PhD Cup – 2019

Vandaag heb ik naar de stream van de PhD Cup gekeken. Een meer dan twee uren durende zelfkastijding die je kan volgen op de NWS site van de VRT. Acht jonge onderzoekers hakselen hun doctoraatsverhandeling zodanig dat Jan-Met-De-Pet begrijpt waarmee ze zichzelf de laatste vier jaren bezig (of ledig) gehouden hebben. Alles voor de wetenschap!

Het eerste wat mij opvalt is dat er weinig “exacte” wetenschappers aan de strijd deelnemen. Ik ben altijd wel geïnteresseerd hoe zo’n jonge wetenschapper algoritmen ontwikkeld voor non-lineaire model predictive control technology of hoe zo iemand faze evenwichtige modellen formuleert aan de hand van algebraïsche differentiaalvergelijkingen. Niks van dat alles… de VRT kiest voor lichtvoetigheid en een zo groot mogelijk publiek. Als het te veel moeite kost dan zappen de kijkers weg. Onze openbare omroep heeft een missie van educatie en entertainment. De onderwerpen kwamen vooral uit de lichtvoetige academische buidelzak. De onderzoeksonderwerpen van de finalisten: Sodomie in de (Brugse) middeleeuwen, foute kunst in de rechtbank, cannabis, chatten met pictogrammen, fake news in de middeleeuwen, praten over problemen, hartproblemen en de Engelse taal. Geen sensortechnologie, artificiële intelligentie of machine learning tijdens deze battle voor bovengemiddeld intelligente mensen. 

Tweede opvallende vaststelling is de belabberde presentatievaardigheid van de kandidaten. Ondanks een intensieve crash course van de VRT-stemcoach en de cameratraining van Gina Lisa blonken alle finalisten uit in houterigheid. Ik heb al spreekbeurten gehoord van scholieren die beter gebracht werden dan de “pitches” van deze bijna-professoren. Overmatig en onnatuurlijk ge-gesticuleer en ge-articuleer maakten het betoog even boeiend als mijn set tuinmeubelen.  Het jarenlang onderzoek van de wetenschappers moest samengevat worden in een verkooppraatje van drie minuten. Dat is net hetzelfde als een baksteen door de kont van een mug duwen. Een onderzoeker die bij mij op sollicitatiegesprek komt krijgt een kwartier om één onderdeel van zijn dissertatie toe te lichten, dat is behoorlijk krap en moeilijk, zelfs voor een bolleboos.  Drie minuten is zowat de maximum attention span voor de verkleuterde mediaconsument. Meer tijd kregen de deelnemers niet. Als ik een onderzoeker was dan zou ik bedanken voor dergelijke “pitch”, gewoon uit zelfrespect. 

De voorstelling van de jury was misschien wel het grappigste moment van de stream: Twee piepjonge professoren, twee VRT ambtenaren en iemand van de Lotto. Koen Wouters van de VRT-nieuwsdienst wist bij elk jurylid wel even het onderwerp “seks” aan te halen. Met uitzondering van de taalvrouw die in de jury zetelde. Volgens mij stond zij al met een scherp geslepen  #MeToo in de aanslag om de presentator een toontje hoger te doen spreken.

De inhoud van de presentaties ga ik niet beschrijven, die moet u maar zelf bekijken. De winnaar werd uiteindelijk Jonas Roelens, een historicus. Zijn onderzoek had als onderwerp “Het Sodom van het Noorden”, over sodomie en de vervolging van homoseksuelen in het middeleeuwse Brugge.  Zijn proefschrift was al eerder toegelicht in VRT radioprogramma’s waardoor ik bij de aanvang al het gevoel kreeg dat hij wel eens hoog kon eindigen. Blijkbaar is het een onderwerp dat goed in de markt ligt aan de Reyerslaan of is het omdat Jonas Roelens er een beetje uitziet als de grote zus van Anuna De Wever? 

Ik ben in ieder geval een voorstander van de PhD Cup. Een volgende editie kan zeker beter: meer inhoud en betere presentaties. Deze uitgave was matig en bijna zo saai als een plaat van Elbow.

Ajuus!

Advertenties

Met mij gaat alles goed!

Ik kom net van bij de dokter en ik kan u allen meedelen: Het gaat prima met mij! Vijfenvijftig is de leeftijd waarop de modale Fransoos met pensioen gaat maar daar denk ik nog lang niet aan! Om den brode doe ik al 35 jaar mijn zin en daar ga ik nog een tijdje mee door! Den doktoor heeft gezegd dat ik het kan! Ik ben nog goed gezond van poten en oren en lang niet versleten. 

Snel nog even langs de bakker voor een brood voor morgenvroeg, één donker gesneden! “Kent u ons betalingssysteem al?”  Huh…! “Kent u ons betalingssysteem al?”, dat vroeg de broodverkoopster aan mij.  “Cash, creditcard, debitcard, bitcoin, paypal, overschrijving, Apple pay, bankwissel,… maakt mij niet uit!”. “Noem het maar mevrouw, ik heb het allemaal”.    “Dan zal ik het u uitleggen” was haar reactie.  Hola, ik was even niet meer bij de tijd. De moderne brood- en banketboetiek hanteert geen geld! Je krijgt een ticketje dat je aan de kassa moet scannen. Het aanraakscherm vraagt je om een keuze te maken tussen cash betalen of met de bankkaart.  Cash betalen doe je via een gleuf in een automaat en een soort van hi-tech cloaca dropt je wisselgeld in een schaaltje. Modern times, de bakker raakt geen geld meer aan om hygiënische redenen. “Wij verkopen veilig brood!” repliceerde het meisje. Terwijl ze dit zei keek ze me aan met een blik alsof ik een hulpeloze bejaarde was. Nou moe, …veilig brood! Kus nu mijn gluten!     

Ik moest denken aan mijnheer doktoor. Hoe is het mogelijk dat ik al vijfenvijftig jaar in goede gezondheid heb kunnen overleven?  Ik mag van geluk spreken want ik ben opgegroeid met onveilig brood. Ons dagelijks brood kwam gewoon van bij de warme bakker. Die bracht het brood zelfs nog aan huis. Altijd kwam hij met een roestig Volkswagen busje aanrijden en leverde het brood via de achterdeur, rechtstreeks in onze keuken. Het wisselgeld graaide hij uit een oude bruine lederen schoudertas. Als je een keertje niet thuis was dan liet hij het baksel gewoon achter op de vensterbank.  Hoe heeft mijn generatie dat in godsnaam kunnen overleven? Jarenlang hebben we gecontamineerd brood gegeten. Ons beleg kwam van de kaasboer op de markt die net zijn tent had rechtgezet en met ongewassen handen een schelletje Jonge Hollandse voor ons afsneed. Vandaag zou die kaasboer opgepakt worden door het Federaal Voedsel Agentschap en samen met zijn verdorven kaas op de brandstapel gegooid worden. Times, they are changing,…rapidly!

Het meisje voor wie alles niet snel genoeg kan veranderen is Greta Thunberg, het Zweedse klimaatmeisje. Terwijl ik dit schrijf hoor ik haar op de radio: “How dare you!” fulmineerde het meisje. Met woede en agressie geeft ze de “oudere” generatie een pak voor de broek. Met niet mis te verstane taal culpabiliseert ze de oudere -, en dus ook mijn generatie. Wij worden beschuldigd van haar toekomst te hebben gestolen. “How dare we!”, in haar eentje trekt ze een muur op tussen generaties waarvan Trump alleen maar kan dromen.    Vreemd, ik heb altijd gedacht dat Greta’s generatie werd opgevoed door moderne ouders. Ouders die hun kinderen hebben ondergedompeld in een sfeer van overleg, gelijkheid en begrip. De opvoedkundige tik is taboe en met kinderen ga je in dialoog.  In mijn jonge jaren gebeurde dat anders. Als ik het weer eens te bont maakte kreeg ik van mijn vader zaliger een “factory-reset” met een stevige saflet rond mijn oren! Volgens mijnheer doktoor heeft het mijn gezondheid nooit beschadigd, integendeel… 

Als Greta’s blikken konden doden dan zou in New York geen politieke ziel meer rondlopen. Blijkbaar heeft de opvoeding van haar generatie gefaald. Van dialoog en overleg heb ik niets teruggevonden in het betoog van Thunberg. Beschuldigen en verwijten (“jullie zullen hier niet mee wegkomen”), dat wel maar zoals iedereen weet zet dergelijk gedrag geen zoden aan de dijk.   Instant satisfaction, het meisje wil dat alles meteen verandert. Geloven de tieners vandaag nog in Tita Tovenaar? Kan je miljarden mensen veranderen overnacht? Ik denk het niet. Ik heb oor naar Greta’s boodschap maar haar methode van separatie is “gefundenes fressen”  voor het huidige identiteitsdenken. Ik lever mijn bijdrage aan de klimaatverandering: ik zet geen kinderen op deze planeet. Hoe staat het met uw ecologische voetafdruk?

Super slim rekeningrijden.

Wie zal dat betalen?

Heeft u het ook al gehoord? De dwaze-kloterij van een aantal transporteconomen die hun overheidsinkomen verbeuzeld hebben met het plagiëren van een Skandinavisch model voor superslim rekeningrijden. De VRT zit al de ganse dag op dat stinkend ei van politieke correctheid te broeden. Meteen wordt Agoria erbij gehaald als spreekbuis voor de “gehele” bedrijfswereld en supporter van dit nieuwe belastingsysteem.  Tegen de middag bracht de ambtenarenzender ook nog eens een verloren gelopen professor ten berde, een onverlaat die dergelijk systeem wil invoeren bij het openbaar vervoer! De Belgen zijn een natie van tollenaars en tax-fanaten. We betalen veel, we betalen graag en we krijgen er niet genoeg van!

Super slim rekeningrijden?

Het systeem van superslim rekeningrijden is minutieus (letterlijk) uitgewerkt. Wie op drukke momenten de auto gebruikt zal daar meer voor betalen dan diegene die zijn wagen gebruikt op minder drukke momenten. Volgens een van de onderzoekers “hoeft” dat niet tot een belastingverhoging te leiden. Let op de slimme woordkeuze van “hoeft niet”!   Iedereen die dat wil geloven is nog naïever dan het parochieblad. De rekening zal betaald worden door de werkmens. Het wordt een belasting op arbeid. Wie om den brode zijn wagen beruikt is de klos, weeral! 

Het is de vos die de passie preekt…

Het is vooral onze staatszender die deze vorm van belastingen promoot. De journalisten hebben daar goede redenen voor. Ze weten dat een belastingverhoging de gemoederen beroert. Nieuws brengen is ooit een kritische bezigheid geweest. Vandaag is het vooral emotie verkopen. Angst en verontwaardiging liggen goed in de markt en bij de nieuwsconsument gaat dat erin als zoete koek. Brood op de plank voor de media! Bovendien zal de journalist niet veel last hebben van duur rekeningrijden. Een beroepsjournalist heeft een bijzonder statuut waardoor hij zich niet moet houden aan wettelijk geregelde arbeidstijden. Als je de pijn niet voelt dan zeg je al snel: “Dat is toch zo erg niet”!

De academici die dit vikingplan met een carbonpapiertje overtrokken hebben en op veel bijval van de media kunnen rekenen zijn net zomin betrokken partij. Jammer dat deze mensen hun vermeende erudiete positie gebruiken om de politieke agenda te bepalen. Een klein bevolkingsdeel met een academische graad dicteert de wetten voor de loodgieter en de fabrieksarbeider. Ik durf er een gitaar voor te verwedden dat die academici zich in de voormiddag met de bakfiets van de binnenstad naar de campus begeven. Werkende plebejers hebben geen tijd en geen stem die gehoord wordt. Zij werken en betalen, punt en gedaan!

Alternatief?

Waarom moet vermeend asociaal gedrag zoals autorijden altijd bestraft worden met “belastingen”? Er zijn genoeg denkpistes die beter zijn voor het milieu, de mens en de portemonnee. Is de creativiteit zo ver zoek? Moeten we altijd andere landen kopiëren en dan vaststellen dat we bestuurlijk te complex en incapabel zijn om het plan correct uit te voeren? De automobilist bestraffen zal hem/haar niet (klimaat)vriendelijker maken. Integendeel!

We kunnen acties nemen om het gebruik van de wagen efficiënter te maken. Laat de veelrijders met rust. Zij rijden om den brode en niet voor het plezier. Iemand die op tijd op het werk moet zijn heeft weinig keuze qua vervoer. Een verkoper of vertegenwoordiger moet zijn quota halen of hij kan inpakken. Een wagen is vaak geen luxe maar een must om een snee droog brood te verdienen, het beleg gaat al lang naar de tollenaar. De gemiddelde wagen in ons land rijdt geen 9000 km per jaar. Kijk de statistieken van de verzekeraars maar eens na. In plaats van straffen kunnen we de professionele professionele automobilist ook belonen. Een wagen die meer dan 20000 km per jaar rijdt kan je goedkoper maken voor de eigenaar/bestuurder. Het idee zal autodelen en carpoolen aanmoedigen.   Laat de professor maar betalen voor zijn Prius, …die japanner wordt alleen maar gebruikt om wat boodschappen te doen of in het weekend naar het platteland te snorren met fietsen op de bagagedrager.  

De regelgeving kan aangepast worden. Maak werk van flexibele arbeidstijden. Onze wet op de arbeidstijd behoort tot de strengste ter wereld. De infrastructuur kan aangepast worden: een provinciestad zoals Leuven gebruikt twee snelwegen als ringweg om haar binnenstad fietsvriendelijk te maken. Op een doorsnee ochtend tijdens het schooljaar staan de forensen aan te schuiven van Aarschot tot Leuven. Vraag eens wat die sukkelaars denken van superslim rekeningrijden. Ook beter schoolvervoer kan de (mee)ouders misschien een centje besparen omdat ze hun grut niet aan de schoolpoort moeten droppen tijdens spitsverkeer. De schoolbus is veiliger en het verlost ons van die hinderlijke kiss & ride zone in de Schoolstraat. Ik kan zo nog wel even doorgaan maar zolang de tollenaar er niks aan verdient zijn er geen oren naar…

Geniet, voorlopig nog gratis, van de zomer!

School is out!

Ook dit jaar hebben uw koters het weer goed gedaan op school! De laatste dagen wemelt het facebook posts met lofbetuigingen en verheerlijking van kindjes, groot en klein. Fiere ouders bewieroken hun nageslacht en het bijhorende puntenboekje. Als ze het niet geschreven krijgen dan maar met een fotootje, liefst getooid met dat gekke hoedje en een toga. Onze toekomst is verzekerd, een hele generatie genieën komt eraan!

De lezers die mij kennen weten dat ik niet veel op heb met dat grut. Kinderen zijn als scheten, alleen die van jezelf kan je verdragen. Ik erger me niet aan dat gepoch maar ik moet ermee lachen. De laatste twee decennia leven we in een tijdsgeest van kinderverheerlijking. De opvoeding hebben we in onder-aanneming gegeven aan de school en wee het gebeente van de juffrouw of de meester als die geen rekening houdt met de gemoedstoestand of de allergieën van de kleine. Pa en ma zijn gesubsidieerde deeltijdse werknemers die een voltijdse dagtaak hebben aan het vervoer van of naar één of andere naschoolse activiteit: voetbalkamp, dansles, paardenkamp, zeilkamp, kleiclub, knutselstage… of wat nog meer. Kinderbezit is zo heilig geworden dat er zelfs gereserveerde parkeerplaatsen zijn nabij de ingang van de supermarkt.

Dat ouders fier zijn is normaal maar dat je ermee gaat leuren is dat niet. Ik geloof die berichten ook niet meer. Als ik zo’n een lof-post lees dan denk ik wel eens aan mijn vroegere lessen Nederlands. Daarin kregen we een onderwerp “spreekwoorden en gezegden”, iets wat ondertussen uit het lessenrooster is geschrapt. Eén van die gezegden is: “de appel valt niet ver van de boom”.  Ik ken die ouders en geloof me, als hun hersencellen dynamiet zouden zijn dan hadden ze nog niet genoeg kracht om hun neus te snuiten. Dat hun nakomeling de “primus inter pares” van de klas is kan ik moeilijk geloven.  Daarbij vind ik die betweterige bedorven stinkers niet zo sympathiek. Mini-mensjes in merkkleding waarvan de ouders hopen dat ze alles bereiken wat ze zelf nooit bereikt hebben. Waar zitten de dommeriken? Waar zijn de losers? Waar zijn de “gebuisden”?  Ik heb meer sympathie voor die groep van kinderen. Mijn aandacht gaat naar de sukkel die bij de stratenloop als laatste over de meet komt en daarbij ook nog eens zijn “participatie-medaille” verliest. Kinderen die leren omgaan met teleurstelling en verliezen. Kinderen die hard moeten werken om met de hakken over de sloot te komen. Dat zijn de kinderen die ik koester! Ik ben ervan overtuigd dat zij een betere toekomst zullen hebben dan de boutique-larfjes. Aan alle jongeren die het niet goed gedaan hebben op school: volhouden, later volgen er nog meer teleurstellingen. Je kan je er niet vroeg genoeg op voorbereiden!   

26/05/2019

Zondagochtend, 26 mei 2019. Vanaf de ontbijttafel op het zonovergoten tuinterras zie ik ze over het veldwegeltje tussen de weiden voorbijtrekken. Het kiesvee is op weg naar het buurtschooltje waar het kiescircus een tijdelijke standplaats heeft gevonden.  Het volk trekt naar de stembus, God heeft er schapen van gemaakt zodat ze kunnen geschoren worden.  En ze hebben d’r een potje van gemaakt…!  Elke verkiezing lijkt de totale onbestuurbaarheid een stap dichterbij te komen.  De weddenschappen voor de vorming van een federale regering zijn nu geopend, 500 tegen 1 dat we binnen de maand ermee klaar zijn. De verontwaardiging over de winst van de zwarten spat uit de sociale media. Ik kijk ernaar en slurp verder aan mijn koffie. Mij treft geen schuld. Zoals elke verkiezing ben ik thuisgebleven, 26 mei is zoals 1 april: laat je niet beetnemen!

Verontwaardiging

Drie kwart van de bevolking is verontwaardigd. Als het niet over de verkiezingsuitslag is dan is het wel van de politiek zelf. Analisten spreken van proteststemmen, de “gewone” man spreekt van postjespakkers en poenscheppers.  Natuurlijk zijn de noorderlingen niet allemaal racisten die de vreemdelingen willen terugsturen en/of het land splitsen.  Dit is het gevolg van een oubollig kiessysteem dat de mensen moet sussen met een gevoel van zeggenschap. Een kiessysteem gebaseerd op een maatschappij van 100 jaar geleden. We kiezen voor de pest of de cholera. Het monopolie van de particratie en de inefficiënte structuren. Het is de politiek en zijn beoefenaars die zich moeten herbronnen. Politici die debatteren door mekaar in de haren te vliegen, de staat van quasi-permanente campagnemodus en de politieke immobiliteit als er geen “draagvlak” is!  Politiek lost weinig problemen op maar creëert er veel. Politiek is niet meer rationeel maar emotioneel. Waarvoor moeten mensen kiezen? Voor politici die mekaar aanvliegen? Voor wetgevers die zich bezighouden met micromanagement? Regelneverij omdat ze willen scoren? Hun gedrag heeft ondertussen de tolerantiegrens bereikt bij een groot deel van de bevolking. Meryame Kitir zei ooit dat iedereen de plicht heeft om te stemmen omdat er hard voor gevochten is en er bloed voor gevloeid is. Een uitspraak waarvoor ik me als politicus zou schamen. Als er zoveel bloed aan kleeft waarom gedragen politici zich dan zo respectloos? Of zoals Tom Lenaerts ooit zei: “Mannen, waarmee zijt gijle bezig?”  Tijd voor verandering!

Verandering

De situatie van vandaag is in ieder geval niet mijn schuld. Ik ga voorlopig niet meer deelnemen aan verkiezingen. Toen ik gevraagd werd om mee te werken aan het canvas programma “Blanco” heb ik de boot afgehouden. In Dat programma werd gepeild waarom meer dan 1 miljoen burgers niet kwamen opdagen, ongeldig of Blanco stemden. Bij nader inzien heb ik daar goed aan gedaan. Behalve een jonge hippie waren er in deze driedelige reportage uitsluitend blanco/ongeldig stemmers. Veelal om emotionele redenen, weinig ratio… 

Burgerprotest

Deze uitslag wekt geen verbazing. De doorbraak van Groen is uitgebleven, ondanks de klimaatmarsen en duurprotesten van ouders voor schoolpoorten. Tegen jengelende kinderen bouw je al snel een schild. Ondertussen loopt de wachtlijst in de gehandicaptenzorg op tot meer dan een decennium en bejaarden liggen vastgebonden op hun bed in het woonzorgcentrum,… Wat denk je dat er gebeurt als die bejaarden eens losgemaakt worden om hun burgerplicht te vervullen? Heeft de politiek verkeerde of onvoldoende prioriteiten gesteld? 

De kiezer heeft de kaarten geschud?

En dat is zowat alles wat de kiezer kan doen. Verandering is alleen maar mogelijk als we ons kiessysteem herzien. Voor de dapperen onder u die nu nog aan het lezen zijn wil ik het kort uitleggen: We hebben een schijndemocratie. We kunnen alleen maar stemmen op partijen en niet op individuen. Daarnaast is de telling voor lokale verkiezingen anders dan voor regionale of federale verkiezingen. Hoeveel mensen weten dit? Het is een trukje om de particratie te bestendigen. Bovendien heb je als burger geen inspraak in de samenstelling van de coalitie, belangrijk toch? Het meest frappante van alles is dat eens de kaarten geschud zijn de jokers in het spel komen: opvolgers, plaatsvervangers, gecoöpteerden,… je moet niet per sé verkozen zijn om in het pluche te mogen zetelen. Perverser wordt het als de verkozenen zeven maanden na hun lokale aanstelling kiezen voor een ander beleidsniveau. Hoeveel mandatarissen verkozen in oktober 2018 gaan van zitje ruilen na mei 2019? Ik wil ze de kost niet geven, het zullen er te veel zijn. Als u gekozen hebt voor een burgemeester die straks minister wordt dan bent u flink bij de neus genomen.  

Anders en beter

Ik doe niet meer mee met de verkiezingen, al jaren niet meer, dat is mijn protest. Wie belazerd wil worden mag altijd meedoen, geen probleem. Afschaffen van de kiesplicht is een eerste vereiste, alle andere landen hebben stemrecht, waarom kan het hier niet? Daarnaast moet er een meervoudig kiessysteem komen. Iedere burger krijgt drie stemmen: twee voor en één tegen. De tegenstem telt mee voor het bepalen van de coalitie. Als laatste moet er nog een prestatie- en resultaatsverbintenis zijn voor de verkozenen. Of je bent burgemeester of je bent minister/parlementariër, geen tussentijdse wissel van niveau! Bovendien moeten de prestaties en resultaten van de mandatarissen een invloed hebben op hun verkiesbaarheid in een volgende legislatuur. Als een werknemer niet naar behoren presteert dan vliegt hij aan de deur, waarom niet hetzelfde voor een politicus? 

De uitslag van deze verkiezing is het gesakker en gemor van een zwijgende burger. Het is de roep om verandering van een stem die nooit gehoord wordt. Als ze nu niet gaan luisteren om te begrijpen dan zal het alleen maar erger worden. Het vertrouwen in de politiek moet hersteld worden en daar is drastische verandering in denken en handelen voor nodig. Als iedereen die een proteststem uitgebracht heeft een volgende keer eens gewoon thuisblijft? Dat zou pas een signaal zijn! Je riskeert hooguit een boete tot €80, … een kleine prijs voor de democratie. 

Pintje?

Weer een hoop stennis in social-media land! Na de aankondiging van de gendertransitie van Sam Bettens heeft pilsbrouwer Jupiler  een reclamecampagne gelanceerd met de slogan: “Pintje Sam?”. En dat is bij veel kneusjes in het verkeerde keelgat blijven steken. Lachen met gender doe je niet! Dat hoort niet in een geëmancipeerde, matriarchale PoCo maatschappij!

Ik vind het een nochtans een goeie reclamestunt. Het is gevat, actueel en humoristisch.  Waarom zou je als marketeer zo’n kans laten liggen? Kranten, radio en TV smeren het nieuws breeduit onder onze neus en de brouwer van “Mannen weten waarom” speelt er handig op in. Het is geen MieToo-campagne, bevat geen discriminatie en stelt geen gender in een slecht daglicht! Nietwaar toch?

Toch steekt er een storm op bij de helft van de cyberbevolking: Respectloos, wansmakelijk, niet-origineel,…  Hoogleraar Marketing De Pelsmacker vindt het ook maar niks, niet authentiek, fake en opportunistisch. Blijkbaar zijn er heel wat sneeuwvlokjes die meteen in hun gat gebeten zijn zodra het over gender gaat. Kontpijn wordt de plaag van deze eeuw. Zowat iedereen is verontwaardigd of voelt zich geschoffeerd.  

Ik vind het alvast een goeie reclame! De slogan heeft mij nog eens doen lachen. Het is humor. Voor de Metromensen wil ik graag uitleggen wat humor is. Humor is een oud maar effectief medicijn. Het helpt tegen verzuring en azijnpisserij en het plaatst alles in een ander perspectief. Als je niet meer mag lachen wordt het leven maar een saaie boel. In de realiteit (niet in cyberlworld) wordt er altijd wel eens gelachen. Humor is een hoge graad van vrijheid. 

Bij deze wil ik ook alle “nieuwe” mannen welkom heten in het masculisme. Wij mannen zitten nooit om een grap verlegen, we lachen graag en veel. Ik wil de nieuwe mannen ook waarschuwen voor die vrouwen die van ons hun behaarde vriendinnen willen maken! Opletten! Wees op je hoede voor de achterkant van een ezel, de voorkant van een vrouw en alle kanten van de pastoor! Een gewaarschuwd man is er twee waard.  

Humor, … mannen weten waarom!    Trek eens aan mijne vinger!

Aan mijne rekker…

Ja lap, ’t is weer van datte… de tollenaar heeft mijn whereabouts weer eens op de gevoelige plaat vastgelegd. Ditmaal in de Kempen: 53 Euro te snel gereden! Eigen schuld dikke bult! Ik had die wielertoeristen maar niet moeten voorbijsteken. 

Al 36 jaren tuf ik over de Belgische wegen, volgens familie en vrienden in “Bompa-style”. De eerste drie decennia reed ik geheel boetevrij, echter de laatste jaren is dat drastisch veranderd.  A-rato van twintig boetes per jaar voel ik mij nu een hoofdsponsor van de staatskas. Is het omdat ik plots meer roekeloos ben gaan rijden? Ik denk het niet! 

Het is verwonderlijk dat je op het spitsuur in Heist-op-den-Hoop een snelheidsboete aan je broek krijgt. De wegen, of wat er daarvoor moet doorgaan, liggen er al jaren open door riolerings- en herstellingswerken. Het lijkt wel of de Kempische werven worden opgeleverd door kleuters met een plastieken schepje en een haringemmertje. Een klasje peuters kan op één dag meer zand verzetten dan de wegenwerkers op de baan tussen Aarschot en Heist-op-den-Berg. Het gemotoriseerde verkeer wordt er weinig subtiel omgeleid langs de flitscamera’s van de tollenaar. “Cashjing”…kassa voor de overheid!  Meer blauw op straat, althans toch het blauw van de bankbriefjes. Ome en tante agent hebben een nieuwe rol: die van invorderaar voor een geldhongerige overheid.  Mega Mindy vangt de boeven en de politie vangt de centen.  Ik vraag me vaak af hoe de tollenaar zich voelt als hij een “snelheidsduivel” kan klissen? Zou hij of zij aan de openbare veiligheid of het milieu denken? Of denkt de agent aan de wijze waarop de overheid zijn 57-delig premiestelsel (en bovengemiddeld pensioen) moet binnenrijven? Ach, van de agent geen kwaad, dat is ook maar een sukkelaar in Burn out-land. Meteen moest ik denken aan een oude “Het leven zoals het is” reportage die ooit werd uitgezonden op één:

copyright VRT – één

Drieënvijftig Euro, dat is maar een fractie te snel. Makkelijk geld als je ergens een wirwar van verschillende verkeersborden neerpoot. Vroeger kocht je nog een klasfoto voor veertig frank. Vandaag word je verplicht om 2120 frank te betalen voor een foto die je nooit te zien krijgt. Nog eventjes en het snelste voertuig op onze wegen is de speed-pedelec: aan vijftig per uur door de zone 30 snorren, gesubsidieerd en volledig boete-bestendig.