedrag dan van een boude posting. Geen probleem voor mij. Zogenaamde vrienden die zichzelf “de-frienden” zijn zoiets als de vuilniszakken die zichzelf buitenzetten.  Soit…

Over boude uitspraken gesproken: Eddy Demarez en de Belgian Cats! In een onoplettend moment heeft Eddy zichzelf gecancelled. In sporttermen heet het “Locker room talk”. Een hoop vrouwelijke facebookvrienden voelde zich collectief in het gat gebeten en sloegen aan het verzusteren in hun slachtofferrol. Demarez moet hangen en liefst in de vergeetput van Zwarte Piet verdwijnen. (Mag ik het woord Piet nog gebruiken?)

Ik heb altijd gedacht dat (top)sporters een toonbeeld zijn van doorzettingsvermogen en discipline. Ik heb nooit kunnen denken dat ze zo lichtgevoelig zijn. Vroeger bestond nog zoiets als vergiffenis maar niet in de harde sportwereld.  Sporters leven bij gratie van de mensen die hen onder de aandacht brengen. Beseffen de Cats dat wel? 

Sport interesseert me weinig en de damessporten al helemaal niet. Mag ik dat vinden? Damesbasket is saai en kan me weinig boeien, is het mij gepermitteerd? Als ik damesbasketbal zie dan denk ik aan hondjes die op hun achterpoten lopen: het lijkt nergens op maar toch knap dat ze het kunnen.   

Zo! U mag uw gram spuien. Voor het ontvrienden klikt u op mijn profiel en kan u mij “uitvinken”.  

Het ga u goed in deze harde tijden!

Wie de roede spaart!

… haat zijn kinderen. Het is een oud Nederlands spreekwoord dat zijn inspiratie vond in het Oude Testament.  Samen met gezegden als “de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet” en “Een wit voetje halen” zal deze Bijbelse wijsheid uit ons gedekoloniseerd vocabularium geschrapt worden. 

Op radiofonische wijze ontwaakte ik vandaag met een nieuwsitem over de “pedagogische tik”. Het politieke gebakkelei over de “saflet” laait weer op. België en Tsjechië zijn de enige landen waar de pedagogische tik nog niet in het strafwetboek staat.  Pedagoog Theo Francken doet wat hij het beste kan: Twitteren. In een tweet postuleerde hij geen lichamelijke of psychische schade te lijden van de oorvegen die dokter Francken al eens uitdeelde. Een gevaarlijke tweet want het zette kwaad bloed bij een aantal Tsjeven en was meteen goed voor een rondje bekvechten onder de verkozenen des volks. De opvoedkundige tik is “not done” in onze poco-cratie en hoort thuis onder de noemer kindermishandeling. Is dat echt zo? 

Na meer dan een halve eeuw kan ik al eens reminisceren over mijn vlegeljaren. Pa Jean verkocht mij ook al eens een oplawaai na kattenkwaad of ongehoorzaamheid. Mijn vader had dan ook nog de gewoonte om mij terug te sturen naar de plaats van delict om mijn verontschuldigingen aan te bieden. Ben ik er slechter van geworden? Ik denk het niet. Werd ik mishandeld? Absoluut niet! Ik hield en hou nog altijd van pa zaliger. 

Het waren andere tijden. Ondertussen leven we in een gesedeerde samenleving. We doen alles om pijn, stress en onbehagen te vermijden. Tradities en oude parentale structuren staan in de weg van onze persoonlijke vrijheid en maatschappelijke gelijkheid. We zijn allergisch geworden voor pijn en moeilijkheden.

Specialisten en wetenschappers claimen de waarheid over de pedagogische tik: Het is slecht! Harvard-wetenschappers vlooiden uit dat een “lichte vorm van geweld” en “zware mishandeling” hetzelfde effect hebben op de ontwikkeling van kinderhersenen. Ik vraag me af hoe ze dat onderzoek gevoerd hebben? 

Generaties lang werden muilperen uitgedeeld. Toch is de mensheid niet uitgestorven. Integendeel, in onze hedonistische maatschappij mag niets pijn doen. Het resultaat is een cultuur van slachtofferschap. Niet alleen de saflet maar ook woorden, discussies en opmerkingen geven aanleiding tot conflictsituaties. Het overwinnen van moeilijkheden en oplossen van moeilijke situaties valt ons steeds zwaarder. Wat ons nog meer kwetst dan een “pedagogische tik” is de waarheid. Het gevolg is wollig taalgebruik en zaken die we niet meer willen benoemen. Stoute kinderen bestaan niet (meer) en een pak voor de broek dus ook niet.

De draai rond mijn oren was met liefde gegeven. Het heeft me gesterkt en geleerd voor het latere leven. Nu besef ik dat het me weerbaarder gemaakt heeft. Ik was ooit het brildragende dikkertje van de klas, voer voor de pestkoppen. Met de opgebouwde “veerkracht” en de kennis dat “pijn” een goede motivator is voor verandering van gedrag ben uit het kabinet van de kinderpsycholoog gebleven. Een stevige trap in de kloten van de bully en na de strafstudie een oelewapper van pa, … het is een kleine prijs voor mentale rust gedurende de rest van het schooljaar.  

Er is geen gebrek aan respectloze, irritante larfjes, pestkoppen en verwende nesten. Teleurstelling, pijn en tegenslag kan je niet vroeg genoeg aanleren want het leven zit er vol van.  “Wie de roede spaart, haat zijn kinderen”. 

Brat

Bye Bye Facebook?

That’s it – I quit! 

Ik heb ’t gehad. Ik heb mijn dikke buik vol van “Social Media”.  Om het met de woorden van de grote filosoof Captain Kirk te zeggen: “Beam me up Scotty, no intelligent life here…” 

Jawel, u hoort het goed. Ik heb veel zin om mijn social media accounts te sluiten.  Dankzij de verkoop van uw en mijn persoonlijke gegevens heeft mijnheer Suikerberg zijn schaapjes mooi op het droge. Aanvankelijk was Facebook nog leuk. Reminisceren over Bilzen, contacten met studiegenoten en geloof het of niet maar zelfs de foto van uw kat kon rekenen op een “like”. Veel liefjes heb ik in mijn jonge dagen niet gehad maar dankzij de beelden op Social Media weet ik nu dat kalverliefde en jeugdige frisheid een vervaldatum hebben. Je hoort mij echter niet klagen over de amusementswaarde van Facebook, Twitter en Instagram.

Toch sta ik voor het “Social Dilemma” (overigens ook de titel van een must-see docu op Netflix). Het zou voor mijn gezondheid beter zijn om de virtuele toog van Café Facebook permanent in quarantaine te plaatsen. Ik heb niks tegen het medium an sich want marketeers moeten hun wind ook aan de man/vrouw/bi-gender kunnen brengen.  Gebakken lucht verkoop je best digitaal.  Wat me wel stoort zijn de algoritmen die bepalen wat ik te zien krijg. Ik hou niet van koekjes die bepalen wat ik op mijn bord krijg. Met elke post bereik je zo’n tien procent van je digitale vriendjes. Er worden “bubbels” gecreëerd (ik kan het woord bubbel niet meer horen) waarbinnen meningen en opinies echoën.  Je denkt dat je de wereld bereikt maar dat is niet zo, tenzij betalend. Je krijgt een virtuele echokamer samengesteld door algoritmen en bot-bits, niet meer dan dat. De berichten die je voorgeschoteld krijgt en de bijgevoegde reclame zijn allemaal broodkruimels van je digitale omzwervingen op ’t internet. Het is vaak reclame voor spul dat je al (online) gekocht hebt. 

Dan heb ik ook nog een handvol trollen die opduiken omdat ik onder eigen naam en openlijk mijn koldereske mening durf verkondigen. Trollen, simps en soy-boys zijn een soort van (anonieme) internetstrijders die hun tijd en/of uitkering verkwanselen aan het opdringen van hun grote gelijk. Als blanke man, van middelbare leeftijd, zelfstandige en roker van sigaren zal ik ’t wel weten. De dulle kallen van Metoo, de anti-rookbrigade de zelfstandige-bashers wil ik bedanken voor het vertier en de hilariteit, altijd goed voor een schaterlach.  Ik verwijs jullie voortaan naar mijn hobby-pagina’s of mijn blogs. Het saaie nieuws kan je op mijn linkedin pagina vinden. Gitaren en sigaren op de gelijknamige facebook pagina’s. 

Ik ben ’t internet zat. Het wordt hoog tijd dat de cafés terug opengaan.  Tooghangen en social netwerken zoals het hoort met een frisse pint voor je neus. Geen wifi nodig, alleen een kruk van 80 cm hoog en een toog om tegen te leunen. Meer heb je niet nodig om te sociaal-netwerken. Wie zijn avondeten aan mij wil tonen mag me voortaan uitnodigen. Ik zal het met smaak verorberen en een dikke “like” geven. Wie wil solliciteren moet een motivatiebrief schrijven in plaats van een “PM”. Wie wil discussiëren moet naar de Kroeg komen (zodra dat terug kan). De kroeg is zowat het laatste democratische forum dat er nog bestaat. Voor de prijs van een consumptie telt ieders mening en je kan je argumenten versterken door een rondje te geven. Theemutsen, sandalendragers en wokes die het niet met mij eens zijn mogen meteen de daad bij hun woord voegen en een toek op mijn bakkes geven!  Ik zal met plezier van antwoord dienen…

Willy! Music Matters

Willy Radio! Even leek het een verademing…  

Ik was behoorlijk enthousiast toen Willy Radio in de digitale ether kwam. Old-skool en New Rockmuziek, even was de zender niet van mijn DAB-radio te branden. Met de slogan: “Muziek en gene zever!” leek het een veelbelovende start. Non-stop muziek zonder gelul, een beetje reclame en af en toe het nieuws. DPG Media scoorde met deze formule hoog op mijn luisterlijst. Helaas…

Mooie rockliedjes duren niet lang. Willy heeft nu platenruiters! En wel van de ergste soort. U kent die types wel, die ter vermaak van het luistervolk hun onzin uitkramen tussen de muziekjes. Ergerlijke onnozelheden in kwadraat, lulkoek en bullshit om de tijd tussen Led Zeppelin en The Bet op te vullen. Ik kan de humor van Luc en Eppo Janssen wel smaken, die kerels hebben vakmanschap. Maar de vulsels van trezebezen zoals Orye en Engelen zijn gewoon tenenkrommend. Kennis van het Nederlands is geen vereiste voor Willy, evenmin uitspraak en articulatie. Het domme gewauwel en gezever interesseert mij geen reet. De twee theemutsen van Willy doen me steeds weer terugdenken aan het Limburgse jeugdhuis, aan die alternatieve typetjes met hun daim schoentjes met spekzolen. Ik zie ze nog staan met hun neusbellen en zo’n zeventig festivalbandjes rond hun polsen, roltabak in de borstzak en oeverloos neuten over de geboortedatum van de drummer van TC Matic.  Ja hoor, ze bestaan vandaag nog en ze presenteren radioprogramma’s.  Willy Radio is een (Limburgs?) onderonsje geworden van starletjes (m/v/x) die het pluis uit mekaars navel halen. Op één of andere manier weten ze telkens de aandacht naar hunzelf te leiden en wordt de muziek een soort auditieve achtergrond voor hun eigen feestje.  Zo werd de verjaardag van één der dames uitgebreid radiofonisch gevierd. Deze week kon geen luisteraar ontsnappen aan de verjaardag van Sofie. The surpriseparty leek wel het hoogtepunt van dit festival-vrije jaar. Who cares?  Zowat de ganse zomer was het vormsel van Sofie Engelen tot rockster niet uit de radio-uitzendingen te branden. Het resultaat was een matige cover onder begeleiding van een paar werkloze muzikanten. 

Gisteren was het Jimi Hendrix dag en Cedric Maes mocht de sterfdag van The Great Legend opluisteren. Het programma kreeg dan ook de naam “The Cedric Maes Experience”. Jimi was gewoon de liedjes-kok voor zijn eigen show. Ik mag Maes graag horen als hij gitaar speelt maar presenteren is mij iets te veel. In één uur tijd kreeg ik zelf tweemaal Mannish Boy van Muddy Waters te horen al wil ik daarover niet klagen. 

Willy, “Music Matters”! …really???

NSFW!

Wat heb ik weer gelachen vanmorgen. Mijn op één na favoriete radiozender Radio1 bracht een reportage over het liedje WAP van Cardi B.  WAP staat voor Wet Ass Pussy en de song blijkt voor nogal wat controverse te zorgen. Volgens sommigen is het pure pornografie, voor anderen is het een feministische ode aan de vrouwelijke seksualiteit. Ik had voordien nog nooit gehoord van deze “hit” en na beluistering kan ik meedelen: WAP is een kutlied. De bijhorende clip zit vol met lillende billen en bollende borsten. Met uitzondering van een copulerende leeuw is er geen enkel mannetjesdier te bespeuren.

Rapmuziek is voor mij sowieso een genre dat het moet hebben van controverse eerder dan van muzikaal talent. Een drumbox, een spraakgebrek en een pet volstaan om een hitje te scoren. De enige vaardigheid van een rapper is zijn broek boven kniehoogte houden. U begrijpt het al, ik ben geen fan van rap. Cardi B is daar geen uitzondering op. Het lied (als je dat zo kan noemen) is een dreun met daarover wat hitsig gewauwel en het gehijg van schuttingtaal. Ik heb niks tegen schuttingtaal, je moet mij eens horen als ik blootvoets op een Lego trap, maar het als kunst gaan bestempelen is een brug te ver. 

Cardi B

Dit brengt mij bij een eerdere “rapportage” (sic) van het programma Weetikveel: Soe Nsuki, zelfuitgeroepen comédienne, mocht haar larie en apekool over hiphop en rap uitspreiden in de ether. Als u Soe Nsuki niet kent, hou dat dan zo. Je kan haar nogal eens vinden in de schaduw van Philip Geubels. (hoed je voor artiesten met de naam Sue!)  Meest opmerkelijke uitspraak van Nsuki: als rappers de woorden “bitch” en “nigga” gebruiken is dat niet vrouwonvriendelijk of racistisch. Het hoort namelijk bij de standaardtaal van die bevolkingsgroep. Het wordt maar racistisch als een wit persoon dat zegt. Die wijsheid van la Soe voelde net alsof ik op een legoblokje trapte.

Terug naar Cardi B! De radiopresentator van dienst haalde er een professor van de UGent bij.  De Professor Gender en Media mocht haar licht laten schijnen over het Wet Ass Pussy. “Gender en Media” is een soort trendy pseudo-wetenschap die erg in trek is bij tefal-teven.  Geboren slachtoffers die hun eigen leven niet op de rails krijgen en op zoek zijn naar morele superioriteit en een safe-space kunnen nu ook academisch afstuderen.  De prof beschouwde het liedje als een feministisch manifest. Vrouwen die hun seksuele beleving bezingen en uitkomen voor hun voorkeuren tijdens het liefdesspel, daar is niks mis mee. Ik geef de professor gelijk. Voor mij is er niks pornografisch aan, ik stoor mij niet aan vuilbekkerij en zeker niet aan een vrouw die het “heft” in eigen handen neemt.  Maar ik vraag mij af hoe de professor zou reageren als witte mannen, zoals pakweg De Kreuners, plots over tieten en konten zouden zingen? … of tefal-teven?  In mei van dit jaar werd het liedje “Tijgers” van Cleymans & Van Geel nog van de radio geplukt. Tijgers zou te veel verwijzen naar “stalker-gedrag”. (Punt voor #MeToo!)  Naar mijn mening hanteert de poco-cratie een dubbele moraal, nog groter dan de double-D van Cardi B!  Cardi B is een ex-stripster en feministe. Ze zegt meer zelfzeker te zijn sinds ze mannen “gebruikt”.  Seks verkoopt en dat is nog altijd zo. We hebben meer feministes nodig zoals Cardi B!  … wel het geluid afzetten als je de videoclip start!    

No Sound of Silence!

Is het jullie ook opgevallen hoeveel negatieve tijdingen er op Sociale Media voorbijflitsen? 

Zijn de Facebook algoritmen in een pot azijn gevallen?  Of heeft de Corona sjanker een nieuwe fase bereikt en onze mentale toestand aangetast? 

In het pre-corona tijdperk zou ik rond deze tijd van het jaar verblijd worden met honderden vakantiefoto’s van FB-vrienden: lillende billen en witte tenen vanuit een strandstoelperspectief. Selfies van cocktail slurpende zwembadtoeristen of foto’s van exotische fruitcocktails, net voordat ze er een kwak slagroom op pleuren. 

Geen van dit alles verschijnt nog op mijn tijdlijn. Wel veel berichten over Marokkanen op ’t strand, code rood, gejeremieer over ’t warme weer (vorige eeuw noemden we dit nog een “hete zomer”) en eindeloos gezeur over mondkapjes. 

Sinds gisteren komt daar de “sound-of-silence” rage nog eens bovenop, nu krijg ik dat verdomde muziekje niet meer uit mijn kop.  Een aantal FB-vrienden heeft mij zelfs een reprimande gegeven omdat ik mijn profielfoto nog niet heb aangepast met een sound-of-silence kruis. Volgens hun behoor ik toch ook “min-of-meer” tot de cultuursector!  Wel beste vrienden, ik doe daar niet aan mee! En hier komt het goede nieuws: de kunstensector is creatief en goed bezig. Wie mij niet wil geloven die moet maar eens gaan kijken op de website van 30CC (Schouwburg Leuven). Dagelijks zijn er prachtige voorstellingen; anderhalvemetersessies en concerten.  Het vandaag zo broodnodige “zinnen-verzetten” is beschikbaar en ook nog eens goed en veilig georganiseerd. De organisatoren in Leuven bewijzen dat het kan, geen kunstminnaar moet op zijn honger blijven zitten. Cultuur is meer dan massa-events en drankbonnetjes. Misschien een “uitgelezen” moment om de “kleinere” evenementen te ontdekken. 

Ik zal niet ontkennen dat de event-sector problematische tijden kent. De organisatoren en toeleveranciers van concerten zien veel zwarte sneeuw deze zomer. En zij zijn niet alleen, Price Waterhouse en E&Y zetten ook mensen aan de deur omdat er geen werk (winst) meer is.  Ik ga geen Simon & Garfunkel titel gebruiken om sympathie te betuigen met multinationals zoals Live Nation of Tomorrowland. We zullen het even moeten doen zonder de grote fuiven en festivals. Aan de vrienden cultuuruitdragers kan ik alleen maar zeggen: Be creative! It ’s your job!

Stay positive!

Het vrije woord?

Een schare kunstenaars en journalisten schrijven in een open brief hun bezorgdheid neer over onze Zeitgeist en de teloorgang van het vrije woord. Behalve een aantal hoon-lacherige commentaren is er geen spoor van te vinden in onze gevestigde media.

Ondertussen lanceerden een aantal Belgische intelligentsia een gelijkaardig pleidooi voor “Het Vrije Woord”. Deze nationale versie haalt al helemaal niet de redactietafels. Meteen is de bekommernis van de auteurs bewezen. De vrije meningscultuur wordt vervangen door een “pensée Unique”!

… boer let op uw ganzen!

https://www.nrc.nl/nieuws/2020/07/08/open-debat-bestrijd-racisme-maar-kom-niet-aan-het-vrije-woord-a4005314

De Nieuwe Beeldenstorm…

Meer dan dertigduizend mensen (Belgen?) die Leopold II de Zwarte Piet toeschuiven voor het psychisch lijden dat ze vandaag hebben! De Koning-Bouwheer heeft nooit een voet op Afrikaanse bodem gezet maar zijn oude beeltenis is een doorn in menig modern oog. 

Ik stel voor om meteen alle bouwwerken van Leopold II te verwijderen, dan zijn we van ’t gezaag af: De Wellington renbaan, de Koninklijke galerijen en het Hendrikapark in Oostende. De sloopkogel voor het station van Antwerpen. In ’t Brusselse moeten de Triomfboog en het Afrikamuseum tegen de vlakte.  Het Jubelpark wordt een multicultureel maar genderneutraal recyclagepark voor afgedankte wagens die anders toch maar aan Afrika verzakt worden. Het Ter Kamerenbos wordt gerooid want er kleeft bloed aan die bomen.  De Koninklijke Serres breken we af omdat die gefinancierd zijn met geld uit de Congo-Vrijstaat. Ook het Justitiepaleis en zowat alles langs de Kunstberg moet in puin gelegd worden.  Het Koninklijk Paleis wordt verkocht en de opbrengst steken we als fooi bij onze sorry-brief. De huidige bewoners van het paleis kunnen gewoon terug naar hun land van herkomst: Duitsland.  

Zwarte Piet mag ook zijn biezen pakken, die sturen we terug naar …euh, naar waar eigenlijk? 

Prosit Corona!

Mijn studententijd, ik denk er nog vaak aan terug, nostalGie! De nachten van de jaren tachtig waren prachtig.  De Leuvense Oude Markt, kleurenwhist spelen tot in de vroege uurtjes, sardientjes kopen aan het marktkraam om een nieuwe ‘fond’ te leggen en daarna nog een afzakkertje in de Oriënt. De onvermijdbare kater die daarop volgde werd langzaam doodgeknepen in de ochtendcolleges …ik was jong en mijn regeneratief vermogen was van olympisch niveau. 

Vandaag blijkt dat anders te gaan, zeker in tijden van corona! Nu de cafés ‘s nachts gesloten zijn kan de professor het vrijgekomen time slot beter invullen met een online college voor de (nog) wakkere student.  Een prof en zijn onderzoeker streamen hun “college” in de vroege uurtjes, pintje in de hand en muziek op de achtergrond.  De toekomstige journalisten kunnen zo alvast wennen aan het nachtelijke werk op een redactie.

Maar dat nachtelijke streamen (vak: Digital Methods) is geen goed idee, zeker niet met pintjes en luide muziek! Niet alleen de studenten kijken mee maar ook een paar pottenkijkers (zoals mezelf) die hun insomnia verdoen op het internet.  Het online schouwspel was op zijn minst verbazingwekkend! Omdat de prof en zijn onderzoeker iets te luid interageren met de studenten hebben de buren de politie verwittigd.   Ik wil u de ganse interventie niet onthouden. Potsierlijk en plaatsvervangend beschamend.  Hoe een klacht over nachtlawaai kan escaleren tot de in real time vernieling van een academische loopbaan. Dit zatte college is tenenkrommend. Inclusief een verboden Duitse groet en meermaals gratis stemadvies van de onderzoeker. De wetenschapper die vorig jaar nog opgevoerd werd als ontmijner van Fake News denkt dat hij goed bezig is, ook als een verontruste confrater hem telefonisch tot wat bezonnenheid aanmaant.   Ik zou niet in de schoenen van de twee “sociale wetenschappers” willen staan.   Mijn advies: blijf uit mekanders kot!  …en doe zoals vroeger: Drinken doe je ‘s nachts en de colleges hou je overdag! 

Prosit Corona!

PhD Cup – 2019

Vandaag heb ik naar de stream van de PhD Cup gekeken. Een meer dan twee uren durende zelfkastijding die je kan volgen op de NWS site van de VRT. Acht jonge onderzoekers hakselen hun doctoraatsverhandeling zodanig dat Jan-Met-De-Pet begrijpt waarmee ze zichzelf de laatste vier jaren bezig (of ledig) gehouden hebben. Alles voor de wetenschap!

Het eerste wat mij opvalt is dat er weinig “exacte” wetenschappers aan de strijd deelnemen. Ik ben altijd wel geïnteresseerd hoe zo’n jonge wetenschapper algoritmen ontwikkeld voor non-lineaire model predictive control technology of hoe zo iemand faze evenwichtige modellen formuleert aan de hand van algebraïsche differentiaalvergelijkingen. Niks van dat alles… de VRT kiest voor lichtvoetigheid en een zo groot mogelijk publiek. Als het te veel moeite kost dan zappen de kijkers weg. Onze openbare omroep heeft een missie van educatie en entertainment. De onderwerpen kwamen vooral uit de lichtvoetige academische buidelzak. De onderzoeksonderwerpen van de finalisten: Sodomie in de (Brugse) middeleeuwen, foute kunst in de rechtbank, cannabis, chatten met pictogrammen, fake news in de middeleeuwen, praten over problemen, hartproblemen en de Engelse taal. Geen sensortechnologie, artificiële intelligentie of machine learning tijdens deze battle voor bovengemiddeld intelligente mensen. 

Tweede opvallende vaststelling is de belabberde presentatievaardigheid van de kandidaten. Ondanks een intensieve crash course van de VRT-stemcoach en de cameratraining van Gina Lisa blonken alle finalisten uit in houterigheid. Ik heb al spreekbeurten gehoord van scholieren die beter gebracht werden dan de “pitches” van deze bijna-professoren. Overmatig en onnatuurlijk ge-gesticuleer en ge-articuleer maakten het betoog even boeiend als mijn set tuinmeubelen.  Het jarenlang onderzoek van de wetenschappers moest samengevat worden in een verkooppraatje van drie minuten. Dat is net hetzelfde als een baksteen door de kont van een mug duwen. Een onderzoeker die bij mij op sollicitatiegesprek komt krijgt een kwartier om één onderdeel van zijn dissertatie toe te lichten, dat is behoorlijk krap en moeilijk, zelfs voor een bolleboos.  Drie minuten is zowat de maximum attention span voor de verkleuterde mediaconsument. Meer tijd kregen de deelnemers niet. Als ik een onderzoeker was dan zou ik bedanken voor dergelijke “pitch”, gewoon uit zelfrespect. 

De voorstelling van de jury was misschien wel het grappigste moment van de stream: Twee piepjonge professoren, twee VRT ambtenaren en iemand van de Lotto. Koen Wouters van de VRT-nieuwsdienst wist bij elk jurylid wel even het onderwerp “seks” aan te halen. Met uitzondering van de taalvrouw die in de jury zetelde. Volgens mij stond zij al met een scherp geslepen  #MeToo in de aanslag om de presentator een toontje hoger te doen spreken.

De inhoud van de presentaties ga ik niet beschrijven, die moet u maar zelf bekijken. De winnaar werd uiteindelijk Jonas Roelens, een historicus. Zijn onderzoek had als onderwerp “Het Sodom van het Noorden”, over sodomie en de vervolging van homoseksuelen in het middeleeuwse Brugge.  Zijn proefschrift was al eerder toegelicht in VRT radioprogramma’s waardoor ik bij de aanvang al het gevoel kreeg dat hij wel eens hoog kon eindigen. Blijkbaar is het een onderwerp dat goed in de markt ligt aan de Reyerslaan of is het omdat Jonas Roelens er een beetje uitziet als de grote zus van Anuna De Wever? 

Ik ben in ieder geval een voorstander van de PhD Cup. Een volgende editie kan zeker beter: meer inhoud en betere presentaties. Deze uitgave was matig en bijna zo saai als een plaat van Elbow.

Ajuus!