Internationale Vrouwendag

Vandaag is het Internationale Vrouwendag! Vanwege mijn mateloze adoratie voor de vrouw is dit een hoogdag. De ganse ochtend verslind ik de media over de vrouwenstrijd en de (web)opinies van vrouwen. Eén ding is duidelijk: Ik begrijp de vrouwen nog altijd niet. De artikels die ik lees leiden niet zelden tot een frons op mijn voorhoofd. Mijn echtgenote vraagt luidop: “Wat zijt ge nu weer aan ’t lezen?”.

Meyrem Almaci, politica van Groen, maakt zich zorgen over de bejegening die vrouwen krijgen op de sociale media. Tinneke Van Hooland (Open VLD) vraagt zich af waar de mannen zitten die samen met vrouwen willen nadenken over gelijke kansen.  Bieke Purnelle, directrice bij RoSa (kenniscenter voor gender, feminisme en gelijke kansen), spant de kroon: “Vrouwen hebben betere seks onder het socialisme!”.  De webmagazines puilen uit van roze-mutserij en vrouwelijke strijdvaardigheid. Ik vraag mij af waarom die vrouwen ons mannen nog laten leven!

De grote thema’s blijven nog altijd de genderongelijkheid en in het bijzonder de inkomensongelijkheid tussen mannen en vrouwen.  Ikzelf ben een grote voorstander van gelijkwaardigheid, niet voor uniformiteit maar zeker wel voor gelijkwaardigheid. Ieder jaar zie je dezelfde thema’s terug opduiken. Vrouwen blijven ondervertegenwoordigd in hogere politieke, academische en economische regionen. Weinig meisjes kiezen voor wetenschap en technologie en er is de loonkloof.  Sinds een paar jaar is het doorgeschoten MeToo verhaal er nog eens bijgekomen. De “speciale” vrouwenafdeling van de Verenigde Naties bombardeert ons op 8 maart met statistieken die de genderongelijkheid nog eens in de verf moeten zetten: Wereldwijd zijn 25% van de parlementariërs vrouwen, slechts 53 vrouwen wonnen een Nobelprijs en in het vrouwenvoetbal verdient de dame nog niet één tiende van een speler in het mannenvoetbal.  

Wat een leed allemaal! Dat het wereldwijd beter kan daar ben ik van overtuigd! Maar wat ik rond mijn kerktoren empirisch kan vaststellen is toch helemaal anders. Onze universiteiten worden overwegend bevolkt door vrouwen, wat die Nobelprijzen betreft zal de toekomst er beter uitzien voor de dames. In het voetbal zou ik liever zien dat die overbetaalde mannelijke spelers wat minder verdienen (ze hebben toch niet het verstand om zoveel geld te beheren). Dat er wereldwijd maar een kwart van alle parlementariërs een vrouw is heeft dan weer te maken met de landen en culturen waar vrouwen (bijna) geen rechten hebben … maar daar hoor je RoSa nooit over kakelen. 

De loonkloof is allang opgelost. Als je het inkomen op uurbasis berekent verdienen vrouwen zelfs meer dan hun mannelijke tweevoeters.  Toch blijf de loonkloof nog altijd een heikel punt. De som van alle inkomens per gender zijn inderdaad ongelijk, maar dat is dan weer een gevolg van de keuze die veel vrouwen maken. 

Volgens mij zijn de westerse vrouwen vandaag goed bezig. Zo goed dat ze het masculisme al hebben overstegen. Alle statistieken en opinies ten spijt zie ik een heel ander plaatje als ik eens rondom mij kijk.  Als zelfstandige in het HR-domein heb ik sinds 2007 één enkele mannelijke opdrachtgever gehad. Al mijn directe collega’s zijn van het vrouwelijke geslacht. HR-netwerken doe ik al lang niet meer, op die feestjes kan ik alleen maar aan een wit wijntje nippen tussen de andere dames. Mijn echtgenote heeft een topfunctie en onze poetshulp heeft een piemel. 

Ik steun de vrouwen in hun strijd om gelijkheid. Er is nog veel ongelijkheid weg te werken: er sterven nog altijd meer mannen in een oorlog, de meeste gevangenissen zijn bevolkt met mannen, het aandeel van zelfmoorden ligt het hoogste bij mannen en er zijn veel te weinig vrouwelijke metselaars en vuilnisophalers, heel véél.   

Mannen, steun de vrouwen want ze hebben een harde strijd te strijden. Maar doe het voorzichtig, … en pas op dat je niet zoals Sven Marie je door testosteron kaal geworden hoofd moet breken over een “domme” uitspraak!   Alle meisjes aan de macht!

LEZ is More!

2020, als gevolg van de “Anunaficatie” komen er een aantal nieuwe lage-emissiezones bij in België. Via een website kan je voor elke LEZ-stad controleren of je karretje er nog toegelaten is. Voor Brussel is dat eenvoudig: gewoon je nummerplaat ingeven en je weet meteen of je er nog mag komen. Op de site voor LEZ-Antwerpen is dat heel wat anders. Voor toegang tot de Koekenstad moet je het halve inschrijvingsbewijs en conformiteitsattest ingeven op de LEZ-site. Keuringsattest, verzekeringsbewijs, geboorteakte en zwembrevet zijn voorlopig nog niet nodig. Waarom kan het in Antwerpen niet zoals in Brussel?  

In de organisatiekunde staat het “leren-van-mekaar” hoog aangeschreven. Helaas is onze pleaiade aan bestuursorganisaties niet eens in staat om onderling te communiceren. Die van aan’t Scheld hadden toch gewoon eens naar de site van Brussel kunnen kijken? 

Ondanks de databanken, slimme camera’s en IT infrastructuur blijft elk dorp voor zijn eigen deur vegen. E-government is een lachertje en staat vooral ten dienste van de controlerende ambtenaar en zelden voor de burger. 

Ook in 2020 blinken onze overheden uit in gepruts, geprul en geklooi. In plaats van service krijgen we “getreiter”.  Ik kan me onmogelijk voorstellen dat de Antwerpse “controlerende agent” al die gegevens moet invullen om overtreders te klissen. Elke scheet die u laat staat genoteerd in de Algemene Nationale Gegevensbank, alleen toegankelijk voor “gemachtigde” ambtenaren. Aan de hand van je autokenteken kan ome agent zien of je wagen toegelaten is in de lage-emissiezone. Hij kan ook zien of je wagen verzekerd is, je belastingen betaald zijn, welke boetes je ooit gekregen hebt en welke jouw lievelingskleur is. 

Ik zal wel zien of mijn karretje nog toegelaten is in Antwerpen. Voor 150 euro controleert de tollenaar wel of ik nog binnen mag! 

De warmste week in de slimste stad: glimlach, u komt in beeld

Johan Sanctorum slaat de nagel op de kop!
Big Brother sluipt steeds dichterbij. De overheid krijgt steeds meer controle over het staan en gaan van haar burgers. Hoeveel betaalde u al teveel aan Proximus? (of een andere provider?)

Acta Sanctorum

Over ontluikende ‘smart cities’, de gelijkenis tussen Peking en Kortrijk, en de keerzijde van het begrip ‘verbondenheid’  

warmsteweekDe Warmste Week, het jaarlijkse goede-doelen-spektakel van de openbare omroep, nadert zijn climax. Epicentrum van het gebeuren is dit keer de stad Kortrijk. Honderd drumstellen trokken het gebeuren op gang voor wie hardhorig mocht zijn. Drie dj’s van Studio Brussel zorgen op de Grote Markt voor non-stopradio tot kerstavond, honderden Vlamingen begeesteren duizenden volksgenoten met warme verhalen, en dat op een moment dat we naar de warmste Kerstmis sinds een eeuw gaan. Is dit soort hitteverwekkende evenementen dan nog wel verantwoord? Ja, want het is reclame voor Studio Brussel, de talrijke BV’s die er elkaar voor de voeten lopen, en het geeft uiting aan verbondenheid die we rond de Kersttijd obligaat moeten voelen, ook al wordt het woord Kerst overal geschrapt wegens te gevoelig voor de islamitische medemens.

Teveel WC-papier

QuickieOver verbondenheid…

View original post 1.313 woorden meer

Sneeuwvlokje en de zeven personen met een kleine gestalte!

Deze titel doet niks ter zake. Het is gewoon mijn poging tot politiek correct taalgebruik. Ik ben al flink aan het oefenen om mijn woordenschat en daarbij ook mijn gedachtegang aan te passen aan de heersende politiek-correcte tijdsgeest. De kritiek annex verwensingen die ik krijg via sociale media zijn onvoorstelbaar. Blijkbaar zijn mijn digitaal geuite overpeinzingen helemaal niet humoristisch en is mijn taalgebruik beledigend en racistisch. Voor de meeste reagerende lezers ben ik een “Boomer” die maar beter zijn mond kan houden en zich moet schamen voor de chaos die hij gecreëerd heeft.  Wel beste vrienden, ootmoedig buig ik het hoofd en aan alle mensen die ik langs deze weg op één of andere manier geschoffeerd heb: Mijn welgemeende fuck you! Ik ben nog lang niet klaar voor jullie steriele mono-gedachte maatschappij. Mijn grootvader, een witte man, stond een eeuw geleden in de modderloopgraven van de Ijzervlakte te vechten voor zijn leven en voor de vrijheid. Het is van hem dat ik mijn woordenschat geleerd heb en het is dankzij hem dat ik (voorlopig nog) kan zeggen wat ik wil!  

Dit bij wijze van inleiding.  Over naar de orde van de dag!  Het geïmporteerde feestje van Halloween is nog maar net achter de rug en de eerste kritieken op het racisme cultiverende Sinterklaasfeest verschijnen al op mijn tijdlijn. U weet wel, Halloween is de avond dat ouders hun monsters en trollen de straat op jagen met bebloede nep-bijlen en angstaanjagende mombakkesen. Het kleine grut gaat dan snoep en geld bedelen bij de buren, meteen een goede oefening in dwingend- en eisend gedrag. Proper, genderneutraal en inclusief volksvertier.  

Sinterklaas daarentegen… is een ander verhaal. Vroeger mocht je aan Sinterklaas een brief schrijven. In die brief stond dan een lijstje van wat je graag zou krijgen in ruil voor een twaalf maanden durende inspanning van braafheid. Daarbij moest je bij wijze van dankbaarheid ook nog eens een wortel of suikertje voor het paard van Sinterklaas in je schoen leggen. Helaas, Sinterklaas is niet meer van deze tijd. De oude witte man maakt gebruik van de diensten van zijn knecht, een knecht met een beneden-mediteraans kleurtje. Sinterklaas is het symbool geworden van verdrukking, kolonialisme en uitbuiting. Typisch iets voor oude witte mannen.  Wel beste lezertjes, ik ben het daarmee niet eens.  Zwarte Piet heeft mij geleerd om respect te hebben voor het knechtendom want we zijn allemaal wel “knecht” van iemand of iets. Zwarte Piet heeft mij geleerd om respect te hebben voor individuen die er anders uitzien dan ikzelf, ik heb iets geleerd van de knecht van Sinterklaas. Nu blijkt dat we allemaal fout zijn geweest. 

Vandaag krijg ik vaker het vermanende vingertje van de poco elite dan ooit van de pastoor, de schoolmeester, Sinterklaas of …Zwarte Piet. Op het gevaar af om als racist bestempeld te worden mag ik het Sinterklaasfeest inclusief Zwarte Piet niet leuk vinden.  Ik moet behoorlijk op mijn tellen passen en op mijn woorden letten.  Zeg niet “Kerstmarkt” maar “Wintermarkt”, zeg niet “Sinterklaas en Zwarte Piet” maar zeg “Sinterklaas en Roetpiet (m/v/x)”. Voor sommigen is de slachtofferrol een comfortabele positie om gedachten te sturen en te reguleren.  Vrijheid van denken bestaat niet. Waar heb ik dat nog gehoord? Ik wou dat ik het mijn grootvader nog eens kon vragen…

PS: niet vergeten op 29 november is het Black Friday! … als alles goed gaat!

Halloween

Het is weer zo ver! Het jaarlijkse non-event van Halloween. Gecommercialiseerde flauwekul overgewaaid uit de VS. Ik laat het lolfeestje graag aan mij voorbijgaan.  De jonge ouders van mijn dorp zijn echter gek op dit kinderfeest. Ze sturen hun kleine monsters, heksen en trollen op bedeltocht voor snoep en centen en ze zijn daarbij ook nog eens verkleed. Onder politiebegeleiding trekt een stoet door de straten. De joelende kinderen bonken op iedere deur en met uitgestoken klauw eisen ze hun bedelbuit. Vergis u niet, het zijn niet zomaar een paar koters die voor je deur staan maar een honderdtal larfjes die je voortuintje omploegen en de verf van je voordeur schrapen. Het lijkt wel een zwerm hongerige sprinkhanen die alles kaalvreet. Terwijl de kinderen je vertrappelen en je huis leegroven staan de eigenaars van dat grut op straat te wachten. De papa’s, mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s hebben de babykoetsen en buggy’s nog eens van de zolder gehaald om de buit te transporteren. Schuilen kan niet, hoe stil je ook bent en hoe donker je het ook maakt die serpenten ruiken gewoon dat je jezelf verschanst in je huis. 

Zoals elk jaar deel ik geen snoep uit maar geef ik die kinderen alleen maar gezonde dingen. Ik heb pallets met muilperen, safletten en oorvijgen te geef! Dit jaar zal ik er nog wat extra’s bij doen! Geen snoep want dat is in milieuvernietigend plastic verpakt. Deze keer heb ik een hele krat spruitjes te geef! Groenten zijn gezond en ze zijn veelvuldig en gratis te vinden in de container achter de Delhaize! Laat de kinderen tot mij komen, …ik ben in een gulle bui!

Bierbeek Blues

Waar kan je beter naar “the Blues” luisteren dan in Bierbeek? Bierbeek is de godvergeten vochtige landwegel ten zuiden van Leuven. Een voormalig boerengehucht in de greep van vastgoedboeren. Het dorp dat uitblinkt in lelijkheid en waar de Bobo’s graag hun dure nesten bouwen. Bierbeek is doorzon-dorp, flits-city van de politie en vooral de kneuterigheid die ik dagelijks moet passeren om mijn boterham te verdienen. Een trieste plek en dus uitstekend om de “Blues” te beleven. 

Afgelopen weekend vond er het Bierbeek Blues Festival plaats. Een goeie reden om mij eens in het gat van de beschaving te wagen! Iemand van het gemeentebestuur deelde persoonlijk de polsbandjes uit. Politici zijn nu eenmaal gewend om de bevolking te ringeloren.  CC De Borre is een ferme locatie voor zulk dorp. De boeren hier hebben centen, zoveel is zeker. 

Blues is the root, all the rest are fruits! Maar het gaat niet goed met de oerstijl van de moderne muziek. Het publiek is van bovengemiddelde leeftijd en zo mak als een koala in een eucalyptusboom.  In Bierbeek was dat niet anders. De aanwezigen deden uitermate hun best om hun cool te bewaren. Een nog niet eens half gevulde zaal vol standbeelden. Dynamiek moest je zoeken aan de toog. Volgens mij zijn die bluesfestivals een uitvlucht voor oude mannen om eens flink te gaan zuipen. De decibels nemen ze er maar bij. 

Binger

De eerste groep was “Binger”, lokale blueshelden die al 35 jaren aan de weg timmeren, alleen weten ze nog altijd niet waarheen die weg moet leiden. Dit optreden was hun allerlaatste ooit, hun zwanezang … en zo klonken ze ook. Vervelende 12-matenblues met tussenin een paar leuke covers. De bluesharp werd door een Fender Bassman gejaagd maar was nauwelijks hoorbaar, gelukkig hadden ze Sherley (hun vocaliste) meegebracht, een stem als een klok terwijl de andere bandleden met hun klepel zaten te spelen.  Exit Binger, gelukkig bracht de rest van het programma meer soelaas.

Blues Lee

Blues Lee, Limburgse blues-rock-swing-soul die ik wel kan smaken. Deze kerels zijn straffe gasten, ze brengen goeie songs en hebben een pleiade aan sterke nummers.  Misschien iets te dansbaar voor de Bierbeekse pilaren. Bijzonder vermakelijke en aanstekelijke muziek. Een lichtpuntje in dark-city Bierbeek!

The Bluesbones

The Bluesbones sluiten af.  Jammer dat de leegloop van de zaal al was begonnen. Misschien moeten die ouderlingen voor het sluitingsuur in de home zijn? De winnaars van de Blues Challenge 2016 leverden een prima set, spek naar mijn bek! Bierbeek is te klein voor hun talent. Stef Paglia is een straffe gitarist. Ik kan elke dag wel een blik Bluesbones opentrekken zonder er genoeg van te krijgen.  Eindelijk valt er iets mooi te beleven in Bierbeek. Ik ga deze gasten volgen en ik kan iedere muziekliefhebber aanraden om deze band eens aan het werk te zien. Terwijl de slaapwandelaars naar hun bedstee trokken stonden The Bluesbones nog stevig van jetje te geven. Parels voor de zwijnen? Deze parels verdienen beter!

PhD Cup – 2019

Vandaag heb ik naar de stream van de PhD Cup gekeken. Een meer dan twee uren durende zelfkastijding die je kan volgen op de NWS site van de VRT. Acht jonge onderzoekers hakselen hun doctoraatsverhandeling zodanig dat Jan-Met-De-Pet begrijpt waarmee ze zichzelf de laatste vier jaren bezig (of ledig) gehouden hebben. Alles voor de wetenschap!

Het eerste wat mij opvalt is dat er weinig “exacte” wetenschappers aan de strijd deelnemen. Ik ben altijd wel geïnteresseerd hoe zo’n jonge wetenschapper algoritmen ontwikkeld voor non-lineaire model predictive control technology of hoe zo iemand faze evenwichtige modellen formuleert aan de hand van algebraïsche differentiaalvergelijkingen. Niks van dat alles… de VRT kiest voor lichtvoetigheid en een zo groot mogelijk publiek. Als het te veel moeite kost dan zappen de kijkers weg. Onze openbare omroep heeft een missie van educatie en entertainment. De onderwerpen kwamen vooral uit de lichtvoetige academische buidelzak. De onderzoeksonderwerpen van de finalisten: Sodomie in de (Brugse) middeleeuwen, foute kunst in de rechtbank, cannabis, chatten met pictogrammen, fake news in de middeleeuwen, praten over problemen, hartproblemen en de Engelse taal. Geen sensortechnologie, artificiële intelligentie of machine learning tijdens deze battle voor bovengemiddeld intelligente mensen. 

Tweede opvallende vaststelling is de belabberde presentatievaardigheid van de kandidaten. Ondanks een intensieve crash course van de VRT-stemcoach en de cameratraining van Gina Lisa blonken alle finalisten uit in houterigheid. Ik heb al spreekbeurten gehoord van scholieren die beter gebracht werden dan de “pitches” van deze bijna-professoren. Overmatig en onnatuurlijk ge-gesticuleer en ge-articuleer maakten het betoog even boeiend als mijn set tuinmeubelen.  Het jarenlang onderzoek van de wetenschappers moest samengevat worden in een verkooppraatje van drie minuten. Dat is net hetzelfde als een baksteen door de kont van een mug duwen. Een onderzoeker die bij mij op sollicitatiegesprek komt krijgt een kwartier om één onderdeel van zijn dissertatie toe te lichten, dat is behoorlijk krap en moeilijk, zelfs voor een bolleboos.  Drie minuten is zowat de maximum attention span voor de verkleuterde mediaconsument. Meer tijd kregen de deelnemers niet. Als ik een onderzoeker was dan zou ik bedanken voor dergelijke “pitch”, gewoon uit zelfrespect. 

De voorstelling van de jury was misschien wel het grappigste moment van de stream: Twee piepjonge professoren, twee VRT ambtenaren en iemand van de Lotto. Koen Wouters van de VRT-nieuwsdienst wist bij elk jurylid wel even het onderwerp “seks” aan te halen. Met uitzondering van de taalvrouw die in de jury zetelde. Volgens mij stond zij al met een scherp geslepen  #MeToo in de aanslag om de presentator een toontje hoger te doen spreken.

De inhoud van de presentaties ga ik niet beschrijven, die moet u maar zelf bekijken. De winnaar werd uiteindelijk Jonas Roelens, een historicus. Zijn onderzoek had als onderwerp “Het Sodom van het Noorden”, over sodomie en de vervolging van homoseksuelen in het middeleeuwse Brugge.  Zijn proefschrift was al eerder toegelicht in VRT radioprogramma’s waardoor ik bij de aanvang al het gevoel kreeg dat hij wel eens hoog kon eindigen. Blijkbaar is het een onderwerp dat goed in de markt ligt aan de Reyerslaan of is het omdat Jonas Roelens er een beetje uitziet als de grote zus van Anuna De Wever? 

Ik ben in ieder geval een voorstander van de PhD Cup. Een volgende editie kan zeker beter: meer inhoud en betere presentaties. Deze uitgave was matig en bijna zo saai als een plaat van Elbow.

Ajuus!