Willy! Music Matters

Willy Radio! Even leek het een verademing…  

Ik was behoorlijk enthousiast toen Willy Radio in de digitale ether kwam. Old-skool en New Rockmuziek, even was de zender niet van mijn DAB-radio te branden. Met de slogan: “Muziek en gene zever!” leek het een veelbelovende start. Non-stop muziek zonder gelul, een beetje reclame en af en toe het nieuws. DPG Media scoorde met deze formule hoog op mijn luisterlijst. Helaas…

Mooie rockliedjes duren niet lang. Willy heeft nu platenruiters! En wel van de ergste soort. U kent die types wel, die ter vermaak van het luistervolk hun onzin uitkramen tussen de muziekjes. Ergerlijke onnozelheden in kwadraat, lulkoek en bullshit om de tijd tussen Led Zeppelin en The Bet op te vullen. Ik kan de humor van Luc en Eppo Janssen wel smaken, die kerels hebben vakmanschap. Maar de vulsels van trezebezen zoals Orye en Engelen zijn gewoon tenenkrommend. Kennis van het Nederlands is geen vereiste voor Willy, evenmin uitspraak en articulatie. Het domme gewauwel en gezever interesseert mij geen reet. De twee theemutsen van Willy doen me steeds weer terugdenken aan het Limburgse jeugdhuis, aan die alternatieve typetjes met hun daim schoentjes met spekzolen. Ik zie ze nog staan met hun neusbellen en zo’n zeventig festivalbandjes rond hun polsen, roltabak in de borstzak en oeverloos neuten over de geboortedatum van de drummer van TC Matic.  Ja hoor, ze bestaan vandaag nog en ze presenteren radioprogramma’s.  Willy Radio is een (Limburgs?) onderonsje geworden van starletjes (m/v/x) die het pluis uit mekaars navel halen. Op één of andere manier weten ze telkens de aandacht naar hunzelf te leiden en wordt de muziek een soort auditieve achtergrond voor hun eigen feestje.  Zo werd de verjaardag van één der dames uitgebreid radiofonisch gevierd. Deze week kon geen luisteraar ontsnappen aan de verjaardag van Sofie. The surpriseparty leek wel het hoogtepunt van dit festival-vrije jaar. Who cares?  Zowat de ganse zomer was het vormsel van Sofie Engelen tot rockster niet uit de radio-uitzendingen te branden. Het resultaat was een matige cover onder begeleiding van een paar werkloze muzikanten. 

Gisteren was het Jimi Hendrix dag en Cedric Maes mocht de sterfdag van The Great Legend opluisteren. Het programma kreeg dan ook de naam “The Cedric Maes Experience”. Jimi was gewoon de liedjes-kok voor zijn eigen show. Ik mag Maes graag horen als hij gitaar speelt maar presenteren is mij iets te veel. In één uur tijd kreeg ik zelf tweemaal Mannish Boy van Muddy Waters te horen al wil ik daarover niet klagen. 

Willy, “Music Matters”! …really???

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s