Pintje?

Weer een hoop stennis in social-media land! Na de aankondiging van de gendertransitie van Sam Bettens heeft pilsbrouwer Jupiler  een reclamecampagne gelanceerd met de slogan: “Pintje Sam?”. En dat is bij veel kneusjes in het verkeerde keelgat blijven steken. Lachen met gender doe je niet! Dat hoort niet in een geëmancipeerde, matriarchale PoCo maatschappij!

Ik vind het een nochtans een goeie reclamestunt. Het is gevat, actueel en humoristisch.  Waarom zou je als marketeer zo’n kans laten liggen? Kranten, radio en TV smeren het nieuws breeduit onder onze neus en de brouwer van “Mannen weten waarom” speelt er handig op in. Het is geen MieToo-campagne, bevat geen discriminatie en stelt geen gender in een slecht daglicht! Nietwaar toch?

Toch steekt er een storm op bij de helft van de cyberbevolking: Respectloos, wansmakelijk, niet-origineel,…  Hoogleraar Marketing De Pelsmacker vindt het ook maar niks, niet authentiek, fake en opportunistisch. Blijkbaar zijn er heel wat sneeuwvlokjes die meteen in hun gat gebeten zijn zodra het over gender gaat. Kontpijn wordt de plaag van deze eeuw. Zowat iedereen is verontwaardigd of voelt zich geschoffeerd.  

Ik vind het alvast een goeie reclame! De slogan heeft mij nog eens doen lachen. Het is humor. Voor de Metromensen wil ik graag uitleggen wat humor is. Humor is een oud maar effectief medicijn. Het helpt tegen verzuring en azijnpisserij en het plaatst alles in een ander perspectief. Als je niet meer mag lachen wordt het leven maar een saaie boel. In de realiteit (niet in cyberlworld) wordt er altijd wel eens gelachen. Humor is een hoge graad van vrijheid. 

Bij deze wil ik ook alle “nieuwe” mannen welkom heten in het masculisme. Wij mannen zitten nooit om een grap verlegen, we lachen graag en veel. Ik wil de nieuwe mannen ook waarschuwen voor die vrouwen die van ons hun behaarde vriendinnen willen maken! Opletten! Wees op je hoede voor de achterkant van een ezel, de voorkant van een vrouw en alle kanten van de pastoor! Een gewaarschuwd man is er twee waard.  

Humor, … mannen weten waarom!    Trek eens aan mijne vinger!

Advertenties

Welke kleur ben jij?

Ik bedoel niet je politieke kleur maar je persoonlijkheid? Als je weet waarover ik het heb dan ben je waarschijnlijk een slachtoffer van de Insights Discovery test.  Voor de gelukkigen die het niet kennen wil ik het kort toelichten: Insights is een online vragenlijst die claimt je zelfinzicht te verbeteren en waardoor je het beste uit jezelf gaat halen en uit je werkomgeving.  Innovatie, creativiteit en productiviteit krijgen zo alle ruimte.  Welke werkgever en manager droomt daar niet van? De bedrijfswereld maakt gretig gebruik van deze lijst.

Insights is gestoeld op de theorie van Jung (net zoals dat andere instrument MBTI).  Tot hier nog geen enkel kwaad woord over Insights, … maar dat zal niet lang meer duren! 

De lezer die mij kent weet dat ik hyper-allergisch ben aan deze management-kwakzalverij. De enige kleuren die het mij oplevert zijn rode vlekken in mijn nek omdat ik een afkeer heb van dergelijke prietpraat en nonsens.   De wetenschap heeft Jung al lang geleden een plaats gegeven in de fabeltjeskrant maar louche zakenlui gebruiken het nog steeds om hopeloze of zwevende managers een zweem van professionalisme te verkopen.  Ik geloof niet in dergelijke zweeftevenrij, het bederft mijn stiel en het bedot de mensen. Lees dan liever de horoscoop van de Flair.

Ik heb me eerder al vrolijk gemaakt over deze lolbroekerij. Een aantal toverkollen die de kleurtjes verkopen kropen wat ongemakkelijk op hun bezemsteel en bliksemden enkele vervloekingen vanonder hun punthoed mijn richting uit!  Het zal me bloedworst wezen (vurig rood)

Vandaag ging het in “De Wereld Van Sofie” over kleurtjes. Het Insights pallet mocht natuurlijk niet ontbreken.  Een professor arbeidspsychologie fileerde met chirurgische precisie de pseudowetenschappelijke vragenlijst.  De wetenschapper zag toch nog een klein lichtpuntje: misschien dat het helpt om “iets” bespreekbaar te maken. … maar voor de rest was er geen zinnig (wetenschappelijk) argument in het voordeel van “de kleurboek” te bedenken. Aan de professor kan ik meedelen dat een echte manager heel veel bespreekbaar kan maken met zijn medewerkers. Zwakke managers nemen hun toevlucht tot lapmiddelen. Het geeft de medewerkers een “schoolreis-gevoel”, een leuke aha-erlebnis en daarna dronken we een glas, pisten een plas en alles bleef zoals …

Wie het radiogesprek wil beluisteren (12 minuten) kan hieronder klikken. Beslist de moeite! 

VRT-radio1-DWVS

Seniors 4 climate!

Heeft u vandaag de bosbrossers gezien? Voor de dertiende episode van de klimaatmars heeft het jonge grut voor vakantie gekozen en het betogen overgelaten aan hun oma’s en opa’s. Vandaag kleurden de Brusselse stoeptegels groen door een geriatrische optocht van breukbanden en Damart-dragers. De stoet werd op gang getrokken door een aantal ouderlingen van onze universiteiten.

Geen jeugdig gejoel of kinderlijk gekrakeel over Moeder Natuur die naar de kloten gaat. De kinderen zijn allemaal op vliegvakantie met pa en ma of ze pikken nog een late ski-reis mee voor het grote zomerreces wordt ingezet.  De bosbrossers hebben vandaag hun grootouders afgevaardigd om de wekelijkse traditie in ere te houden.  Een slimme zet van de heilige kroost! Op die manier kunnen ze het aantal betogers verviervoudigen (met wat geluk en als de voorouders nog goed te been zijn).  En jawel, het aantal betogers verdubbelde ten opzichte van de vorige editie: zo’n duizend deelnemers schuifelden vandaag door de Brusselse binnenstad.

Die oudjes kunnen een demonstratiemars wel smaken want zij hebben mei ’68 en Leuven Vlaams nog meegemaakt.  De betoging van vandaag leek meer op een stille mars, geen geroep en geen getier en opvallend weinig smartphones. De betoging verliep vreedzaam en rustig. Op een verschoven Depend Slip na hebben zich geen incidenten voorgedaan.

Ik vraag me af of ze zich allemaal kunnen herinneren waarom ze daar in Brussel betogen? Tegen de politiek en voor de kinderen? Ah, de kinderen natuurlijk! Kinderen zijn zoals scheten… alleen die van jezelf kan je verdragen!

 

pexels-photo-2058780.jpg

NostalGie

Sunday evening blues, geen betere remedie tegen dat eindeweekendgevoel dan het intikken van onnozele zoektermen in Google, op zoek naar memorie en reminiscentie. Zo af en toe wil ik de zoekterm “Bilzen” wel eens bezigen. Bilzen is het dorp dat ik in 1983 ontvlucht ben om te ontsnappen aan kneuterigheid en provincialisme.   De ontsnapping is gelukt… maar op zondagavond mag ik me graag verkneukelen aan herinneringen uit de Demerstee waar mijn wieg heeft gestaan. Ik keer graag nog eens terug naar vroeger, naar de kindertijd, naar de vrienden en ook wel naar de lokale tabakswinkel.  In lang vervlogen tijd kocht ik voor mijn grootvader nog een halve kilo pijptabak bij Fieke in “Den Echte Rooker”.  Vijf Frank koste zo’n bruin pak Tabac Semois.  Mocht Fieke nu nog leven dan zat ze wellicht in de gevangenis. Vandaag verkoop je niet meer ongestraft tabak aan een minderjarige.

De zoekterm Bilzen geeft weinig interessante resultaten. Naast de veelvuldige sluitingsuren van de “stedelijke” diensten vind je vooral veel websites van de vastgoedboeren die over de Haspengouwse Heerlyckheid regeren. Het wordt pas interessant als je bij de “video” sectie gaat zoeken: Jazz Bilzen!

Jazz Bilzen was ooit het tweede festival in België, medio de jaren 60 georganiseerd door het lokale Katholieke Davidsfonds. De pastoor en de deken stonden zelfs op de affiche met de zondagsmis, later op de dag mocht Ferre Grignard de weide terug ontwijden met Skiffle en alcohol.  Jazz Bilzen was mijn geboorteplek, letterlijk. Mijn kinderbedje stond vlak bij de ingang van festivalterrein aan het Begijnhof en op honderdvijftig meter van mijn slaapplaats stond Ozzy Ozbourne van jetje te geven. De liefde voor muziek werd mij al vroeg bijgebracht net zoals de tinnitus die nu nog altijd in mijn kop zit. Ik heb de eerste jaren van Jazz Bilzen meegemaakt vanuit mijn slaapkamerraam. In mijn kinderlijke fantasie ging het er in Bilzen net zo aan toe als in Londen, de Demer leek even op de Thames.

70_klein.jpg

Tienerklanken, het lang vergeten betuttelende jeugdprogramma van de BRT (Brussel Vlaams) maakte een aantal reportages over Jazz Bilzen. Vandaag “streamde” ik de reportages op Youtube en het was als een timeworp naar de kindertijd. Bij het zien van de beelden kreeg ik spontaan de geur van onze oprit tijdens het festival in de neus: het was een mengeling van patchouli en pis, van verschaald bier en goedkope wijn uit omvlochten flessen. De geur van wiet kende ik nog niet.

De organisatie van het festival was zo lamentabel dat zelfs een aantal artiesten op onze achterdeur kwamen kloppen met de vraag of ze zich mochten omkleden in de garage of van ons toilet gebruik mochten maken.  Moeder zaliger stond dat toe en gaf die “arme stakkers” zelfs nog een stuk zeep mee, …properiteit was belangrijk voor haar. We kregen dan de boodschap om even niet naar het toilet te gaan wat de “Bietels” zaten daar!  Moeder noemde elke artiest een “Bietel”. Jammer genoeg hebben de Beatles nooit een gitaar achtergelaten in onze badkamer.

Het terugzien van de reportage brengt heel wat herinneringen terug: Black Sabbath, Procol Harum, Ferre Grignard, T-Rex, The Kinks,… Niet alleen muzikale memories maar ook buren en bijzondere plekken kwamen in beeld: Frituur Nelly, Mon “de Pollis”, Fons van Tack, Dikke Frans, Fuch de brouwer, Franske Frit,  Virgènie, Willem van Maria van Beth …  NostalGie pur sang!

Vandaag bestaat Jazz Bilzen niet meer. Het is gestorven aan amateurisme. De roem van Bilzen teert nog altijd op het festival. Een aantal schamele pogingen tot een revival hebben het niet gehaald. Bilzen kon zijn erfenis niet verzilveren en werd op muzikaal entertainmentgebied voorbijgestoken door Pukkelpop, Werchter en Tomorrowland.  Jazz Bilzen is nu een biertje, naar mijn smaak een slecht biertje. Het gerstenat ruikt een beetje zoals onze oprit tijdens de festivaldagen… gelukkig blijven de herinneringen nog zoet!

 

 

 

Donderdag, brosdag…

Kinderen zijn zoals scheten, … alleen die van jezelf kan je verdragen.  Een aantal weken geleden had ik nog hoop en geloof in de toekomst bij het zien van het jongerenengagement voor de klimaatzaak.  Vandaag, na de zevende zelfgeorganiseerde schoolreis op rij, denk ik daar anders over. Na de zevende kindermars heb ik het wel gehad. Behalve de aanwezigheid van een Zweeds kindsterretje was de mars van 21 februari dezelfde als die van 10 januari. Joelende jeugd met in de rand van de betoging veel papa’ en mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s. Na bijna twee maanden verwacht ik meer dan alleen maar blame & shame van het jonge grut. Ze hebben nog nooit gewerkt en roepen nu al op tot een algemene staking!

Hoe langer hoe meer kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze spijbeloptochten georganiseerd worden door grote mensen. Een goed ge-hypete stunt van bepaalde politieke families. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst …en dat is sommige stamleiders niet ontgaan. Waarom stoppen de spijbelmarsen na de verkiezingen? Moeten die kinderen zich niet richten tot de nieuwe bewindsmakers in plaats van hun pijlen te richten op een uitbollende regering in lopende zaken? Verontwaardiging kan niet vroeg genoeg aangeleerd worden. Een sneeuwvlokjesattitude die gekenmerkt wordt door een stevig potje “Zwarte Pieten” (excusez le mot) toeschuiven!  De scholieren nemen naarstig de gewoontes van onze politici over. Roepen maar niet luisteren. Een debat heb ik nog altijd niet gezien. De kinderkruistocht is gewoon een campagnestunt. Als die van Nintendo meer dan 50 miljoen jongeren op de straat krijgen met hun Pokemon Go, dan moet de Eco-kerk toch zeker een processie op gang krijgen met een spijbelpasje? Creativiteit en kritische zin, we hebben het al uit de jongeren geperst bij aanvang van het middelbaar onderwijs.  In januari was ik nog hoopvol, vandaag zie ik alleen een verkiezingscampagne. Vers bloed voor de legioenen van Calvo.

Na zeven weken verwacht ik dat de jeugd haar consumer-power zou aangewend hebben. Het massaal ecologisch dumpen van hun coltan en arseen houdende selfie-toestellen, …het dumpen van goedkope Primark kledij uit child-sweatshops, … het afwijzen van de Aliexpress namaakspulletjes die van de andere kant van onze gehavende planeet komen…   Helaas, het blijft bij jeugdig gelol en gelal.  Zo d’ouden zongen, zo piepen de jongen. De pers en de schoolkrant schieten mooie plaatjes.  De kinderen leren polariseren en de ouderen sussen hun geweten. Ik voel nu al een rits milieubelastingen aankomen.

Een vraag die ik vaak te horen krijg is: “Wat doe jij dan voor het milieu”?  Wel, je kan mij als SUV-rijdende blanke man van middelbare leeftijd die af en toe bij het haardvuur een sigaar opsteekt, met veel zonden beladen. Toch is mijn ecologische voetafdruk een pak kleiner dan die van veel klimaatstrijders. Ik heb namelijk geen kinderen op deze planeet gezet. How eco can you get?

Staking?

Perfect day (…almost!)

Heeft u het ook gemerkt? Vandaag hing de lente in de lucht! Niet alleen de lente maar ook een nationale staking! Ik herinner me nog goed de stakingen uit de vorige eeuw. Toen klom ik als een echte rat nog over de bedrijfshekken om de stakers een neus te zetten. De lol die we hadden toen we met behulp van een bulldozer met schoplader dwars door de piketten van Amada en de MLB stormden zodat de bussen met werkwilligen toegang kregen tot het bedrijf. Dat waren nog eens stakingen. Werklust wint altijd.

Vandaag was het een nationale stakingsdag maar met heel wat minder vuur! Hier en daar sloeg de vlam heel even in de pan maar het was niets vergeleken met de heibel uit de jaren tachtig.  Vandaag reed ik rustig en filevrij naar het werk terwijl een waterachtig lentezonnetje in het zwerk kwam piepen! Geen rattestreken vandaag, ik heb alleen de muziek van de “Scabs” door de autoradio gejaagd en verder was het gewoon genieten.  Ik hou wel van die moderne stakingen, … ze sparen het milieu en verbeteren de mobiliteit. Vandaag was het een mooie dag!

Maat voor niets.

De staking van 13 februari is al weken aangekondigd en iedereen heeft zich erop voorbereid.  Ik vraag me alleen af wat een rustige dag als vandaag nu opgeleverd heeft voor de vakbonden? Niets!   Net zoals de brosactiviteiten van de scholieren is de nationale staking al lang geen idealistische strijd meer maar wel een politieke actie. Vroeger werd er gevochten voor een paar “frangskes” meer en vandaag wordt er gebrost op school (of ’t werk) voor een monopolie op de waarheid. Geloof me, de tijden zijn veranderd.  De hoofdeis van de vakbonden is het (naar boven) bijstellen van de loonwet.  Van bij het begin van de paritaire onderhandeling hebben de syndicaten aangestuurd op een staking. Het overleg was nog geen seconde bezig en de koffie was nog niet eens uitgeschonken of de vakbonden verlieten het plenum met een stakingsaanzegging.  Onze politici zijn al meer dan een jaar in campagnemodus en daar moeten de gepolitiseerde middenveldorganisaties gebruik van maken. Een staking was van bij de start onafwendbaar.

De norm in de loonwet voorziet in een loonkostverhoging van amper 0,8% bovenop de index. Dat is reden genoeg voor de politiseerde vakorganisaties om hun kiesvee te mobiliseren en de campagne voor de aankomende verkiezingen een duwtje te geven. Jammer voor de vakbonden maar de gemiddelde koopkracht is de laatste jaren alleen maar gestegen. Feiten zijn minder belangrijk dan emotie. Een staking moest en zou d’r komen. Het interprofessioneel overleg is normaal alleen voor de privésector bedoeld maar het overheidspersoneel, u weet wel dat zijn de kandidaat-zware-beroepen die zowat 2/3devan alle pensioengelden opstrijken, wordt ook op de barricaden gelokt. Dat overheidspersoneel valt NIET onder het gecontesteerde interprofessioneel akkoord maar staakt wel mee voor de gezelligheid.  Het is een maat voor niets. De kop van jut is de zittende regering maar na een eerder débacle is dit een minderheidsregering geworden en een regering in lopende zaken die dur de comprenure haar tijd hulpeloos moet uitzitten tot in mei het doek valt. De nationale actie is dus een staking die weinig zoden aan de dijk zet. De stennis die geschopt wordt op internet, radio en TV is veel groter dan de stapel pallets aan de bedrijfspoort. Een actie van een politieke oppositie.

Het wapen van de staking?

Het stakingswapen is al lang niet meer zo scherp als het eens was. Ooit knepen de bewindvoerders van de nationale fabrieken de billen stijf bijeen als het proletariaat in beroering kwam. Vandaag kan een staking alleen nog maar een deuk in een pakje boter slaan. Wat gefrunnik aan de oppervlakte en vooral schadelijk voor ’s lands imago. Ons koninkrijk is een voorschoot groot en de economische hoofdrolspelers zijn globaal georganiseerd. Met een staking doen we enkel mekaar een beetje de duvel aan, niet meer dan een ongemak dat een hoop centen uit onze eigen zak kost. Aanschuiven met de auto zijn we al gewend net zoals de afwezige werklust van het openbaar vervoer. Een nationale staking is voor velen een dagje verplicht verlof. Veel bedrijven hebben het thuiswerken ingevoerd. We zijn geëvolueerd van manufactuur naar dienstverlening. Een andere economie, een andere manier van werken, een hoge graad van automatisering en een andere tijdsgeest… maar helaas zijn de syndicale groepen niet mee geëvolueerd. Stel je eens voor dat de vakbonden het internet voor 24 uren kunnen platleggen? Dat zou pas een gigantische impact hebben en als bonus maken ze in één klap ook al die vervelende kritiekasters monddood.   Deze stakingsactie is een politieke stammentwist … niet meer dan dat.

Venijn in de staart…

Al bij al een mooie dag. Een lentezon, geen files, geen gedoe… Ik heb een zeer productieve dag gehad, perfect! …of toch bijna? Tegen het einde van de dag vond ik het onderstaande bericht in mijn mailbox:

Schermafbeelding 2019-02-13 om 15.55.34.png

Het bericht kwam van UPS. Ik verwacht namelijk een nieuwe gitaar. “Door een arbeidsdispuut buiten de wil van UPS werd de levering uitgesteld”!  Werkelijk? Heb ik dat goed gelezen?  Zomaar de levering van een lang verwacht instrument uitstellen??? Die dekselse vakbonden! Ik lees het vermaledijde bericht met afschuw en vraag me af hoe wreed een staking kan zijn?  Verdorie toch…!

Kan iemand mij vertellen waar ik nog een stakingspiket kan vinden? Ik ga er meteen op af met mijn bulldozer met schoplader!

Brossen voor de bossen?

Vandaag troepten zo’n 10000 scholieren en leerlingen samen in de straten van Brussel. De tweede klimaatmars georganiseerd door ons jeugdige grut. Bemoedigend om te zien dat de jongeren zich nog engageren voor een goeie zaak. Het klimaat belangt ons allen aan!  Een schriele kinderstem klinkt altijd luider dan de voetzoeker van een vakbondsbetoger en zelfs luider dan de vitrine die verbrijzeld wordt door een geel hesje.

Kinderverdriet vindt altijd een bezorgd ouderlijk oor en een rits journalisten die graag gebruik maken van de georkestreerde emotie.   De grootouders en de ouders van die kinderen deden het in hun jonge dagen ook al met een mars voor meer werk of met een optocht tegen kernraketten… Zo de ouderen zongen, zo piepen de jongen! Het enige verschil met vroeger is dat die marsen georganiseerd werden op een zondag en in pre-internet tijdperk.  Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat deze klimaatoptocht niet meer is dan een zelfgeorganiseerd schoolreisje, een excuus voor een dagje belhamelarij in de hoofdstad.

Meteen reist bij mij de vraag of er ook zoveel jong geweld op straat zou lopen mocht de mars op een zondag plaatsvinden?  Ik betwijfel het!  Zoveel kinderen die spijbelen beroert de gemoederen en dat is waar de klimaatfundamentalisten en journalisten handig gebruik van maken. De commotie die de spijbelactie veroorzaakt is belangrijker dan de opwarming van de aarde. De media herkauwt de kinderlijke naïviteit en laat ons achter in de onwelriekende scheet van de polarisering.  Radio, tv en social media staan vandaag bol van de emotionele reacties: tegen de houtkachel, tegen de mazoutketel, etc…

Ik zie die kinderen liever op de schoolbanken dan op het straatmeubilair van Brussel. De eco-fundamentalisten noemen het verantwoord brossen, ik noem het een extra vakantiedagje.  Jongeren moeten gevormd worden tot kritisch denkende wezens en niet tot een kudde schapen die slim genoeg is om een vervuilende machine te programmeren. Demonstrerend, met kartonnen bordjes waarop ingefluisterde slogans staan, de les wiskunde ontwijken is niet hetzelfde als opkomen voor een beter klimaat.  Eisen dat de politiek iets doet aan het klimaat is een maat voor niets.  Als er één ding is dat ik na jaren van jeugdig demonstreren geleerd heb dan is het wel dat de politiek nog nooit iets opgelost heeft. Integendeel, de politiek zowel ter linker- al ter rechterzijde heeft deze mars gerecupereerd, ze zijn al twaalf maanden in campagne-modus.  Ook de media stonden weer bol van fanatici die, groen van jaloezie, fulmineerden tegen de salariswagen. Eco-regelneverij en het eisen van een kilometerheffing samen en een trits andere schuldbelastingen.  Culpabiliseren en Zwarte Pieten toeschuiven is vandaag de norm. Gedrag veranderen door te bestraffen werkt niet, dat moeten we al lang geleerd hebben. We zijn een zelfdestructief volkje.

Waarschijnlijk vinden sommigen dat ik een oude zagevent ben die zijn kop in’t vervuilde zand steekt? Niets is minder waar. Ik kan het hier hebben over maatregelen om het efficiënt autogebruik te belonen of over slimme infrastructuurwerken. Maatregelen waarvoor (nog) geen draagvlak bestaat bij de bakfietsgeneratie. Ik bewaar ze voor latere lezing, voorlopig blijf ik de sigaar-rokende, SUV-rijdende ASO die behoorlijk dicht tegen zijn fiscale tollerantiegrens aanschurkt.  Het gekrijs van 10000 kinderen klinkt luider dan de verstomming zes miljoen belastingbetalers maar dat wil niet zeggen dat er een draagvlak is voor het verkeersvrij maken van de Schoolstraat of andere dwaze maatregelen. Als we willen overleven zullen we heel wat meer moeten doen dan pleisters op een houten been plakken. Van het beleid moet je geen oplossing verwachten.  De strijd tegen de opwarming van de aarde begint bij jezelf. De school speelt daarbij een belangrijke rol. Een (inter)nationale pedagogische themadag over de “(ver)draagkracht” van onze planeet is misschien een betere actie dan een vakantiedag in Brussel?

Hup! Allemaal terug in de les en morgen “overhoring”!

Schermafbeelding 2019-01-17 om 23.42.01.png