Brief aan Sinterklaas

Beste Sinterklaas,

Dit jaar heb ik mijn laatste brief aan u geschreven. Ik vrees er een beetje voor dat het lijstje met beloningen voor mijn goed gedrag te lang zal zijn. Zoveel cadeautjes passen niet in uw zak. Ik wil een oude witte man niet opzadelen met zulke zware last, zeker niet nu uw knecht gedeporteerd is door de Cancel Culture. Eerlijk gezegd, ik geloof niet meer in u Sinterklaas, en uw feestje, …ik vind ‘r geen zak meer aan. 

Lieve Sinterklaas, u moet niks meer brengen. Dit jaar vraag ik u wel om een aantal dingen mee te nemen met uw stoomboot. Op een verre zee kan u die aftandse schuit dan laten zinken met haar verguisde lading aan boord. 

Ik heb het niet over het vermaledijde virus uit China dat zowat de hele wereldeconomie op z’n kop zet. Dat beestje kunnen we wel de baas. Integendeel, ik zou na deze pandemie graag willen dat sommige mensen hun afstand blijven bewaren, liefst anderhalve kilometer (minimum). Ik denk dat we een groter en vooral destructiever kwaad uit de wereld moeten ruimen. U zal het al gemerkt hebben uit de vele brieven die u krijgt. Veel mensenkinderen zijn niet meer in staat om kritisch te denken, duidelijk te spreken of in heldere taal te schrijven. Dat komt omdat ons onderwijs naar de kloten is. Te weinig goede leerkrachten en een inflatie van diploma’s. We halen een masterdiploma zonder ooit één boek te hebben gelezen. De klassieke schrijvers uit onze Nederlandstalige canon worden afgevoerd wegens te blank of te fout. Straks staat enkel nog Tom Lanoye als enige auteur op de verplichte leeslijst van het middelbaar onderwijs. 

De Cancel-Culture mag u van mij zo snel mogelijk meenemen. Het brengt ons niks dan miserie en het einde is nog niet in zicht. Uw jaarlijks feestje is behoorlijk verbrod door de pococraten van deze tijd. Uw Pieterman Knecht wordt uitgegomd. Hij past niet in het hedendaagse denken van inclusie, gelijkheid en diversiteit. Hij is de ongewenste zwarte metafoor van een witte traditie …en die moet wijken. 

Het zit zo Sinterklaas, diversiteit is niet langer gewenst als het aankomt op een mening of een opinie. Diversiteit is alleen nog toegestaan op vlak van ras, geloof of seksuele voorkeur. “Die Gedanken sind nicht mehr frei”. Gelijkheid heeft niks meer te maken met kansen en mogelijkheden, alleen nog maar met resultaten.  En inclusie is het nieuwe toverwoord voor identitaire quota’s. Kijk maar eens naar de “positieve actie” uit Gent!

De hoeksteen van onze democratie is de vrijheid van meningsuiting. Echter, in de huidige Zeitgeist bestaat er geen consensus meer, je kan over veel dingen niet meer discussiëren op straffe van verwijt, beschuldiging en zelfs vervolging. We stechelen want iedereen vecht voor zijn waarheid. Vandaag wijst ieder Kruidje-Roer-Mij-Niet meer met het vingertje dan vroeger de pastoor ooit deed. Oude en nieuwe media zien het als hun morele plicht om de pococratie te verdedigen en de zogenaamde oppositie de mond te snoeren. Een mening is correct of incorrect. Geen discussie meer mogelijk.  Ik beken Sinterklaas, ik ben stout geweest en heb in de Facebook gevangenis gezeten voor het posten van een chocolade figuurtje van Zwarte Piet.  Mea Culpa!

In het nieuwe denken heeft het individu afgedaan. Je bent niet langer een persoon maar een vertegenwoordiger van een ras, een geslacht, een leeftijdsgroep of een seksuele voorkeur. In die al of niet zelfgekozen rol ben je een slachtoffer of een onderdrukker. Het identitair denken doet ons stilaan de das om. Zwarte Piet is vertrokken, de openhaard moet doven, de auto moet elektrisch en uw paard moet op stal. Uw oude knol kunt u het beste voederen met citroengras zodat het minder methaangas uitstoot.   

Dit is mijn laatste brief aan u Sinterklaas. Neem die postmodernistische poco-rotzooi maar mee zodat onze samenleving weer een beetje gezond verstand krijgt.  Uzelf mag met pensioen na 2020. We hebben nu een app van Bol.com en bestellen onze cadeautjes online. U moet niet langer met die zware zak sjouwen, dat doen de Afrikaanse bestellers van GLS en DPD wel…

Uw braafste kindje,

Open brief aan mijn facteur

… want met de post komt die brief toch niet aan!  

Beste postbode, 

Bedankt voor het pakketje dat je vanmorgen met zorg aan huis afleverde. Het is geen pretje om in deze donkere koude regendagen met pakjes rond te sjouwen. Ik zat al uit te kijken naar je komst want de tracking app van de e-store had mij vorige week al verwittigd dat je dezelfde dag nog zou langskomen. Ik ben een geduldig mens, dat weet je. 

Edoch, op je vraag om een deurbel te installeren kan ik niet ingaan. Ik heb geen nood aan een deurbel. Jouw dreigement dat er geen pakjes meer geleverd worden zonder deurbel, heeft mij diep geraakt.  Klop en er wordt opengedaan! Zo eenvoudig is het vanmorgen toch gegaan? Je hebt je pakje kunnen afleveren door op mijn voordeur te kloppen. Wat is eigenlijk het verschil tussen aankloppen en aanbellen? Dat hufterige toontje van “Dat zal je volgende keer dan wel zien” deed me even schrikken. Daarom zet ik alles nog eens op een rijtje zodat we in vrede de kerstdagen kunnen ingaan.

Mijn huis staat hier al meer dan twintig jaar zonder deurbel. Ontelbaar veel postbodes, pakjesbezorgers, leveranciers, bezoekers, buren, leurders, vrienden, Jehova’s Getuigen, Halloween-snotters, Driekoningen en ja, …zelfs politieagenten hebben aangeklopt aan mijn bescheiden stulpje. Bij aanwezigheid heb ik nooit iemand voor de deur laten staan. 

Een deurbel is voor mij volledig overbodig. Zo’n ding verbruikt dure elektriciteit en bovendien is zo’n knop niet corona-proof, iedereen zit er met zijn besmette tengels aan. Je moet al van goeden huize komen om mijn voordeur ongemerkt te benaderen. Ik ben de liefhebbende bezitter van twee chihuahua’s en een dwergschnauzer en geloof me dat zijn de beste aankondigers van elk levend wezen dat nog maar in de richting van mijn voordeur kijkt. 

Dat Bpost zich de laatste tijd behoorlijk belachelijk maakt, daar kan jij waarschijnlijk niks aan doen maar ga alsjeblief niet mee in die mallemolen. Dat je werkgever onder-georganiseerd en over-gesyndikeerd is niet jouw schuld. Dat de dure (non)service van de Post een vriendelijk, of op zijn minst beleefd, gezicht krijgt daar kan je wel iets aan doen.  Ik wil toch een aantal kleine veranderingen in onze co-existentie aanbrengen:

Allereerst, ik installeer geen deurbel, daar blijf ik bij. Klop aan en er wordt opengedaan! 

Ik zou het erg op prijs stellen dat mijn oprit niet langer als rotonde voor je postronde gebruikt wordt. Daarna tegen de richting, over het voetpad en mijn halve meter gazon rijden om vanuit je wagentje de post van de buren in mijn brievenbus te stoppen is niet alleen een verkeersovertreding maar ook gevaarlijk. Ik ben geen post-hub voor mijn straat en dat gazon is ondertussen modder geworden. Je zou je wagentje erin kunnen vastrijden.

Aangetekende zendingen of pakjes mogen ook afgegeven worden in plaats van een ophaalbriefje in de bus te stoppen. Dank je wel.

Ik schrijf dit kattebelletje omdat we mekaar waarschijnlijk niet meer zien. Indien je toch nog beslist om in de nieuwjaarperiode langs te komen voor de “pourboire” dan kan je altijd aanbellen. 

Met vriendelijke groet,