Super slim rekeningrijden.

Wie zal dat betalen?

Heeft u het ook al gehoord? De dwaze-kloterij van een aantal transporteconomen die hun overheidsinkomen verbeuzeld hebben met het plagiëren van een Skandinavisch model voor superslim rekeningrijden. De VRT zit al de ganse dag op dat stinkend ei van politieke correctheid te broeden. Meteen wordt Agoria erbij gehaald als spreekbuis voor de “gehele” bedrijfswereld en supporter van dit nieuwe belastingsysteem.  Tegen de middag bracht de ambtenarenzender ook nog eens een verloren gelopen professor ten berde, een onverlaat die dergelijk systeem wil invoeren bij het openbaar vervoer! De Belgen zijn een natie van tollenaars en tax-fanaten. We betalen veel, we betalen graag en we krijgen er niet genoeg van!

Super slim rekeningrijden?

Het systeem van superslim rekeningrijden is minutieus (letterlijk) uitgewerkt. Wie op drukke momenten de auto gebruikt zal daar meer voor betalen dan diegene die zijn wagen gebruikt op minder drukke momenten. Volgens een van de onderzoekers “hoeft” dat niet tot een belastingverhoging te leiden. Let op de slimme woordkeuze van “hoeft niet”!   Iedereen die dat wil geloven is nog naïever dan het parochieblad. De rekening zal betaald worden door de werkmens. Het wordt een belasting op arbeid. Wie om den brode zijn wagen beruikt is de klos, weeral! 

Het is de vos die de passie preekt…

Het is vooral onze staatszender die deze vorm van belastingen promoot. De journalisten hebben daar goede redenen voor. Ze weten dat een belastingverhoging de gemoederen beroert. Nieuws brengen is ooit een kritische bezigheid geweest. Vandaag is het vooral emotie verkopen. Angst en verontwaardiging liggen goed in de markt en bij de nieuwsconsument gaat dat erin als zoete koek. Brood op de plank voor de media! Bovendien zal de journalist niet veel last hebben van duur rekeningrijden. Een beroepsjournalist heeft een bijzonder statuut waardoor hij zich niet moet houden aan wettelijk geregelde arbeidstijden. Als je de pijn niet voelt dan zeg je al snel: “Dat is toch zo erg niet”!

De academici die dit vikingplan met een carbonpapiertje overtrokken hebben en op veel bijval van de media kunnen rekenen zijn net zomin betrokken partij. Jammer dat deze mensen hun vermeende erudiete positie gebruiken om de politieke agenda te bepalen. Een klein bevolkingsdeel met een academische graad dicteert de wetten voor de loodgieter en de fabrieksarbeider. Ik durf er een gitaar voor te verwedden dat die academici zich in de voormiddag met de bakfiets van de binnenstad naar de campus begeven. Werkende plebejers hebben geen tijd en geen stem die gehoord wordt. Zij werken en betalen, punt en gedaan!

Alternatief?

Waarom moet vermeend asociaal gedrag zoals autorijden altijd bestraft worden met “belastingen”? Er zijn genoeg denkpistes die beter zijn voor het milieu, de mens en de portemonnee. Is de creativiteit zo ver zoek? Moeten we altijd andere landen kopiëren en dan vaststellen dat we bestuurlijk te complex en incapabel zijn om het plan correct uit te voeren? De automobilist bestraffen zal hem/haar niet (klimaat)vriendelijker maken. Integendeel!

We kunnen acties nemen om het gebruik van de wagen efficiënter te maken. Laat de veelrijders met rust. Zij rijden om den brode en niet voor het plezier. Iemand die op tijd op het werk moet zijn heeft weinig keuze qua vervoer. Een verkoper of vertegenwoordiger moet zijn quota halen of hij kan inpakken. Een wagen is vaak geen luxe maar een must om een snee droog brood te verdienen, het beleg gaat al lang naar de tollenaar. De gemiddelde wagen in ons land rijdt geen 9000 km per jaar. Kijk de statistieken van de verzekeraars maar eens na. In plaats van straffen kunnen we de professionele professionele automobilist ook belonen. Een wagen die meer dan 20000 km per jaar rijdt kan je goedkoper maken voor de eigenaar/bestuurder. Het idee zal autodelen en carpoolen aanmoedigen.   Laat de professor maar betalen voor zijn Prius, …die japanner wordt alleen maar gebruikt om wat boodschappen te doen of in het weekend naar het platteland te snorren met fietsen op de bagagedrager.  

De regelgeving kan aangepast worden. Maak werk van flexibele arbeidstijden. Onze wet op de arbeidstijd behoort tot de strengste ter wereld. De infrastructuur kan aangepast worden: een provinciestad zoals Leuven gebruikt twee snelwegen als ringweg om haar binnenstad fietsvriendelijk te maken. Op een doorsnee ochtend tijdens het schooljaar staan de forensen aan te schuiven van Aarschot tot Leuven. Vraag eens wat die sukkelaars denken van superslim rekeningrijden. Ook beter schoolvervoer kan de (mee)ouders misschien een centje besparen omdat ze hun grut niet aan de schoolpoort moeten droppen tijdens spitsverkeer. De schoolbus is veiliger en het verlost ons van die hinderlijke kiss & ride zone in de Schoolstraat. Ik kan zo nog wel even doorgaan maar zolang de tollenaar er niks aan verdient zijn er geen oren naar…

Geniet, voorlopig nog gratis, van de zomer!

School is out!

Ook dit jaar hebben uw koters het weer goed gedaan op school! De laatste dagen wemelt het facebook posts met lofbetuigingen en verheerlijking van kindjes, groot en klein. Fiere ouders bewieroken hun nageslacht en het bijhorende puntenboekje. Als ze het niet geschreven krijgen dan maar met een fotootje, liefst getooid met dat gekke hoedje en een toga. Onze toekomst is verzekerd, een hele generatie genieën komt eraan!

De lezers die mij kennen weten dat ik niet veel op heb met dat grut. Kinderen zijn als scheten, alleen die van jezelf kan je verdragen. Ik erger me niet aan dat gepoch maar ik moet ermee lachen. De laatste twee decennia leven we in een tijdsgeest van kinderverheerlijking. De opvoeding hebben we in onder-aanneming gegeven aan de school en wee het gebeente van de juffrouw of de meester als die geen rekening houdt met de gemoedstoestand of de allergieën van de kleine. Pa en ma zijn gesubsidieerde deeltijdse werknemers die een voltijdse dagtaak hebben aan het vervoer van of naar één of andere naschoolse activiteit: voetbalkamp, dansles, paardenkamp, zeilkamp, kleiclub, knutselstage… of wat nog meer. Kinderbezit is zo heilig geworden dat er zelfs gereserveerde parkeerplaatsen zijn nabij de ingang van de supermarkt.

Dat ouders fier zijn is normaal maar dat je ermee gaat leuren is dat niet. Ik geloof die berichten ook niet meer. Als ik zo’n een lof-post lees dan denk ik wel eens aan mijn vroegere lessen Nederlands. Daarin kregen we een onderwerp “spreekwoorden en gezegden”, iets wat ondertussen uit het lessenrooster is geschrapt. Eén van die gezegden is: “de appel valt niet ver van de boom”.  Ik ken die ouders en geloof me, als hun hersencellen dynamiet zouden zijn dan hadden ze nog niet genoeg kracht om hun neus te snuiten. Dat hun nakomeling de “primus inter pares” van de klas is kan ik moeilijk geloven.  Daarbij vind ik die betweterige bedorven stinkers niet zo sympathiek. Mini-mensjes in merkkleding waarvan de ouders hopen dat ze alles bereiken wat ze zelf nooit bereikt hebben. Waar zitten de dommeriken? Waar zijn de losers? Waar zijn de “gebuisden”?  Ik heb meer sympathie voor die groep van kinderen. Mijn aandacht gaat naar de sukkel die bij de stratenloop als laatste over de meet komt en daarbij ook nog eens zijn “participatie-medaille” verliest. Kinderen die leren omgaan met teleurstelling en verliezen. Kinderen die hard moeten werken om met de hakken over de sloot te komen. Dat zijn de kinderen die ik koester! Ik ben ervan overtuigd dat zij een betere toekomst zullen hebben dan de boutique-larfjes. Aan alle jongeren die het niet goed gedaan hebben op school: volhouden, later volgen er nog meer teleurstellingen. Je kan je er niet vroeg genoeg op voorbereiden!   

26/05/2019

Zondagochtend, 26 mei 2019. Vanaf de ontbijttafel op het zonovergoten tuinterras zie ik ze over het veldwegeltje tussen de weiden voorbijtrekken. Het kiesvee is op weg naar het buurtschooltje waar het kiescircus een tijdelijke standplaats heeft gevonden.  Het volk trekt naar de stembus, God heeft er schapen van gemaakt zodat ze kunnen geschoren worden.  En ze hebben d’r een potje van gemaakt…!  Elke verkiezing lijkt de totale onbestuurbaarheid een stap dichterbij te komen.  De weddenschappen voor de vorming van een federale regering zijn nu geopend, 500 tegen 1 dat we binnen de maand ermee klaar zijn. De verontwaardiging over de winst van de zwarten spat uit de sociale media. Ik kijk ernaar en slurp verder aan mijn koffie. Mij treft geen schuld. Zoals elke verkiezing ben ik thuisgebleven, 26 mei is zoals 1 april: laat je niet beetnemen!

Verontwaardiging

Drie kwart van de bevolking is verontwaardigd. Als het niet over de verkiezingsuitslag is dan is het wel van de politiek zelf. Analisten spreken van proteststemmen, de “gewone” man spreekt van postjespakkers en poenscheppers.  Natuurlijk zijn de noorderlingen niet allemaal racisten die de vreemdelingen willen terugsturen en/of het land splitsen.  Dit is het gevolg van een oubollig kiessysteem dat de mensen moet sussen met een gevoel van zeggenschap. Een kiessysteem gebaseerd op een maatschappij van 100 jaar geleden. We kiezen voor de pest of de cholera. Het monopolie van de particratie en de inefficiënte structuren. Het is de politiek en zijn beoefenaars die zich moeten herbronnen. Politici die debatteren door mekaar in de haren te vliegen, de staat van quasi-permanente campagnemodus en de politieke immobiliteit als er geen “draagvlak” is!  Politiek lost weinig problemen op maar creëert er veel. Politiek is niet meer rationeel maar emotioneel. Waarvoor moeten mensen kiezen? Voor politici die mekaar aanvliegen? Voor wetgevers die zich bezighouden met micromanagement? Regelneverij omdat ze willen scoren? Hun gedrag heeft ondertussen de tolerantiegrens bereikt bij een groot deel van de bevolking. Meryame Kitir zei ooit dat iedereen de plicht heeft om te stemmen omdat er hard voor gevochten is en er bloed voor gevloeid is. Een uitspraak waarvoor ik me als politicus zou schamen. Als er zoveel bloed aan kleeft waarom gedragen politici zich dan zo respectloos? Of zoals Tom Lenaerts ooit zei: “Mannen, waarmee zijt gijle bezig?”  Tijd voor verandering!

Verandering

De situatie van vandaag is in ieder geval niet mijn schuld. Ik ga voorlopig niet meer deelnemen aan verkiezingen. Toen ik gevraagd werd om mee te werken aan het canvas programma “Blanco” heb ik de boot afgehouden. In Dat programma werd gepeild waarom meer dan 1 miljoen burgers niet kwamen opdagen, ongeldig of Blanco stemden. Bij nader inzien heb ik daar goed aan gedaan. Behalve een jonge hippie waren er in deze driedelige reportage uitsluitend blanco/ongeldig stemmers. Veelal om emotionele redenen, weinig ratio… 

Burgerprotest

Deze uitslag wekt geen verbazing. De doorbraak van Groen is uitgebleven, ondanks de klimaatmarsen en duurprotesten van ouders voor schoolpoorten. Tegen jengelende kinderen bouw je al snel een schild. Ondertussen loopt de wachtlijst in de gehandicaptenzorg op tot meer dan een decennium en bejaarden liggen vastgebonden op hun bed in het woonzorgcentrum,… Wat denk je dat er gebeurt als die bejaarden eens losgemaakt worden om hun burgerplicht te vervullen? Heeft de politiek verkeerde of onvoldoende prioriteiten gesteld? 

De kiezer heeft de kaarten geschud?

En dat is zowat alles wat de kiezer kan doen. Verandering is alleen maar mogelijk als we ons kiessysteem herzien. Voor de dapperen onder u die nu nog aan het lezen zijn wil ik het kort uitleggen: We hebben een schijndemocratie. We kunnen alleen maar stemmen op partijen en niet op individuen. Daarnaast is de telling voor lokale verkiezingen anders dan voor regionale of federale verkiezingen. Hoeveel mensen weten dit? Het is een trukje om de particratie te bestendigen. Bovendien heb je als burger geen inspraak in de samenstelling van de coalitie, belangrijk toch? Het meest frappante van alles is dat eens de kaarten geschud zijn de jokers in het spel komen: opvolgers, plaatsvervangers, gecoöpteerden,… je moet niet per sé verkozen zijn om in het pluche te mogen zetelen. Perverser wordt het als de verkozenen zeven maanden na hun lokale aanstelling kiezen voor een ander beleidsniveau. Hoeveel mandatarissen verkozen in oktober 2018 gaan van zitje ruilen na mei 2019? Ik wil ze de kost niet geven, het zullen er te veel zijn. Als u gekozen hebt voor een burgemeester die straks minister wordt dan bent u flink bij de neus genomen.  

Anders en beter

Ik doe niet meer mee met de verkiezingen, al jaren niet meer, dat is mijn protest. Wie belazerd wil worden mag altijd meedoen, geen probleem. Afschaffen van de kiesplicht is een eerste vereiste, alle andere landen hebben stemrecht, waarom kan het hier niet? Daarnaast moet er een meervoudig kiessysteem komen. Iedere burger krijgt drie stemmen: twee voor en één tegen. De tegenstem telt mee voor het bepalen van de coalitie. Als laatste moet er nog een prestatie- en resultaatsverbintenis zijn voor de verkozenen. Of je bent burgemeester of je bent minister/parlementariër, geen tussentijdse wissel van niveau! Bovendien moeten de prestaties en resultaten van de mandatarissen een invloed hebben op hun verkiesbaarheid in een volgende legislatuur. Als een werknemer niet naar behoren presteert dan vliegt hij aan de deur, waarom niet hetzelfde voor een politicus? 

De uitslag van deze verkiezing is het gesakker en gemor van een zwijgende burger. Het is de roep om verandering van een stem die nooit gehoord wordt. Als ze nu niet gaan luisteren om te begrijpen dan zal het alleen maar erger worden. Het vertrouwen in de politiek moet hersteld worden en daar is drastische verandering in denken en handelen voor nodig. Als iedereen die een proteststem uitgebracht heeft een volgende keer eens gewoon thuisblijft? Dat zou pas een signaal zijn! Je riskeert hooguit een boete tot €80, … een kleine prijs voor de democratie. 

Pintje?

Weer een hoop stennis in social-media land! Na de aankondiging van de gendertransitie van Sam Bettens heeft pilsbrouwer Jupiler  een reclamecampagne gelanceerd met de slogan: “Pintje Sam?”. En dat is bij veel kneusjes in het verkeerde keelgat blijven steken. Lachen met gender doe je niet! Dat hoort niet in een geëmancipeerde, matriarchale PoCo maatschappij!

Ik vind het een nochtans een goeie reclamestunt. Het is gevat, actueel en humoristisch.  Waarom zou je als marketeer zo’n kans laten liggen? Kranten, radio en TV smeren het nieuws breeduit onder onze neus en de brouwer van “Mannen weten waarom” speelt er handig op in. Het is geen MieToo-campagne, bevat geen discriminatie en stelt geen gender in een slecht daglicht! Nietwaar toch?

Toch steekt er een storm op bij de helft van de cyberbevolking: Respectloos, wansmakelijk, niet-origineel,…  Hoogleraar Marketing De Pelsmacker vindt het ook maar niks, niet authentiek, fake en opportunistisch. Blijkbaar zijn er heel wat sneeuwvlokjes die meteen in hun gat gebeten zijn zodra het over gender gaat. Kontpijn wordt de plaag van deze eeuw. Zowat iedereen is verontwaardigd of voelt zich geschoffeerd.  

Ik vind het alvast een goeie reclame! De slogan heeft mij nog eens doen lachen. Het is humor. Voor de Metromensen wil ik graag uitleggen wat humor is. Humor is een oud maar effectief medicijn. Het helpt tegen verzuring en azijnpisserij en het plaatst alles in een ander perspectief. Als je niet meer mag lachen wordt het leven maar een saaie boel. In de realiteit (niet in cyberlworld) wordt er altijd wel eens gelachen. Humor is een hoge graad van vrijheid. 

Bij deze wil ik ook alle “nieuwe” mannen welkom heten in het masculisme. Wij mannen zitten nooit om een grap verlegen, we lachen graag en veel. Ik wil de nieuwe mannen ook waarschuwen voor die vrouwen die van ons hun behaarde vriendinnen willen maken! Opletten! Wees op je hoede voor de achterkant van een ezel, de voorkant van een vrouw en alle kanten van de pastoor! Een gewaarschuwd man is er twee waard.  

Humor, … mannen weten waarom!    Trek eens aan mijne vinger!

Aan mijne rekker…

Ja lap, ’t is weer van datte… de tollenaar heeft mijn whereabouts weer eens op de gevoelige plaat vastgelegd. Ditmaal in de Kempen: 53 Euro te snel gereden! Eigen schuld dikke bult! Ik had die wielertoeristen maar niet moeten voorbijsteken. 

Al 36 jaren tuf ik over de Belgische wegen, volgens familie en vrienden in “Bompa-style”. De eerste drie decennia reed ik geheel boetevrij, echter de laatste jaren is dat drastisch veranderd.  A-rato van twintig boetes per jaar voel ik mij nu een hoofdsponsor van de staatskas. Is het omdat ik plots meer roekeloos ben gaan rijden? Ik denk het niet! 

Het is verwonderlijk dat je op het spitsuur in Heist-op-den-Hoop een snelheidsboete aan je broek krijgt. De wegen, of wat er daarvoor moet doorgaan, liggen er al jaren open door riolerings- en herstellingswerken. Het lijkt wel of de Kempische werven worden opgeleverd door kleuters met een plastieken schepje en een haringemmertje. Een klasje peuters kan op één dag meer zand verzetten dan de wegenwerkers op de baan tussen Aarschot en Heist-op-den-Berg. Het gemotoriseerde verkeer wordt er weinig subtiel omgeleid langs de flitscamera’s van de tollenaar. “Cashjing”…kassa voor de overheid!  Meer blauw op straat, althans toch het blauw van de bankbriefjes. Ome en tante agent hebben een nieuwe rol: die van invorderaar voor een geldhongerige overheid.  Mega Mindy vangt de boeven en de politie vangt de centen.  Ik vraag me vaak af hoe de tollenaar zich voelt als hij een “snelheidsduivel” kan klissen? Zou hij of zij aan de openbare veiligheid of het milieu denken? Of denkt de agent aan de wijze waarop de overheid zijn 57-delig premiestelsel (en bovengemiddeld pensioen) moet binnenrijven? Ach, van de agent geen kwaad, dat is ook maar een sukkelaar in Burn out-land. Meteen moest ik denken aan een oude “Het leven zoals het is” reportage die ooit werd uitgezonden op één:

copyright VRT – één

Drieënvijftig Euro, dat is maar een fractie te snel. Makkelijk geld als je ergens een wirwar van verschillende verkeersborden neerpoot. Vroeger kocht je nog een klasfoto voor veertig frank. Vandaag word je verplicht om 2120 frank te betalen voor een foto die je nooit te zien krijgt. Nog eventjes en het snelste voertuig op onze wegen is de speed-pedelec: aan vijftig per uur door de zone 30 snorren, gesubsidieerd en volledig boete-bestendig. 

Hoor wie klopt daar kinderen?

Hoor wie klopt daar, kinderen? ‘t Zal wel weer een kandidaat voor de verkiezingen zijn zeker? 
Zo een week geleden maakte ik mij nog vrolijk over het gekrakeel van een aantal van mijn “Facebook vrienden” die met schampen en verwijten hun politieke clan aanbevelen als de redder van het vaderland. Op mijn vriendelijke vraag om mij te “ontvrienden” hebben ze niet gereageerd, integendeel, de hoeveelheid bagger in mijn berichtenbox is alleen maar groter geworden. Vandaag stel ik vast dat politieke lijstvullers en hun militanten “in real life” komen aankloppen en bedelen voor een (lijst)stem! Zielig! Weten ze nu nog niet dat ik nooit een voet in een kieslokaal zet? Waarom zou je trouwens nog een stem uitbrengen? Alle partijen beloven hetzelfde: meer nettoloon (minder lasten) en meer overheidsschuld. Het maakt niet meer uit wie d’r de plak gaat zwaaien. 
Verkiezingen zijn ondertussen al een routine geworden. Politici zijn permanent in verkiezingsmodus en meer alert voor het verzinnen van een of ander “draagvlak” dan het oplossen van echte problemen. In de winter hebben we een afschakelplan voor onze elektriciteit en in de zomer krijgen we een afschakelplan voor het water, de zorg voor anders-validen zit in het slop en onze bejaarden worden vastgebonden op het rusthuisbed. Tot nu toe heb ik nog niets anders gezien dan pestregeltjes en zondebelastingen. Democratie is goed maar goed bestuur is beter! Is het u ook opgevallen dat (de eenzijdig Nederlandstalige of Franstalige) verkiezingsdebatten zich vooral toespitsen op “Wie-met-wie-gaat” na het electorale circus? Echte oplossingen om een “afschakelplan” te vermijden heb ik nog niet gehoord of gezien. De wachtlijsten in de gehandicaptenzorg worden steeds langer en om de mobiliteit te verbeteren mogen de 30000 wagens in de Rue Belliard nu aanschuiven op vier in plaats van vijf rijstroken. De dertig velo’s, pedelecs, scooters, trottinetten en bakfietsen krijgen er hun eigen afzonderlijke “draagvlak” (helm nog niet verplicht)!
Het is ondertussen al zeven maanden geleden dat jullie nog eens een stem uitgebracht hebben. Veel van de kandidaten die zich in 2018 engageerden voor een lokaal bestuur, engageren zich in 2019 voor een supra niveau. Voor het samenstellen van de coalitie bestaat geen enkel “democratisch” systeem. Het geschuifel met opvolgers en plaatsvervangers neemt een loopje met je “keuze” en de spreiding tussen lokale, regionale en Europese verkiezingen zorgt ervoor dat politici meer tijd besteden aan campagne voeren dan aan besturen. Een burger die verzaakt aan de opkomstplicht riskeert een veroordeling, een politicus die verzaakt aan zijn taak riskeert niks. Een resultaatverbintenis voor politici zou mooi zijn. Als een verkozene niet oplevert zou dat gevolgen moeten hebben voor zijn volgende verkiesbaarheid, op eender welk niveau. Een werkloze die geen werk zoekt krijgt binnenkort ook niks meer. 
Om te ontsnappen aan de kandidaten die stemmen-bedelend van deur tot deur trekken heb ik ondertussen een oplossing gevonden. Als ze aankloppen dan trek ik mijn hemd uit en in blote bast open ik de deur, vragend: “Komen jullie voor de orgie?” …. heb jij ooit al eens een sprakeloze politieker gezien? Ik wel!  


Seniors 4 climate!

Heeft u vandaag de bosbrossers gezien? Voor de dertiende episode van de klimaatmars heeft het jonge grut voor vakantie gekozen en het betogen overgelaten aan hun oma’s en opa’s. Vandaag kleurden de Brusselse stoeptegels groen door een geriatrische optocht van breukbanden en Damart-dragers. De stoet werd op gang getrokken door een aantal ouderlingen van onze universiteiten.

Geen jeugdig gejoel of kinderlijk gekrakeel over Moeder Natuur die naar de kloten gaat. De kinderen zijn allemaal op vliegvakantie met pa en ma of ze pikken nog een late ski-reis mee voor het grote zomerreces wordt ingezet.  De bosbrossers hebben vandaag hun grootouders afgevaardigd om de wekelijkse traditie in ere te houden.  Een slimme zet van de heilige kroost! Op die manier kunnen ze het aantal betogers verviervoudigen (met wat geluk en als de voorouders nog goed te been zijn).  En jawel, het aantal betogers verdubbelde ten opzichte van de vorige editie: zo’n duizend deelnemers schuifelden vandaag door de Brusselse binnenstad.

Die oudjes kunnen een demonstratiemars wel smaken want zij hebben mei ’68 en Leuven Vlaams nog meegemaakt.  De betoging van vandaag leek meer op een stille mars, geen geroep en geen getier en opvallend weinig smartphones. De betoging verliep vreedzaam en rustig. Op een verschoven Depend Slip na hebben zich geen incidenten voorgedaan.

Ik vraag me af of ze zich allemaal kunnen herinneren waarom ze daar in Brussel betogen? Tegen de politiek en voor de kinderen? Ah, de kinderen natuurlijk! Kinderen zijn zoals scheten… alleen die van jezelf kan je verdragen!

 

pexels-photo-2058780.jpg

Donderdag, brosdag…

Kinderen zijn zoals scheten, … alleen die van jezelf kan je verdragen.  Een aantal weken geleden had ik nog hoop en geloof in de toekomst bij het zien van het jongerenengagement voor de klimaatzaak.  Vandaag, na de zevende zelfgeorganiseerde schoolreis op rij, denk ik daar anders over. Na de zevende kindermars heb ik het wel gehad. Behalve de aanwezigheid van een Zweeds kindsterretje was de mars van 21 februari dezelfde als die van 10 januari. Joelende jeugd met in de rand van de betoging veel papa’ en mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s. Na bijna twee maanden verwacht ik meer dan alleen maar blame & shame van het jonge grut. Ze hebben nog nooit gewerkt en roepen nu al op tot een algemene staking!

Hoe langer hoe meer kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze spijbeloptochten georganiseerd worden door grote mensen. Een goed ge-hypete stunt van bepaalde politieke families. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst …en dat is sommige stamleiders niet ontgaan. Waarom stoppen de spijbelmarsen na de verkiezingen? Moeten die kinderen zich niet richten tot de nieuwe bewindsmakers in plaats van hun pijlen te richten op een uitbollende regering in lopende zaken? Verontwaardiging kan niet vroeg genoeg aangeleerd worden. Een sneeuwvlokjesattitude die gekenmerkt wordt door een stevig potje “Zwarte Pieten” (excusez le mot) toeschuiven!  De scholieren nemen naarstig de gewoontes van onze politici over. Roepen maar niet luisteren. Een debat heb ik nog altijd niet gezien. De kinderkruistocht is gewoon een campagnestunt. Als die van Nintendo meer dan 50 miljoen jongeren op de straat krijgen met hun Pokemon Go, dan moet de Eco-kerk toch zeker een processie op gang krijgen met een spijbelpasje? Creativiteit en kritische zin, we hebben het al uit de jongeren geperst bij aanvang van het middelbaar onderwijs.  In januari was ik nog hoopvol, vandaag zie ik alleen een verkiezingscampagne. Vers bloed voor de legioenen van Calvo.

Na zeven weken verwacht ik dat de jeugd haar consumer-power zou aangewend hebben. Het massaal ecologisch dumpen van hun coltan en arseen houdende selfie-toestellen, …het dumpen van goedkope Primark kledij uit child-sweatshops, … het afwijzen van de Aliexpress namaakspulletjes die van de andere kant van onze gehavende planeet komen…   Helaas, het blijft bij jeugdig gelol en gelal.  Zo d’ouden zongen, zo piepen de jongen. De pers en de schoolkrant schieten mooie plaatjes.  De kinderen leren polariseren en de ouderen sussen hun geweten. Ik voel nu al een rits milieubelastingen aankomen.

Een vraag die ik vaak te horen krijg is: “Wat doe jij dan voor het milieu”?  Wel, je kan mij als SUV-rijdende blanke man van middelbare leeftijd die af en toe bij het haardvuur een sigaar opsteekt, met veel zonden beladen. Toch is mijn ecologische voetafdruk een pak kleiner dan die van veel klimaatstrijders. Ik heb namelijk geen kinderen op deze planeet gezet. How eco can you get?

Staking?

Perfect day (…almost!)

Heeft u het ook gemerkt? Vandaag hing de lente in de lucht! Niet alleen de lente maar ook een nationale staking! Ik herinner me nog goed de stakingen uit de vorige eeuw. Toen klom ik als een echte rat nog over de bedrijfshekken om de stakers een neus te zetten. De lol die we hadden toen we met behulp van een bulldozer met schoplader dwars door de piketten van Amada en de MLB stormden zodat de bussen met werkwilligen toegang kregen tot het bedrijf. Dat waren nog eens stakingen. Werklust wint altijd.

Vandaag was het een nationale stakingsdag maar met heel wat minder vuur! Hier en daar sloeg de vlam heel even in de pan maar het was niets vergeleken met de heibel uit de jaren tachtig.  Vandaag reed ik rustig en filevrij naar het werk terwijl een waterachtig lentezonnetje in het zwerk kwam piepen! Geen rattestreken vandaag, ik heb alleen de muziek van de “Scabs” door de autoradio gejaagd en verder was het gewoon genieten.  Ik hou wel van die moderne stakingen, … ze sparen het milieu en verbeteren de mobiliteit. Vandaag was het een mooie dag!

Maat voor niets.

De staking van 13 februari is al weken aangekondigd en iedereen heeft zich erop voorbereid.  Ik vraag me alleen af wat een rustige dag als vandaag nu opgeleverd heeft voor de vakbonden? Niets!   Net zoals de brosactiviteiten van de scholieren is de nationale staking al lang geen idealistische strijd meer maar wel een politieke actie. Vroeger werd er gevochten voor een paar “frangskes” meer en vandaag wordt er gebrost op school (of ’t werk) voor een monopolie op de waarheid. Geloof me, de tijden zijn veranderd.  De hoofdeis van de vakbonden is het (naar boven) bijstellen van de loonwet.  Van bij het begin van de paritaire onderhandeling hebben de syndicaten aangestuurd op een staking. Het overleg was nog geen seconde bezig en de koffie was nog niet eens uitgeschonken of de vakbonden verlieten het plenum met een stakingsaanzegging.  Onze politici zijn al meer dan een jaar in campagnemodus en daar moeten de gepolitiseerde middenveldorganisaties gebruik van maken. Een staking was van bij de start onafwendbaar.

De norm in de loonwet voorziet in een loonkostverhoging van amper 0,8% bovenop de index. Dat is reden genoeg voor de politiseerde vakorganisaties om hun kiesvee te mobiliseren en de campagne voor de aankomende verkiezingen een duwtje te geven. Jammer voor de vakbonden maar de gemiddelde koopkracht is de laatste jaren alleen maar gestegen. Feiten zijn minder belangrijk dan emotie. Een staking moest en zou d’r komen. Het interprofessioneel overleg is normaal alleen voor de privésector bedoeld maar het overheidspersoneel, u weet wel dat zijn de kandidaat-zware-beroepen die zowat 2/3devan alle pensioengelden opstrijken, wordt ook op de barricaden gelokt. Dat overheidspersoneel valt NIET onder het gecontesteerde interprofessioneel akkoord maar staakt wel mee voor de gezelligheid.  Het is een maat voor niets. De kop van jut is de zittende regering maar na een eerder débacle is dit een minderheidsregering geworden en een regering in lopende zaken die dur de comprenure haar tijd hulpeloos moet uitzitten tot in mei het doek valt. De nationale actie is dus een staking die weinig zoden aan de dijk zet. De stennis die geschopt wordt op internet, radio en TV is veel groter dan de stapel pallets aan de bedrijfspoort. Een actie van een politieke oppositie.

Het wapen van de staking?

Het stakingswapen is al lang niet meer zo scherp als het eens was. Ooit knepen de bewindvoerders van de nationale fabrieken de billen stijf bijeen als het proletariaat in beroering kwam. Vandaag kan een staking alleen nog maar een deuk in een pakje boter slaan. Wat gefrunnik aan de oppervlakte en vooral schadelijk voor ’s lands imago. Ons koninkrijk is een voorschoot groot en de economische hoofdrolspelers zijn globaal georganiseerd. Met een staking doen we enkel mekaar een beetje de duvel aan, niet meer dan een ongemak dat een hoop centen uit onze eigen zak kost. Aanschuiven met de auto zijn we al gewend net zoals de afwezige werklust van het openbaar vervoer. Een nationale staking is voor velen een dagje verplicht verlof. Veel bedrijven hebben het thuiswerken ingevoerd. We zijn geëvolueerd van manufactuur naar dienstverlening. Een andere economie, een andere manier van werken, een hoge graad van automatisering en een andere tijdsgeest… maar helaas zijn de syndicale groepen niet mee geëvolueerd. Stel je eens voor dat de vakbonden het internet voor 24 uren kunnen platleggen? Dat zou pas een gigantische impact hebben en als bonus maken ze in één klap ook al die vervelende kritiekasters monddood.   Deze stakingsactie is een politieke stammentwist … niet meer dan dat.

Venijn in de staart…

Al bij al een mooie dag. Een lentezon, geen files, geen gedoe… Ik heb een zeer productieve dag gehad, perfect! …of toch bijna? Tegen het einde van de dag vond ik het onderstaande bericht in mijn mailbox:

Schermafbeelding 2019-02-13 om 15.55.34.png

Het bericht kwam van UPS. Ik verwacht namelijk een nieuwe gitaar. “Door een arbeidsdispuut buiten de wil van UPS werd de levering uitgesteld”!  Werkelijk? Heb ik dat goed gelezen?  Zomaar de levering van een lang verwacht instrument uitstellen??? Die dekselse vakbonden! Ik lees het vermaledijde bericht met afschuw en vraag me af hoe wreed een staking kan zijn?  Verdorie toch…!

Kan iemand mij vertellen waar ik nog een stakingspiket kan vinden? Ik ga er meteen op af met mijn bulldozer met schoplader!

Cranioscopie, … of wat zegt uw schedel over uw psyche?

Lieve vrienden, de realiteit kan soms verbazingwekkender zijn dan de verbeelding! 
Jullie weten al dat ik behoorlijk sceptisch ben over de koeienvlaaien die in de personeelsdienstensector verkocht worden. Persoonlijkheidstesten van verdacht allooi en pseudowetenschappelijke vragenlijsten van het zevende knoopsgat gaan als zoete broodjes over de bedrijfstoonbank. Zakenlui vermomd als kneuzenknuffelaars gieten elk jaar oude wijn in nieuwe, aangepaste zakken en verkondigen dat ze het gat in de markt gevonden hebben. Zielenpoten die hun loopbaan “een andere wending” willen geven komen erop af als konijnen naar een lichtbak. Twijfelende werkgevers die niet kunnen of durven beslissen betalen graag voor niet-gevalideerde en onwetenschappelijke instrumenten om hun twijfel weg te nemen. 

Eneagrammen (bedacht door een Armeens mysticus); MBTI (bedacht door twee huisvrouwen vlak na WO2), Insights Discovery (de nieuwe kleurtjeshype) en nog een rits onnozelheden worden aan de man gebracht door slinkse zakenlui of domme verkopers die het zelf geloven. Naïviteit en goedgelovigheid, mensen willen in’t zak gezet worden.

Gisteren viel mijn broek op de enkels van verbazing bij het horen van het volgende: er is nu een methode van personeelsselectie en loopbaanbegeleiding die zich baseert op de vorm van je gelaat en schedel. Nou moe! 
Een uurtje je schedel laten betasten en je krijgt een uitgebreid loopbaanadvies. Potentiële werkgevers krijgen een advies over de competentie van de potentiële werknemer!  
Een geniaal idee, zo dachten twee theemutsen en ze hoorden de kassa al rinkelen. Er zijn genoeg kneusjes aan wie ze dit verkocht krijgen. 
De methode is “wetenschappelijk onderbouwd” volgens de zaakvoerster! Aan-me-hoela Troela, de methode heeft niks met wetenschap te maken. Competenties hebben niks met frenologie (zo heet de studie van de schedel) te maken. In de 19de eeuw baseerde de School van Lombroso zich op de criminologische antropologie en dacht ze de misdadigers te identificeren aan de hand van de schedelvorm. Decennia later deden Duitse kampartsen hetzelfde met onschuldige gevangenen. De gevolgen van het Sociaal Darwinisme staan in de geschiedenis gegrift maar dat schijnt de verkopers zonder scrupules niet te deren. 
De schedel die je tewerkstelling of tewerkstelbaarheid gaat bepalen? Larie en Apekool! 
De personeelskunde is al genoeg bezoedeld met zweefteven en kwakzalvers. 
Het ergst van alles is dat je dergelijk onderzoek kan betalen met loopbaancheques. Het is met belastinggeld gesubsidieerde kwakzalverij. 
Laat de mystery-call sollicitanten van de overheid dat maar eens onderzoeken: “Het spijt ons, U bent niet gekozen voor deze baan omdat u een knobbel heeft op het achterhoofd en een puist onder uw rechteroor”. Je zal het maar meemaken als sollicitant!

Competenties worden gevormd onder de schedelpan en niet erop.
Aan de dames die de methode in België op de markt brengen wil ik één (frenologisch) advies meegeven: “ An der Nase eines Mannes erkennt man sein Johannes”! (hasjtag MieToo)

 

phrenhead.jpg