School is out!

Ook dit jaar hebben uw koters het weer goed gedaan op school! De laatste dagen wemelt het facebook posts met lofbetuigingen en verheerlijking van kindjes, groot en klein. Fiere ouders bewieroken hun nageslacht en het bijhorende puntenboekje. Als ze het niet geschreven krijgen dan maar met een fotootje, liefst getooid met dat gekke hoedje en een toga. Onze toekomst is verzekerd, een hele generatie genieën komt eraan!

De lezers die mij kennen weten dat ik niet veel op heb met dat grut. Kinderen zijn als scheten, alleen die van jezelf kan je verdragen. Ik erger me niet aan dat gepoch maar ik moet ermee lachen. De laatste twee decennia leven we in een tijdsgeest van kinderverheerlijking. De opvoeding hebben we in onder-aanneming gegeven aan de school en wee het gebeente van de juffrouw of de meester als die geen rekening houdt met de gemoedstoestand of de allergieën van de kleine. Pa en ma zijn gesubsidieerde deeltijdse werknemers die een voltijdse dagtaak hebben aan het vervoer van of naar één of andere naschoolse activiteit: voetbalkamp, dansles, paardenkamp, zeilkamp, kleiclub, knutselstage… of wat nog meer. Kinderbezit is zo heilig geworden dat er zelfs gereserveerde parkeerplaatsen zijn nabij de ingang van de supermarkt.

Dat ouders fier zijn is normaal maar dat je ermee gaat leuren is dat niet. Ik geloof die berichten ook niet meer. Als ik zo’n een lof-post lees dan denk ik wel eens aan mijn vroegere lessen Nederlands. Daarin kregen we een onderwerp “spreekwoorden en gezegden”, iets wat ondertussen uit het lessenrooster is geschrapt. Eén van die gezegden is: “de appel valt niet ver van de boom”.  Ik ken die ouders en geloof me, als hun hersencellen dynamiet zouden zijn dan hadden ze nog niet genoeg kracht om hun neus te snuiten. Dat hun nakomeling de “primus inter pares” van de klas is kan ik moeilijk geloven.  Daarbij vind ik die betweterige bedorven stinkers niet zo sympathiek. Mini-mensjes in merkkleding waarvan de ouders hopen dat ze alles bereiken wat ze zelf nooit bereikt hebben. Waar zitten de dommeriken? Waar zijn de losers? Waar zijn de “gebuisden”?  Ik heb meer sympathie voor die groep van kinderen. Mijn aandacht gaat naar de sukkel die bij de stratenloop als laatste over de meet komt en daarbij ook nog eens zijn “participatie-medaille” verliest. Kinderen die leren omgaan met teleurstelling en verliezen. Kinderen die hard moeten werken om met de hakken over de sloot te komen. Dat zijn de kinderen die ik koester! Ik ben ervan overtuigd dat zij een betere toekomst zullen hebben dan de boutique-larfjes. Aan alle jongeren die het niet goed gedaan hebben op school: volhouden, later volgen er nog meer teleurstellingen. Je kan je er niet vroeg genoeg op voorbereiden!   

Advertenties

26/05/2019

Zondagochtend, 26 mei 2019. Vanaf de ontbijttafel op het zonovergoten tuinterras zie ik ze over het veldwegeltje tussen de weiden voorbijtrekken. Het kiesvee is op weg naar het buurtschooltje waar het kiescircus een tijdelijke standplaats heeft gevonden.  Het volk trekt naar de stembus, God heeft er schapen van gemaakt zodat ze kunnen geschoren worden.  En ze hebben d’r een potje van gemaakt…!  Elke verkiezing lijkt de totale onbestuurbaarheid een stap dichterbij te komen.  De weddenschappen voor de vorming van een federale regering zijn nu geopend, 500 tegen 1 dat we binnen de maand ermee klaar zijn. De verontwaardiging over de winst van de zwarten spat uit de sociale media. Ik kijk ernaar en slurp verder aan mijn koffie. Mij treft geen schuld. Zoals elke verkiezing ben ik thuisgebleven, 26 mei is zoals 1 april: laat je niet beetnemen!

Verontwaardiging

Drie kwart van de bevolking is verontwaardigd. Als het niet over de verkiezingsuitslag is dan is het wel van de politiek zelf. Analisten spreken van proteststemmen, de “gewone” man spreekt van postjespakkers en poenscheppers.  Natuurlijk zijn de noorderlingen niet allemaal racisten die de vreemdelingen willen terugsturen en/of het land splitsen.  Dit is het gevolg van een oubollig kiessysteem dat de mensen moet sussen met een gevoel van zeggenschap. Een kiessysteem gebaseerd op een maatschappij van 100 jaar geleden. We kiezen voor de pest of de cholera. Het monopolie van de particratie en de inefficiënte structuren. Het is de politiek en zijn beoefenaars die zich moeten herbronnen. Politici die debatteren door mekaar in de haren te vliegen, de staat van quasi-permanente campagnemodus en de politieke immobiliteit als er geen “draagvlak” is!  Politiek lost weinig problemen op maar creëert er veel. Politiek is niet meer rationeel maar emotioneel. Waarvoor moeten mensen kiezen? Voor politici die mekaar aanvliegen? Voor wetgevers die zich bezighouden met micromanagement? Regelneverij omdat ze willen scoren? Hun gedrag heeft ondertussen de tolerantiegrens bereikt bij een groot deel van de bevolking. Meryame Kitir zei ooit dat iedereen de plicht heeft om te stemmen omdat er hard voor gevochten is en er bloed voor gevloeid is. Een uitspraak waarvoor ik me als politicus zou schamen. Als er zoveel bloed aan kleeft waarom gedragen politici zich dan zo respectloos? Of zoals Tom Lenaerts ooit zei: “Mannen, waarmee zijt gijle bezig?”  Tijd voor verandering!

Verandering

De situatie van vandaag is in ieder geval niet mijn schuld. Ik ga voorlopig niet meer deelnemen aan verkiezingen. Toen ik gevraagd werd om mee te werken aan het canvas programma “Blanco” heb ik de boot afgehouden. In Dat programma werd gepeild waarom meer dan 1 miljoen burgers niet kwamen opdagen, ongeldig of Blanco stemden. Bij nader inzien heb ik daar goed aan gedaan. Behalve een jonge hippie waren er in deze driedelige reportage uitsluitend blanco/ongeldig stemmers. Veelal om emotionele redenen, weinig ratio… 

Burgerprotest

Deze uitslag wekt geen verbazing. De doorbraak van Groen is uitgebleven, ondanks de klimaatmarsen en duurprotesten van ouders voor schoolpoorten. Tegen jengelende kinderen bouw je al snel een schild. Ondertussen loopt de wachtlijst in de gehandicaptenzorg op tot meer dan een decennium en bejaarden liggen vastgebonden op hun bed in het woonzorgcentrum,… Wat denk je dat er gebeurt als die bejaarden eens losgemaakt worden om hun burgerplicht te vervullen? Heeft de politiek verkeerde of onvoldoende prioriteiten gesteld? 

De kiezer heeft de kaarten geschud?

En dat is zowat alles wat de kiezer kan doen. Verandering is alleen maar mogelijk als we ons kiessysteem herzien. Voor de dapperen onder u die nu nog aan het lezen zijn wil ik het kort uitleggen: We hebben een schijndemocratie. We kunnen alleen maar stemmen op partijen en niet op individuen. Daarnaast is de telling voor lokale verkiezingen anders dan voor regionale of federale verkiezingen. Hoeveel mensen weten dit? Het is een trukje om de particratie te bestendigen. Bovendien heb je als burger geen inspraak in de samenstelling van de coalitie, belangrijk toch? Het meest frappante van alles is dat eens de kaarten geschud zijn de jokers in het spel komen: opvolgers, plaatsvervangers, gecoöpteerden,… je moet niet per sé verkozen zijn om in het pluche te mogen zetelen. Perverser wordt het als de verkozenen zeven maanden na hun lokale aanstelling kiezen voor een ander beleidsniveau. Hoeveel mandatarissen verkozen in oktober 2018 gaan van zitje ruilen na mei 2019? Ik wil ze de kost niet geven, het zullen er te veel zijn. Als u gekozen hebt voor een burgemeester die straks minister wordt dan bent u flink bij de neus genomen.  

Anders en beter

Ik doe niet meer mee met de verkiezingen, al jaren niet meer, dat is mijn protest. Wie belazerd wil worden mag altijd meedoen, geen probleem. Afschaffen van de kiesplicht is een eerste vereiste, alle andere landen hebben stemrecht, waarom kan het hier niet? Daarnaast moet er een meervoudig kiessysteem komen. Iedere burger krijgt drie stemmen: twee voor en één tegen. De tegenstem telt mee voor het bepalen van de coalitie. Als laatste moet er nog een prestatie- en resultaatsverbintenis zijn voor de verkozenen. Of je bent burgemeester of je bent minister/parlementariër, geen tussentijdse wissel van niveau! Bovendien moeten de prestaties en resultaten van de mandatarissen een invloed hebben op hun verkiesbaarheid in een volgende legislatuur. Als een werknemer niet naar behoren presteert dan vliegt hij aan de deur, waarom niet hetzelfde voor een politicus? 

De uitslag van deze verkiezing is het gesakker en gemor van een zwijgende burger. Het is de roep om verandering van een stem die nooit gehoord wordt. Als ze nu niet gaan luisteren om te begrijpen dan zal het alleen maar erger worden. Het vertrouwen in de politiek moet hersteld worden en daar is drastische verandering in denken en handelen voor nodig. Als iedereen die een proteststem uitgebracht heeft een volgende keer eens gewoon thuisblijft? Dat zou pas een signaal zijn! Je riskeert hooguit een boete tot €80, … een kleine prijs voor de democratie. 

Pintje?

Weer een hoop stennis in social-media land! Na de aankondiging van de gendertransitie van Sam Bettens heeft pilsbrouwer Jupiler  een reclamecampagne gelanceerd met de slogan: “Pintje Sam?”. En dat is bij veel kneusjes in het verkeerde keelgat blijven steken. Lachen met gender doe je niet! Dat hoort niet in een geëmancipeerde, matriarchale PoCo maatschappij!

Ik vind het een nochtans een goeie reclamestunt. Het is gevat, actueel en humoristisch.  Waarom zou je als marketeer zo’n kans laten liggen? Kranten, radio en TV smeren het nieuws breeduit onder onze neus en de brouwer van “Mannen weten waarom” speelt er handig op in. Het is geen MieToo-campagne, bevat geen discriminatie en stelt geen gender in een slecht daglicht! Nietwaar toch?

Toch steekt er een storm op bij de helft van de cyberbevolking: Respectloos, wansmakelijk, niet-origineel,…  Hoogleraar Marketing De Pelsmacker vindt het ook maar niks, niet authentiek, fake en opportunistisch. Blijkbaar zijn er heel wat sneeuwvlokjes die meteen in hun gat gebeten zijn zodra het over gender gaat. Kontpijn wordt de plaag van deze eeuw. Zowat iedereen is verontwaardigd of voelt zich geschoffeerd.  

Ik vind het alvast een goeie reclame! De slogan heeft mij nog eens doen lachen. Het is humor. Voor de Metromensen wil ik graag uitleggen wat humor is. Humor is een oud maar effectief medicijn. Het helpt tegen verzuring en azijnpisserij en het plaatst alles in een ander perspectief. Als je niet meer mag lachen wordt het leven maar een saaie boel. In de realiteit (niet in cyberlworld) wordt er altijd wel eens gelachen. Humor is een hoge graad van vrijheid. 

Bij deze wil ik ook alle “nieuwe” mannen welkom heten in het masculisme. Wij mannen zitten nooit om een grap verlegen, we lachen graag en veel. Ik wil de nieuwe mannen ook waarschuwen voor die vrouwen die van ons hun behaarde vriendinnen willen maken! Opletten! Wees op je hoede voor de achterkant van een ezel, de voorkant van een vrouw en alle kanten van de pastoor! Een gewaarschuwd man is er twee waard.  

Humor, … mannen weten waarom!    Trek eens aan mijne vinger!

Aan mijne rekker…

Ja lap, ’t is weer van datte… de tollenaar heeft mijn whereabouts weer eens op de gevoelige plaat vastgelegd. Ditmaal in de Kempen: 53 Euro te snel gereden! Eigen schuld dikke bult! Ik had die wielertoeristen maar niet moeten voorbijsteken. 

Al 36 jaren tuf ik over de Belgische wegen, volgens familie en vrienden in “Bompa-style”. De eerste drie decennia reed ik geheel boetevrij, echter de laatste jaren is dat drastisch veranderd.  A-rato van twintig boetes per jaar voel ik mij nu een hoofdsponsor van de staatskas. Is het omdat ik plots meer roekeloos ben gaan rijden? Ik denk het niet! 

Het is verwonderlijk dat je op het spitsuur in Heist-op-den-Hoop een snelheidsboete aan je broek krijgt. De wegen, of wat er daarvoor moet doorgaan, liggen er al jaren open door riolerings- en herstellingswerken. Het lijkt wel of de Kempische werven worden opgeleverd door kleuters met een plastieken schepje en een haringemmertje. Een klasje peuters kan op één dag meer zand verzetten dan de wegenwerkers op de baan tussen Aarschot en Heist-op-den-Berg. Het gemotoriseerde verkeer wordt er weinig subtiel omgeleid langs de flitscamera’s van de tollenaar. “Cashjing”…kassa voor de overheid!  Meer blauw op straat, althans toch het blauw van de bankbriefjes. Ome en tante agent hebben een nieuwe rol: die van invorderaar voor een geldhongerige overheid.  Mega Mindy vangt de boeven en de politie vangt de centen.  Ik vraag me vaak af hoe de tollenaar zich voelt als hij een “snelheidsduivel” kan klissen? Zou hij of zij aan de openbare veiligheid of het milieu denken? Of denkt de agent aan de wijze waarop de overheid zijn 57-delig premiestelsel (en bovengemiddeld pensioen) moet binnenrijven? Ach, van de agent geen kwaad, dat is ook maar een sukkelaar in Burn out-land. Meteen moest ik denken aan een oude “Het leven zoals het is” reportage die ooit werd uitgezonden op één:

copyright VRT – één

Drieënvijftig Euro, dat is maar een fractie te snel. Makkelijk geld als je ergens een wirwar van verschillende verkeersborden neerpoot. Vroeger kocht je nog een klasfoto voor veertig frank. Vandaag word je verplicht om 2120 frank te betalen voor een foto die je nooit te zien krijgt. Nog eventjes en het snelste voertuig op onze wegen is de speed-pedelec: aan vijftig per uur door de zone 30 snorren, gesubsidieerd en volledig boete-bestendig. 

Hoor wie klopt daar kinderen?

Hoor wie klopt daar, kinderen? ‘t Zal wel weer een kandidaat voor de verkiezingen zijn zeker? 
Zo een week geleden maakte ik mij nog vrolijk over het gekrakeel van een aantal van mijn “Facebook vrienden” die met schampen en verwijten hun politieke clan aanbevelen als de redder van het vaderland. Op mijn vriendelijke vraag om mij te “ontvrienden” hebben ze niet gereageerd, integendeel, de hoeveelheid bagger in mijn berichtenbox is alleen maar groter geworden. Vandaag stel ik vast dat politieke lijstvullers en hun militanten “in real life” komen aankloppen en bedelen voor een (lijst)stem! Zielig! Weten ze nu nog niet dat ik nooit een voet in een kieslokaal zet? Waarom zou je trouwens nog een stem uitbrengen? Alle partijen beloven hetzelfde: meer nettoloon (minder lasten) en meer overheidsschuld. Het maakt niet meer uit wie d’r de plak gaat zwaaien. 
Verkiezingen zijn ondertussen al een routine geworden. Politici zijn permanent in verkiezingsmodus en meer alert voor het verzinnen van een of ander “draagvlak” dan het oplossen van echte problemen. In de winter hebben we een afschakelplan voor onze elektriciteit en in de zomer krijgen we een afschakelplan voor het water, de zorg voor anders-validen zit in het slop en onze bejaarden worden vastgebonden op het rusthuisbed. Tot nu toe heb ik nog niets anders gezien dan pestregeltjes en zondebelastingen. Democratie is goed maar goed bestuur is beter! Is het u ook opgevallen dat (de eenzijdig Nederlandstalige of Franstalige) verkiezingsdebatten zich vooral toespitsen op “Wie-met-wie-gaat” na het electorale circus? Echte oplossingen om een “afschakelplan” te vermijden heb ik nog niet gehoord of gezien. De wachtlijsten in de gehandicaptenzorg worden steeds langer en om de mobiliteit te verbeteren mogen de 30000 wagens in de Rue Belliard nu aanschuiven op vier in plaats van vijf rijstroken. De dertig velo’s, pedelecs, scooters, trottinetten en bakfietsen krijgen er hun eigen afzonderlijke “draagvlak” (helm nog niet verplicht)!
Het is ondertussen al zeven maanden geleden dat jullie nog eens een stem uitgebracht hebben. Veel van de kandidaten die zich in 2018 engageerden voor een lokaal bestuur, engageren zich in 2019 voor een supra niveau. Voor het samenstellen van de coalitie bestaat geen enkel “democratisch” systeem. Het geschuifel met opvolgers en plaatsvervangers neemt een loopje met je “keuze” en de spreiding tussen lokale, regionale en Europese verkiezingen zorgt ervoor dat politici meer tijd besteden aan campagne voeren dan aan besturen. Een burger die verzaakt aan de opkomstplicht riskeert een veroordeling, een politicus die verzaakt aan zijn taak riskeert niks. Een resultaatverbintenis voor politici zou mooi zijn. Als een verkozene niet oplevert zou dat gevolgen moeten hebben voor zijn volgende verkiesbaarheid, op eender welk niveau. Een werkloze die geen werk zoekt krijgt binnenkort ook niks meer. 
Om te ontsnappen aan de kandidaten die stemmen-bedelend van deur tot deur trekken heb ik ondertussen een oplossing gevonden. Als ze aankloppen dan trek ik mijn hemd uit en in blote bast open ik de deur, vragend: “Komen jullie voor de orgie?” …. heb jij ooit al eens een sprakeloze politieker gezien? Ik wel!  


Seniors 4 climate!

Heeft u vandaag de bosbrossers gezien? Voor de dertiende episode van de klimaatmars heeft het jonge grut voor vakantie gekozen en het betogen overgelaten aan hun oma’s en opa’s. Vandaag kleurden de Brusselse stoeptegels groen door een geriatrische optocht van breukbanden en Damart-dragers. De stoet werd op gang getrokken door een aantal ouderlingen van onze universiteiten.

Geen jeugdig gejoel of kinderlijk gekrakeel over Moeder Natuur die naar de kloten gaat. De kinderen zijn allemaal op vliegvakantie met pa en ma of ze pikken nog een late ski-reis mee voor het grote zomerreces wordt ingezet.  De bosbrossers hebben vandaag hun grootouders afgevaardigd om de wekelijkse traditie in ere te houden.  Een slimme zet van de heilige kroost! Op die manier kunnen ze het aantal betogers verviervoudigen (met wat geluk en als de voorouders nog goed te been zijn).  En jawel, het aantal betogers verdubbelde ten opzichte van de vorige editie: zo’n duizend deelnemers schuifelden vandaag door de Brusselse binnenstad.

Die oudjes kunnen een demonstratiemars wel smaken want zij hebben mei ’68 en Leuven Vlaams nog meegemaakt.  De betoging van vandaag leek meer op een stille mars, geen geroep en geen getier en opvallend weinig smartphones. De betoging verliep vreedzaam en rustig. Op een verschoven Depend Slip na hebben zich geen incidenten voorgedaan.

Ik vraag me af of ze zich allemaal kunnen herinneren waarom ze daar in Brussel betogen? Tegen de politiek en voor de kinderen? Ah, de kinderen natuurlijk! Kinderen zijn zoals scheten… alleen die van jezelf kan je verdragen!

 

pexels-photo-2058780.jpg

Donderdag, brosdag…

Kinderen zijn zoals scheten, … alleen die van jezelf kan je verdragen.  Een aantal weken geleden had ik nog hoop en geloof in de toekomst bij het zien van het jongerenengagement voor de klimaatzaak.  Vandaag, na de zevende zelfgeorganiseerde schoolreis op rij, denk ik daar anders over. Na de zevende kindermars heb ik het wel gehad. Behalve de aanwezigheid van een Zweeds kindsterretje was de mars van 21 februari dezelfde als die van 10 januari. Joelende jeugd met in de rand van de betoging veel papa’ en mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s. Na bijna twee maanden verwacht ik meer dan alleen maar blame & shame van het jonge grut. Ze hebben nog nooit gewerkt en roepen nu al op tot een algemene staking!

Hoe langer hoe meer kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze spijbeloptochten georganiseerd worden door grote mensen. Een goed ge-hypete stunt van bepaalde politieke families. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst …en dat is sommige stamleiders niet ontgaan. Waarom stoppen de spijbelmarsen na de verkiezingen? Moeten die kinderen zich niet richten tot de nieuwe bewindsmakers in plaats van hun pijlen te richten op een uitbollende regering in lopende zaken? Verontwaardiging kan niet vroeg genoeg aangeleerd worden. Een sneeuwvlokjesattitude die gekenmerkt wordt door een stevig potje “Zwarte Pieten” (excusez le mot) toeschuiven!  De scholieren nemen naarstig de gewoontes van onze politici over. Roepen maar niet luisteren. Een debat heb ik nog altijd niet gezien. De kinderkruistocht is gewoon een campagnestunt. Als die van Nintendo meer dan 50 miljoen jongeren op de straat krijgen met hun Pokemon Go, dan moet de Eco-kerk toch zeker een processie op gang krijgen met een spijbelpasje? Creativiteit en kritische zin, we hebben het al uit de jongeren geperst bij aanvang van het middelbaar onderwijs.  In januari was ik nog hoopvol, vandaag zie ik alleen een verkiezingscampagne. Vers bloed voor de legioenen van Calvo.

Na zeven weken verwacht ik dat de jeugd haar consumer-power zou aangewend hebben. Het massaal ecologisch dumpen van hun coltan en arseen houdende selfie-toestellen, …het dumpen van goedkope Primark kledij uit child-sweatshops, … het afwijzen van de Aliexpress namaakspulletjes die van de andere kant van onze gehavende planeet komen…   Helaas, het blijft bij jeugdig gelol en gelal.  Zo d’ouden zongen, zo piepen de jongen. De pers en de schoolkrant schieten mooie plaatjes.  De kinderen leren polariseren en de ouderen sussen hun geweten. Ik voel nu al een rits milieubelastingen aankomen.

Een vraag die ik vaak te horen krijg is: “Wat doe jij dan voor het milieu”?  Wel, je kan mij als SUV-rijdende blanke man van middelbare leeftijd die af en toe bij het haardvuur een sigaar opsteekt, met veel zonden beladen. Toch is mijn ecologische voetafdruk een pak kleiner dan die van veel klimaatstrijders. Ik heb namelijk geen kinderen op deze planeet gezet. How eco can you get?