… en doe de dreun!

Tomorrowland, welgeteld negen uren heb ik het uitgehouden en dat is een hele prestatie voor een ex-punkrocker! 

Tomorrowland is het ietwat duurdere feestje voor de geglobaliseerde dance liefhebber. Wat heb ik daar te zoeken? …of verloren? Niets!   Leuke decors en een prachtige omgeving, …dat wel. Het doet je terugdenken aan de schoolreisjes naar de Efteling. Anton Pieck zou genoten hebben van deze setting en ik moet toegeven, ik kon de omgeving best wel pruimen. Alleen jammer van de muziek (sic). Op de 10+ podia moet je geen instrument (of talent) gaan zoeken, laat staan iemand die een instrument bespeelt. De hedendaagse “artist” neemt een USB-stick mee op het toneel. Tijdens de covid-downtime hebben een groot aantal “artiesten” de tijd kunnen doden met de Roland TR-8S of een Akai MPC en wat gratis software  zodat er vandaag voldoende digitaal gedreun voorhanden is om drie weekends te vullen met monotonie.  Drie weekends fuifgedruis zal de organisatie geen windeieren gelegd hebben. Na een verplichte (maar gesubsidieerde) wachtperiode omwille van covid, gewoon de prijzen wat verhogen en een extra weekend inlassen …dat is al snel een verdubbeling van de omzet. De organisatie zal wel dansen van vreugde.

Music at Tomorrowland?

Ook veel schoon volk op Tomorrowland. Het is een feest van zien en gezien worden. Ik geloof dat veel vaders bijzonder fier zijn op hun dochters die hun talenten tonen aan de wereld. Het is leuk laverend rondstruinen tussen de influencers en content creators op Tomorrowland. U kent ze wel, de arty-farty geklede selfie-lovers te herkennen aan hun pose: één been vooruit, knie lichtjes gebogen en een kleurenfilter.  Influencers oogsten daar in real time “likes” met hun simulacrum, tijdens een festival dat op zichzelf al een hyperrealiteit creëert. Maar ik betwijfel of er op dit feestje veel mensen rondlopen die ooit Baudrillard gelezen hebben…  

Kortom, TML is een ervaring maar wel een oorverdovende en vol met slechte beats. Een mooie setting voor non-talent en een aanlokkelijk kortstondig alternatief voor de realiteit. TML is een aanrader voor iedereen die geen keuze kan maken uit het extensieve aanbod van dom amusement.  Tomorrowland is een pretpark, de muziek is te herleiden tot een moleculaire dreun en dus voor iedereen toegankelijk. Laat u maar eens lekker meedrijven in de school met de andere haringen. 

Toch even een waarschuwing voor de bezoeker in trance: Stap niet in de Jacuzzi’s! Ik weet niet of het delen van jacuzziwater met een honderdtal bezoekers wel zo verstandig is. Je zou voor minder de apenpokken krijgen. 

Beam me up Scotty, no intelligent life here!    

Bilzen-Hoeselt

In mijn “crib” fungeert het VRT-journaal als elektronisch behang tijdens het avondeten.  Avondmalen met een nieuwslezer op de achtergrond is een kwalijke gewoonte die ik maar moeilijk kan ontwennen.  Met alle miserie in Oost-Europa is het zelfs af te raden en kan je maar beter met je rug naar het toestel zitten om een omgekeerde spil van onverteerde nutriënten te voorkomen.  

Gisteren smaakten de patatjes wel erg zuur. Knuffelminister Somers wil zijn centrumstad Mechelen fuseren met boerendorp Boortmeerbeek! Stennis en onbegrip bij de Boortmeerbeekenaren en euforie bij enkel twee inwoners: de burgemeesters. “De mensen kunnen blijven trouwen in Boortmeerbeek” sprak de hoofdboerin van het dorp, “Alles blijft gelijk ’t is”.  Geen reactie van Somers. Hij is als Vlaams Minister de burgemeester-architect van de fusiemanie en ziet middels een samensmelting de schuld per capita in zijn stad slinken en zijn wedde flink verhogen. Een melkkoe moet je nu eenmaal in een rurale omgeving gaan zoeken.  

Maar toen kwam het… In de rand van dit nieuwsitem werden ook andere fusie-initiatieven kond gemaakt aan de bevolking: Bilzen-Hoeselt!  Stad Bilzen en Gemeente Hoeselt zijn ook van plan om te fusioneren!  Het was het eerste wat ik ervan hoorde, nochtans dateren de plannen al van 2020. Bilzen, mijn “Heimat”, de stad die ik verlaten heb om er later als ouderling naar terug te keren! Fusioneren met Hoeselt? Whaaat?

Als die nachtmerrie realiteit wordt dan zit een terugkeer naar de bakermat er niet in. In mijn jonge dagen werden er nog bloedvetes uitgevochten op het voetbalveld aan de Spurkerweg. De derby Bilzen-Hoeselt kon zijn gelijke niet vinden in een tribaal gevecht onder koppensnellers. Hoeselt was/is het oord van verderf, het Sodom en Gomorra van Zuid-Limburg. Een Bilzenaar ging alleen naar Hoeselt in het donker, stiekem naar het Karrewiel of het Hoenderhof om een griet binnen te doen. Voor de rest was het een no-go zone voor Bilzenaren. In Hoeselt was alles anders: de cultuur, de taal en de lucht. Om de stank te maskeren hebben de Bilzenaren ooit een compostfabriek aan de stadsgrens opgetrokken. 

Is het gezond verstand dan volledig verdwenen? Gaan Doornkappers en Trottoirleepers in co-existentie? Hoe is ’t zover kunnen komen. Bilzenaren, bezint eer gij begint…

Meteen kroop ik achter mijn PC en ging op zoek. En warempel, het is nog waar ook.  Er is zelfs een heuse website die de ingedommelde stammen moet overtuigen. Een consultancy bedrijf uit Brussel levert de eindeloze powerpoints en buzz-words om de bevolking over de gemeentegrens te trekken. Met bullet-points moeten de inwoners overtuigd worden van het hoe, wat en waarom de stammen moeten versmelten. Voor mij voelt het vreemd en wrang. Het is alsof je net te horen krijgt dat je schoonmoeder bij je komt inwonen, …ongevraagd. 

Maar tot zover mijn emotioneel bezwaar. Als niet-inwoner heb ik geen enkel recht van spreken maar het raakt mijn sentiment en smaakt bitter als een Babbelut die op de grond is gevallen. De externe partner die de hele operatie moet begeleiden zal wel weer roepen dat elke verandering weerstand meebrengt maar daar worden ze voor betaald. In een industrieterreinentaaltje leveren ze het proza om de goegemeente te sussen. Het verdict moet vallen voor 2023 maar het lijkt mij dat de kogel al door de Sint Martinuskerk is. De fusie komt er.

De presentatie van het onderzoeksbureau spreekt over de vele voordelen maar het is te mooi. Zoals een opgeblonken tweedehandswagen zie je geen verborgen gebreken.  

De Vlaamse overheid neemt een deel van de schulden over bij een fusie. Dat had minister Somers als bedenker van de fusiemanie mooi gezien, zijn stad zou miljoenen besparen. Mechelen staat met stip aan de top van steden met de grootste schuld per inwoner. Maar Bilzen is Mechelen niet, toch zou een fusie B/H een dikke twintig miljoen opleveren. Maar voor wie? Aanvankelijk zat de gemeente Riemst ook nog in het plan maar die hebben tijdig het licht gezien en hun staart ingetrokken. Waarom ze dat deden werd niet vermeld in het rapport maar ergens moet die mergelberg toch redenen gezien hebben om deze “opportuniteit” aan zich te laten voorbijgaan. 

Op de website van de Vlaamse Overheid kan je makkelijk nagaan hoe het met de financiën gesteld is van je lokale bestuur.  Een snelle zoektocht in cyberspace verklaart al veel. Ik kan het zelf bijna niet geloven maar die van Hoeselt houden veel beter de knip op de portemonnee. De gemeenteschuld per kop in Hoeselt ligt maar liefst vier keer lager dan die van Bilzen. Wat wint de Hoeselaar met een fusie? Niks, …alleen een paar mandatarissen zullen garen spinnen bij een fusie. Wie denkt dat er een belastingverlaging komt, die gelooft dat de vlinders hooi eten. Een fusie is niet meer dan een collectieve schuldverplaatsing, de belastingen verleggen naar een ander niveau, …en niveaus zijn er genoeg in ons kikkerlandje. 

Maar goed, wat kan het mij als Waal nog schelen. “Aater men vaase vèrgeet de wèrt!”.

Adieu Bilzen!

Renumérotation du logement…pourquoi? 

Het Waalse platteland, het open landschap en de rurale rust, …Ik geniet er graag van. 

De boerenbuiten is een plek waar de stront het minst hard stinkt en waar het nog goed toeven is, ver van bakfietsen en bolderkarren gevuld met Steinerschool larfjes. Ik krijg hier het gevoel dat ik als witte heteroman van middelbare leeftijd de “sweet spot” in mijn leven heb bereikt. Een leuke baan, eigen baas en een tuintje met drie beestjes.  Mijn eigen heerlijkheid. Deze ezel staat op een goeie wei! 

… en dan slaat domheid onverbiddelijk toe.  Ook het platteland wordt niet gespaard van de malversaties van de lokale mandataris.  In een oase van rust zijn onruststokers nooit veraf. Mijn landerij is gelegen in de langste straat van het dorp, namelijk de Lange straat. Het gemeentebestuur heeft het lumineuze idee gekregen om alle huisnummers in deze straat te veranderen. De huidige nummering maakt het voor hulpdiensten moeilijk om het adres van onheil te vinden. Bestuurlijke mandatarissen zijn altijd op zoek naar “iets” om hun existentie te bevestigen. Uit het niets ontving ik vandaag een brief, een “convocation”, om mijn identiteitskaart te vervangen. … of ik me wil aanmelden op het gemeentehuis!

Ik moet toegeven dat de huidige nummering een zootje is. Blijkbaar werd bij de toekenning van de nummertjes een grabbelton gebruikt. Soit… de logica is ver zoek. Ik zal en moet verhuizen zonder mij te verplaatsen.  Maar of het een goede beslissing is betwijfel ik ten stelligste. Als elke pakjesdrager, Hello Fresh bezorger, facteur, Sinterklaas of tollenaar van de FOD Financiën mij moeiteloos kan vinden dan zal dat ook wel lukken voor de hulpdiensten. Zelfs het goedkoopste GPS-je brengt je snel en probleemloos tot aan mijn voordeur. Wat in Hemelsnaam bezielt een lokaal bestuur om de bewoners van de langste straat een beetje te jennen met absurde beslissingen? De anders altijd vriendelijke facteur die de “convocation” afleverde was niet in zijn nopjes en sprak van een “kel-bordel” of zoiets… over de nieuwe maatregel.

Een aantal bejaarden in de buurt zullen er nog mee kunnen instemmen, er gebeurt nog eens iets in hun rurale en kalme bestaan. Maar voor mij als residentieel belastingbetaler is het weer eens een pak werk en kosten veroorzaakt door het paaltjesreglement van het lokale bestuur. Ik wil me bij voorbaat verontschuldigen bij de ambtenaar van de bevolkingsdienst. Ik beloof dat ik mijn best doe om vriendelijk te blijven bij onze afspraak.  Afgezien van het feit dat ik al indirect voor zijn/haar/hun wedde betaal via de belastingen is deze pestmaatregel ook nog eens een diepe graai in mijn portemonnee. Als je aan een ambtenarenloket aanschuift kan je maar beter je bankkaart bij de hand houden. Voor het gemeentebestuur is het alleen maar een nieuwe identiteitskaart maar voor mij zijn het ook de pecunia voor: een nieuwe pasfoto, een nieuw paspoort, nieuwe chip voor de vuilniscontainers,  notariskosten voor het aanpassen van bedrijfsstatuten (maatschappelijke zetel), het ondernemersloket, de sociale verzekeraar,  nieuw bedrijfsdrukwerk, factuuraanpassingen, leveranciers en klanten verwittigen, contractaanpassingen, bank en verzekeringen aanpassen, nutsvoorzieningen, … en waarschijnlijk nog een trits wijzigingen die ik vergeet. 

Veel van die veranderingen zullen niet gratis zijn.  Bedankt dorpsbestuur. Jullie hebben nu al last van urbanistische regelneverij. Bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen mogen jullie aanbellen bij mijn oude nummer. Ik zal nog in mijn bed liggen als jullie de stemmen van anderen tellen.

By the way, … ik las zonet op de website van de gemeente dat de prijs voor het afleveren van een identiteitskaart net is aangepast!  

Iedereen gelijk?

Wat doet een mens op een druilerige zondag? In slaap vallen voor De Zevende Dag ? … of de publicaties van het “Instituut voor gelijkheid van vrouwen en mannen” lezen? Ik ben alvast begonnen met de publicatie over de toepassing van gender-quota in de raden van bestuur. Zesendertig pagina’s saaie lectuur doorworstelen om mezelf te overtuigen over het nut van dergelijke quota. Helaas…

Even naar het jaarverslag en de website van het IGVM zelf dan: blijkt dat het instituut 80 procent vrouwen tewerkstelt en de raad van bestuur uit 93 procent vrouwen bestaat (effectieve leden).

I rest my case …

bron: website IGVM
bron: jaarverslag IGVM 2019

Locker Room Talk!

De klimaatverandering maakt mij erg onrustig! … en ik heb het niet over het “weer” of de aanhoudende regen. Kwakkelzomers hebben we al elk decennium gekregen, bak-en-braad seizoenen, zes-maanden-winterweer, apocalyptische voorspellers… ook al allemaal meegemaakt in pre-internet tijden.  

Het sociale klimaat van Wokes, MeeToos en andere geesten die vandaag menen te weten hoe anderen zich moeten gedragen is veel bedreigender voor het voortbestaan van de mensheid dan een blanke, benzinewagen rijdende, cisgender man van middelbare leeftijd. 

Mijn sociale media vrienden posten niet langer foto’s van hun avondeten of van pasgeboren larfjes die ze op deze al zwaarbelaste planeet gezet hebben! Neen, ik zie confrontaties, reprimandes, tribaal gedrag en victimisme. Waar is de tijd dat Facebook nog “the place to be” was voor fans van poesjes?  Met AI gestuurde datatechnologie en complexe algoritmen krijg ik te zien wat mensen die ik ooit sympathiek vond zoal uitvreten. Ze wijzen tegenwoordig meer met het vingertje dan dat de pastoor dat vroeger deed! Mijn “vrienden” gaan plots politici afzeiken in antwoorden op hun posts. Welk een tijdverspilling. Dulle kallen kramen (sic) meer feministische spierballentaal uit dan een van testosteron gevulde bodybuilder kan heffen. Ook mijn taalgebruik wordt nauwlettend in het oog gehouden. Het woordje “zwart” is alleen nog toegelaten voor opa’s die 80 jaar geleden de kant van den Duits gekozen hebben. En iedereen lijkt wel “ergens” een slachtoffer van “iets” te zijn geworden! Ik word de laatste maanden social media-gewijs meer “ontvriend” op basis van mijn geslacht en rookgedrag dan van een boude posting. Geen probleem voor mij. Zogenaamde vrienden die zichzelf “de-frienden” zijn zoiets als de vuilniszakken die zichzelf buitenzetten.  Soit…

Over boude uitspraken gesproken: Eddy Demarez en de Belgian Cats! In een onoplettend moment heeft Eddy zichzelf gecancelled. In sporttermen heet het “Locker room talk”. Een hoop vrouwelijke facebookvrienden voelde zich collectief in het gat gebeten en sloegen aan het verzusteren in hun slachtofferrol. Demarez moet hangen en liefst in de vergeetput van Zwarte Piet verdwijnen. (Mag ik het woord Piet nog gebruiken?)

Ik heb altijd gedacht dat (top)sporters een toonbeeld zijn van doorzettingsvermogen en discipline. Ik heb nooit kunnen denken dat ze zo lichtgevoelig zijn. Vroeger bestond nog zoiets als vergiffenis maar niet in de harde sportwereld.  Sporters leven bij gratie van de mensen die hen onder de aandacht brengen. Beseffen de Cats dat wel? 

Sport interesseert me weinig en de damessporten al helemaal niet. Mag ik dat vinden? Damesbasket is saai en kan me weinig boeien, is het mij gepermitteerd? Als ik damesbasketbal zie dan denk ik aan hondjes die op hun achterpoten lopen: het lijkt nergens op maar toch knap dat ze het kunnen.   

Zo! U mag uw gram spuien. Voor het ontvrienden klikt u op mijn profiel en kan u mij “uitvinken”.  

Het ga u goed in deze harde tijden!

Wie de roede spaart!

… haat zijn kinderen. Het is een oud Nederlands spreekwoord dat zijn inspiratie vond in het Oude Testament.  Samen met gezegden als “de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet” en “Een wit voetje halen” zal deze Bijbelse wijsheid uit ons gedekoloniseerd vocabularium geschrapt worden. 

Op radiofonische wijze ontwaakte ik vandaag met een nieuwsitem over de “pedagogische tik”. Het politieke gebakkelei over de “saflet” laait weer op. België en Tsjechië zijn de enige landen waar de pedagogische tik nog niet in het strafwetboek staat.  Pedagoog Theo Francken doet wat hij het beste kan: Twitteren. In een tweet postuleerde hij geen lichamelijke of psychische schade te lijden van de oorvegen die dokter Francken al eens uitdeelde. Een gevaarlijke tweet want het zette kwaad bloed bij een aantal Tsjeven en was meteen goed voor een rondje bekvechten onder de verkozenen des volks. De opvoedkundige tik is “not done” in onze poco-cratie en hoort thuis onder de noemer kindermishandeling. Is dat echt zo? 

Na meer dan een halve eeuw kan ik al eens reminisceren over mijn vlegeljaren. Pa Jean verkocht mij ook al eens een oplawaai na kattenkwaad of ongehoorzaamheid. Mijn vader had dan ook nog de gewoonte om mij terug te sturen naar de plaats van delict om mijn verontschuldigingen aan te bieden. Ben ik er slechter van geworden? Ik denk het niet. Werd ik mishandeld? Absoluut niet! Ik hield en hou nog altijd van pa zaliger. 

Het waren andere tijden. Ondertussen leven we in een gesedeerde samenleving. We doen alles om pijn, stress en onbehagen te vermijden. Tradities en oude parentale structuren staan in de weg van onze persoonlijke vrijheid en maatschappelijke gelijkheid. We zijn allergisch geworden voor pijn en moeilijkheden.

Specialisten en wetenschappers claimen de waarheid over de pedagogische tik: Het is slecht! Harvard-wetenschappers vlooiden uit dat een “lichte vorm van geweld” en “zware mishandeling” hetzelfde effect hebben op de ontwikkeling van kinderhersenen. Ik vraag me af hoe ze dat onderzoek gevoerd hebben? 

Generaties lang werden muilperen uitgedeeld. Toch is de mensheid niet uitgestorven. Integendeel, in onze hedonistische maatschappij mag niets pijn doen. Het resultaat is een cultuur van slachtofferschap. Niet alleen de saflet maar ook woorden, discussies en opmerkingen geven aanleiding tot conflictsituaties. Het overwinnen van moeilijkheden en oplossen van moeilijke situaties valt ons steeds zwaarder. Wat ons nog meer kwetst dan een “pedagogische tik” is de waarheid. Het gevolg is wollig taalgebruik en zaken die we niet meer willen benoemen. Stoute kinderen bestaan niet (meer) en een pak voor de broek dus ook niet.

De draai rond mijn oren was met liefde gegeven. Het heeft me gesterkt en geleerd voor het latere leven. Nu besef ik dat het me weerbaarder gemaakt heeft. Ik was ooit het brildragende dikkertje van de klas, voer voor de pestkoppen. Met de opgebouwde “veerkracht” en de kennis dat “pijn” een goede motivator is voor verandering van gedrag ben uit het kabinet van de kinderpsycholoog gebleven. Een stevige trap in de kloten van de bully en na de strafstudie een oelewapper van pa, … het is een kleine prijs voor mentale rust gedurende de rest van het schooljaar.  

Er is geen gebrek aan respectloze, irritante larfjes, pestkoppen en verwende nesten. Teleurstelling, pijn en tegenslag kan je niet vroeg genoeg aanleren want het leven zit er vol van.  “Wie de roede spaart, haat zijn kinderen”. 

Brat

Ach(t) maart…

Internationale Vrouwendag! 

Jongens, laat ons ophouden met het maken van sarcastische en seksistische opmerkingen over Internationale Vrouwendag! Met deze dag vieren we de nimmer aflatende strijd voor ontvoogding en emancipatie van de vrouw. De War For Women’s Rights is nog niet voorbij. Elke dag moeten vrouwen opboksen tegen mannelijke suprematie, misogynie en feminicide. Al jaren staan de dames te staren door een glazen plafond en moeten ze toekijken hoe meestal “witte” mannen een promotiefeestje bouwen op het hogere echelon. Vrouwen worden nog altijd gediscrimineerd op de arbeids- en andere markten. Hoog tijd voor verandering!

Quotas en positieve acties hebben geen sikkepit opgeleverd! Elke dinsdag wordt de inhoud van mijn vuilniscontainer en GFT-bak door een uitsluitend mannelijk gezelschap in een vrachtwagen gekieperd. Geen vrouw te bespeuren in deze essentiële beroepsgroep. 

Ook in de niet-essentiële sector hebben we nood aan meer vrouwen. Ik pleit voor een meer vrouwelijk bestuur. We hebben nood aan dames die het beleid uitmaken zoals een vrouwelijke premier, dames-ministers en waarom niet een Voorzitster van de Europese Commissie? Met vrouwen in de politiek zal het bestuur een stuk beter gaan! Het zou wat anders zijn dan het gepruts, geklungel en geklooi waarmee we dagelijks “televisioneel” geconfronteerd worden. 

Ik ben bang beste vrienden. Ik ben bang dat het wel eens snel kan afgelopen zijn met die Vrouwendag. Meer dan een eeuw heeft het feminisme gestreden tegen de patriarchale hegemonie. De dualiteit tussen mannen en vrouwen is echter achterhaald. Met de evolutie van een overlevingseconomie naar een welzijnseconomie zijn er nieuwe genders ontstaan. De laatste jaren is de mens als biologisch wezen gemuteerd naar een sociaal gedetermineerd wezen. Naast “vrouwen” en “mannen” bestaan er nog een negenenvijftig andere genders (gekende aantal dd 2021). Wat als al die geslachten hun identitaire dag opeisen? Ik vrees dat we de kalender moeten uitbreiden om iedere genus een eigen feest- of strijddag te geven. De Internationale Vrouwendag is geworteld in een binaire samenleving terwijl de realiteit een non-binaire maatschappij is … m/v/x! 

Vandaag gaan er stemmen op om onze taal te wijzigen. We moeten gender-neutrale voornaamwoorden gebruiken. Woorden zoals hij en zij, zijn en haar worden gewijzigd in hen, hun, die en zij… De overheden zijn er al mee bezig, de vliegtuigmaatschappijen hebben het jargon al in gebruik genomen. Plassen doe je vandaag al zittend op een gender-neutraal toilet. Geen enkel nieuwbouw kantoor durft nog een pisbak installeren. Speelkaarten zonder ‘heren’ en ‘boeren’. Mannen met rokjes en vrouwen met snorren… alom! Past een “vrouwendag” nog in een gender-neutrale maatschappij? Hoe lang zal het nog duren vooraleer “onze” vrouwendag, zwarte-piet gewijs, wordt afgevoerd? Ik vrees voor de toekomst van het feminisme. Ik krijg nu al heimwee naar de binaire strijd der seksen. Alles was zo eenvoudig. De vrouwenbeweging krijgt geduchte concurrentie van de nieuwe genders. Het glazen plafond wordt hoger, de quotas kleiner en het mêlee groter. 

Om verwarring te vermijden zal ik acht maart een beetje anders vieren. Ik roep acht maart uit tot “Internationale-Dag-Van-Alle-Wezens-Met-Twee-Neusgaten”. Zo ben ik zeker dat ik niemand discrimineer en in één klap neem ik een deel van de dierenrechten activisten mee in het schuitje. Geheel geslachtloos, kleurloos en inclusief. Dames, begrijp me goed, Ik blijf een supporter van de vrouwenbeweging. Vooral de ritmische beweging op de tonen van ‘Leave Your Hat On” van Joe Cocker. Dames, ik steun jullie!

Bye Bye Facebook?

That’s it – I quit! 

Ik heb ’t gehad. Ik heb mijn dikke buik vol van “Social Media”.  Om het met de woorden van de grote filosoof Captain Kirk te zeggen: “Beam me up Scotty, no intelligent life here…” 

Jawel, u hoort het goed. Ik heb veel zin om mijn social media accounts te sluiten.  Dankzij de verkoop van uw en mijn persoonlijke gegevens heeft mijnheer Suikerberg zijn schaapjes mooi op het droge. Aanvankelijk was Facebook nog leuk. Reminisceren over Bilzen, contacten met studiegenoten en geloof het of niet maar zelfs de foto van uw kat kon rekenen op een “like”. Veel liefjes heb ik in mijn jonge dagen niet gehad maar dankzij de beelden op Social Media weet ik nu dat kalverliefde en jeugdige frisheid een vervaldatum hebben. Je hoort mij echter niet klagen over de amusementswaarde van Facebook, Twitter en Instagram.

Toch sta ik voor het “Social Dilemma” (overigens ook de titel van een must-see docu op Netflix). Het zou voor mijn gezondheid beter zijn om de virtuele toog van Café Facebook permanent in quarantaine te plaatsen. Ik heb niks tegen het medium an sich want marketeers moeten hun wind ook aan de man/vrouw/bi-gender kunnen brengen.  Gebakken lucht verkoop je best digitaal.  Wat me wel stoort zijn de algoritmen die bepalen wat ik te zien krijg. Ik hou niet van koekjes die bepalen wat ik op mijn bord krijg. Met elke post bereik je zo’n tien procent van je digitale vriendjes. Er worden “bubbels” gecreëerd (ik kan het woord bubbel niet meer horen) waarbinnen meningen en opinies echoën.  Je denkt dat je de wereld bereikt maar dat is niet zo, tenzij betalend. Je krijgt een virtuele echokamer samengesteld door algoritmen en bot-bits, niet meer dan dat. De berichten die je voorgeschoteld krijgt en de bijgevoegde reclame zijn allemaal broodkruimels van je digitale omzwervingen op ’t internet. Het is vaak reclame voor spul dat je al (online) gekocht hebt. 

Dan heb ik ook nog een handvol trollen die opduiken omdat ik onder eigen naam en openlijk mijn koldereske mening durf verkondigen. Trollen, simps en soy-boys zijn een soort van (anonieme) internetstrijders die hun tijd en/of uitkering verkwanselen aan het opdringen van hun grote gelijk. Als blanke man, van middelbare leeftijd, zelfstandige en roker van sigaren zal ik ’t wel weten. De dulle kallen van Metoo, de anti-rookbrigade de zelfstandige-bashers wil ik bedanken voor het vertier en de hilariteit, altijd goed voor een schaterlach.  Ik verwijs jullie voortaan naar mijn hobby-pagina’s of mijn blogs. Het saaie nieuws kan je op mijn linkedin pagina vinden. Gitaren en sigaren op de gelijknamige facebook pagina’s. 

Ik ben ’t internet zat. Het wordt hoog tijd dat de cafés terug opengaan.  Tooghangen en social netwerken zoals het hoort met een frisse pint voor je neus. Geen wifi nodig, alleen een kruk van 80 cm hoog en een toog om tegen te leunen. Meer heb je niet nodig om te sociaal-netwerken. Wie zijn avondeten aan mij wil tonen mag me voortaan uitnodigen. Ik zal het met smaak verorberen en een dikke “like” geven. Wie wil solliciteren moet een motivatiebrief schrijven in plaats van een “PM”. Wie wil discussiëren moet naar de Kroeg komen (zodra dat terug kan). De kroeg is zowat het laatste democratische forum dat er nog bestaat. Voor de prijs van een consumptie telt ieders mening en je kan je argumenten versterken door een rondje te geven. Theemutsen, sandalendragers en wokes die het niet met mij eens zijn mogen meteen de daad bij hun woord voegen en een toek op mijn bakkes geven!  Ik zal met plezier van antwoord dienen…

Brief aan Sinterklaas

Beste Sinterklaas,

Dit jaar heb ik mijn laatste brief aan u geschreven. Ik vrees er een beetje voor dat het lijstje met beloningen voor mijn goed gedrag te lang zal zijn. Zoveel cadeautjes passen niet in uw zak. Ik wil een oude witte man niet opzadelen met zulke zware last, zeker niet nu uw knecht gedeporteerd is door de Cancel Culture. Eerlijk gezegd, ik geloof niet meer in u Sinterklaas, en uw feestje, …ik vind ‘r geen zak meer aan. 

Lieve Sinterklaas, u moet niks meer brengen. Dit jaar vraag ik u wel om een aantal dingen mee te nemen met uw stoomboot. Op een verre zee kan u die aftandse schuit dan laten zinken met haar verguisde lading aan boord. 

Ik heb het niet over het vermaledijde virus uit China dat zowat de hele wereldeconomie op z’n kop zet. Dat beestje kunnen we wel de baas. Integendeel, ik zou na deze pandemie graag willen dat sommige mensen hun afstand blijven bewaren, liefst anderhalve kilometer (minimum). Ik denk dat we een groter en vooral destructiever kwaad uit de wereld moeten ruimen. U zal het al gemerkt hebben uit de vele brieven die u krijgt. Veel mensenkinderen zijn niet meer in staat om kritisch te denken, duidelijk te spreken of in heldere taal te schrijven. Dat komt omdat ons onderwijs naar de kloten is. Te weinig goede leerkrachten en een inflatie van diploma’s. We halen een masterdiploma zonder ooit één boek te hebben gelezen. De klassieke schrijvers uit onze Nederlandstalige canon worden afgevoerd wegens te blank of te fout. Straks staat enkel nog Tom Lanoye als enige auteur op de verplichte leeslijst van het middelbaar onderwijs. 

De Cancel-Culture mag u van mij zo snel mogelijk meenemen. Het brengt ons niks dan miserie en het einde is nog niet in zicht. Uw jaarlijks feestje is behoorlijk verbrod door de pococraten van deze tijd. Uw Pieterman Knecht wordt uitgegomd. Hij past niet in het hedendaagse denken van inclusie, gelijkheid en diversiteit. Hij is de ongewenste zwarte metafoor van een witte traditie …en die moet wijken. 

Het zit zo Sinterklaas, diversiteit is niet langer gewenst als het aankomt op een mening of een opinie. Diversiteit is alleen nog toegestaan op vlak van ras, geloof of seksuele voorkeur. “Die Gedanken sind nicht mehr frei”. Gelijkheid heeft niks meer te maken met kansen en mogelijkheden, alleen nog maar met resultaten.  En inclusie is het nieuwe toverwoord voor identitaire quota’s. Kijk maar eens naar de “positieve actie” uit Gent!

De hoeksteen van onze democratie is de vrijheid van meningsuiting. Echter, in de huidige Zeitgeist bestaat er geen consensus meer, je kan over veel dingen niet meer discussiëren op straffe van verwijt, beschuldiging en zelfs vervolging. We stechelen want iedereen vecht voor zijn waarheid. Vandaag wijst ieder Kruidje-Roer-Mij-Niet meer met het vingertje dan vroeger de pastoor ooit deed. Oude en nieuwe media zien het als hun morele plicht om de pococratie te verdedigen en de zogenaamde oppositie de mond te snoeren. Een mening is correct of incorrect. Geen discussie meer mogelijk.  Ik beken Sinterklaas, ik ben stout geweest en heb in de Facebook gevangenis gezeten voor het posten van een chocolade figuurtje van Zwarte Piet.  Mea Culpa!

In het nieuwe denken heeft het individu afgedaan. Je bent niet langer een persoon maar een vertegenwoordiger van een ras, een geslacht, een leeftijdsgroep of een seksuele voorkeur. In die al of niet zelfgekozen rol ben je een slachtoffer of een onderdrukker. Het identitair denken doet ons stilaan de das om. Zwarte Piet is vertrokken, de openhaard moet doven, de auto moet elektrisch en uw paard moet op stal. Uw oude knol kunt u het beste voederen met citroengras zodat het minder methaangas uitstoot.   

Dit is mijn laatste brief aan u Sinterklaas. Neem die postmodernistische poco-rotzooi maar mee zodat onze samenleving weer een beetje gezond verstand krijgt.  Uzelf mag met pensioen na 2020. We hebben nu een app van Bol.com en bestellen onze cadeautjes online. U moet niet langer met die zware zak sjouwen, dat doen de Afrikaanse bestellers van GLS en DPD wel…

Uw braafste kindje,

Open brief aan mijn facteur

… want met de post komt die brief toch niet aan!  

Beste postbode, 

Bedankt voor het pakketje dat je vanmorgen met zorg aan huis afleverde. Het is geen pretje om in deze donkere koude regendagen met pakjes rond te sjouwen. Ik zat al uit te kijken naar je komst want de tracking app van de e-store had mij vorige week al verwittigd dat je dezelfde dag nog zou langskomen. Ik ben een geduldig mens, dat weet je. 

Edoch, op je vraag om een deurbel te installeren kan ik niet ingaan. Ik heb geen nood aan een deurbel. Jouw dreigement dat er geen pakjes meer geleverd worden zonder deurbel, heeft mij diep geraakt.  Klop en er wordt opengedaan! Zo eenvoudig is het vanmorgen toch gegaan? Je hebt je pakje kunnen afleveren door op mijn voordeur te kloppen. Wat is eigenlijk het verschil tussen aankloppen en aanbellen? Dat hufterige toontje van “Dat zal je volgende keer dan wel zien” deed me even schrikken. Daarom zet ik alles nog eens op een rijtje zodat we in vrede de kerstdagen kunnen ingaan.

Mijn huis staat hier al meer dan twintig jaar zonder deurbel. Ontelbaar veel postbodes, pakjesbezorgers, leveranciers, bezoekers, buren, leurders, vrienden, Jehova’s Getuigen, Halloween-snotters, Driekoningen en ja, …zelfs politieagenten hebben aangeklopt aan mijn bescheiden stulpje. Bij aanwezigheid heb ik nooit iemand voor de deur laten staan. 

Een deurbel is voor mij volledig overbodig. Zo’n ding verbruikt dure elektriciteit en bovendien is zo’n knop niet corona-proof, iedereen zit er met zijn besmette tengels aan. Je moet al van goeden huize komen om mijn voordeur ongemerkt te benaderen. Ik ben de liefhebbende bezitter van twee chihuahua’s en een dwergschnauzer en geloof me dat zijn de beste aankondigers van elk levend wezen dat nog maar in de richting van mijn voordeur kijkt. 

Dat Bpost zich de laatste tijd behoorlijk belachelijk maakt, daar kan jij waarschijnlijk niks aan doen maar ga alsjeblief niet mee in die mallemolen. Dat je werkgever onder-georganiseerd en over-gesyndikeerd is niet jouw schuld. Dat de dure (non)service van de Post een vriendelijk, of op zijn minst beleefd, gezicht krijgt daar kan je wel iets aan doen.  Ik wil toch een aantal kleine veranderingen in onze co-existentie aanbrengen:

Allereerst, ik installeer geen deurbel, daar blijf ik bij. Klop aan en er wordt opengedaan! 

Ik zou het erg op prijs stellen dat mijn oprit niet langer als rotonde voor je postronde gebruikt wordt. Daarna tegen de richting, over het voetpad en mijn halve meter gazon rijden om vanuit je wagentje de post van de buren in mijn brievenbus te stoppen is niet alleen een verkeersovertreding maar ook gevaarlijk. Ik ben geen post-hub voor mijn straat en dat gazon is ondertussen modder geworden. Je zou je wagentje erin kunnen vastrijden.

Aangetekende zendingen of pakjes mogen ook afgegeven worden in plaats van een ophaalbriefje in de bus te stoppen. Dank je wel.

Ik schrijf dit kattebelletje omdat we mekaar waarschijnlijk niet meer zien. Indien je toch nog beslist om in de nieuwjaarperiode langs te komen voor de “pourboire” dan kan je altijd aanbellen. 

Met vriendelijke groet,