Welke kleur ben jij?

Ik bedoel niet je politieke kleur maar je persoonlijkheid? Als je weet waarover ik het heb dan ben je waarschijnlijk een slachtoffer van de Insights Discovery test.  Voor de gelukkigen die het niet kennen wil ik het kort toelichten: Insights is een online vragenlijst die claimt je zelfinzicht te verbeteren en waardoor je het beste uit jezelf gaat halen en uit je werkomgeving.  Innovatie, creativiteit en productiviteit krijgen zo alle ruimte.  Welke werkgever en manager droomt daar niet van? De bedrijfswereld maakt gretig gebruik van deze lijst.

Insights is gestoeld op de theorie van Jung (net zoals dat andere instrument MBTI).  Tot hier nog geen enkel kwaad woord over Insights, … maar dat zal niet lang meer duren! 

De lezer die mij kent weet dat ik hyper-allergisch ben aan deze management-kwakzalverij. De enige kleuren die het mij oplevert zijn rode vlekken in mijn nek omdat ik een afkeer heb van dergelijke prietpraat en nonsens.   De wetenschap heeft Jung al lang geleden een plaats gegeven in de fabeltjeskrant maar louche zakenlui gebruiken het nog steeds om hopeloze of zwevende managers een zweem van professionalisme te verkopen.  Ik geloof niet in dergelijke zweeftevenrij, het bederft mijn stiel en het bedot de mensen. Lees dan liever de horoscoop van de Flair.

Ik heb me eerder al vrolijk gemaakt over deze lolbroekerij. Een aantal toverkollen die de kleurtjes verkopen kropen wat ongemakkelijk op hun bezemsteel en bliksemden enkele vervloekingen vanonder hun punthoed mijn richting uit!  Het zal me bloedworst wezen (vurig rood)

Vandaag ging het in “De Wereld Van Sofie” over kleurtjes. Het Insights pallet mocht natuurlijk niet ontbreken.  Een professor arbeidspsychologie fileerde met chirurgische precisie de pseudowetenschappelijke vragenlijst.  De wetenschapper zag toch nog een klein lichtpuntje: misschien dat het helpt om “iets” bespreekbaar te maken. … maar voor de rest was er geen zinnig (wetenschappelijk) argument in het voordeel van “de kleurboek” te bedenken. Aan de professor kan ik meedelen dat een echte manager heel veel bespreekbaar kan maken met zijn medewerkers. Zwakke managers nemen hun toevlucht tot lapmiddelen. Het geeft de medewerkers een “schoolreis-gevoel”, een leuke aha-erlebnis en daarna dronken we een glas, pisten een plas en alles bleef zoals …

Wie het radiogesprek wil beluisteren (12 minuten) kan hieronder klikken. Beslist de moeite! 

VRT-radio1-DWVS
Advertenties

Aan mijne rekker…

Ja lap, ’t is weer van datte… de tollenaar heeft mijn whereabouts weer eens op de gevoelige plaat vastgelegd. Ditmaal in de Kempen: 53 Euro te snel gereden! Eigen schuld dikke bult! Ik had die wielertoeristen maar niet moeten voorbijsteken. 

Al 36 jaren tuf ik over de Belgische wegen, volgens familie en vrienden in “Bompa-style”. De eerste drie decennia reed ik geheel boetevrij, echter de laatste jaren is dat drastisch veranderd.  A-rato van twintig boetes per jaar voel ik mij nu een hoofdsponsor van de staatskas. Is het omdat ik plots meer roekeloos ben gaan rijden? Ik denk het niet! 

Het is verwonderlijk dat je op het spitsuur in Heist-op-den-Hoop een snelheidsboete aan je broek krijgt. De wegen, of wat er daarvoor moet doorgaan, liggen er al jaren open door riolerings- en herstellingswerken. Het lijkt wel of de Kempische werven worden opgeleverd door kleuters met een plastieken schepje en een haringemmertje. Een klasje peuters kan op één dag meer zand verzetten dan de wegenwerkers op de baan tussen Aarschot en Heist-op-den-Berg. Het gemotoriseerde verkeer wordt er weinig subtiel omgeleid langs de flitscamera’s van de tollenaar. “Cashjing”…kassa voor de overheid!  Meer blauw op straat, althans toch het blauw van de bankbriefjes. Ome en tante agent hebben een nieuwe rol: die van invorderaar voor een geldhongerige overheid.  Mega Mindy vangt de boeven en de politie vangt de centen.  Ik vraag me vaak af hoe de tollenaar zich voelt als hij een “snelheidsduivel” kan klissen? Zou hij of zij aan de openbare veiligheid of het milieu denken? Of denkt de agent aan de wijze waarop de overheid zijn 57-delig premiestelsel (en bovengemiddeld pensioen) moet binnenrijven? Ach, van de agent geen kwaad, dat is ook maar een sukkelaar in Burn out-land. Meteen moest ik denken aan een oude “Het leven zoals het is” reportage die ooit werd uitgezonden op één:

copyright VRT – één

Drieënvijftig Euro, dat is maar een fractie te snel. Makkelijk geld als je ergens een wirwar van verschillende verkeersborden neerpoot. Vroeger kocht je nog een klasfoto voor veertig frank. Vandaag word je verplicht om 2120 frank te betalen voor een foto die je nooit te zien krijgt. Nog eventjes en het snelste voertuig op onze wegen is de speed-pedelec: aan vijftig per uur door de zone 30 snorren, gesubsidieerd en volledig boete-bestendig. 

Hoor wie klopt daar kinderen?

Hoor wie klopt daar, kinderen? ‘t Zal wel weer een kandidaat voor de verkiezingen zijn zeker? 
Zo een week geleden maakte ik mij nog vrolijk over het gekrakeel van een aantal van mijn “Facebook vrienden” die met schampen en verwijten hun politieke clan aanbevelen als de redder van het vaderland. Op mijn vriendelijke vraag om mij te “ontvrienden” hebben ze niet gereageerd, integendeel, de hoeveelheid bagger in mijn berichtenbox is alleen maar groter geworden. Vandaag stel ik vast dat politieke lijstvullers en hun militanten “in real life” komen aankloppen en bedelen voor een (lijst)stem! Zielig! Weten ze nu nog niet dat ik nooit een voet in een kieslokaal zet? Waarom zou je trouwens nog een stem uitbrengen? Alle partijen beloven hetzelfde: meer nettoloon (minder lasten) en meer overheidsschuld. Het maakt niet meer uit wie d’r de plak gaat zwaaien. 
Verkiezingen zijn ondertussen al een routine geworden. Politici zijn permanent in verkiezingsmodus en meer alert voor het verzinnen van een of ander “draagvlak” dan het oplossen van echte problemen. In de winter hebben we een afschakelplan voor onze elektriciteit en in de zomer krijgen we een afschakelplan voor het water, de zorg voor anders-validen zit in het slop en onze bejaarden worden vastgebonden op het rusthuisbed. Tot nu toe heb ik nog niets anders gezien dan pestregeltjes en zondebelastingen. Democratie is goed maar goed bestuur is beter! Is het u ook opgevallen dat (de eenzijdig Nederlandstalige of Franstalige) verkiezingsdebatten zich vooral toespitsen op “Wie-met-wie-gaat” na het electorale circus? Echte oplossingen om een “afschakelplan” te vermijden heb ik nog niet gehoord of gezien. De wachtlijsten in de gehandicaptenzorg worden steeds langer en om de mobiliteit te verbeteren mogen de 30000 wagens in de Rue Belliard nu aanschuiven op vier in plaats van vijf rijstroken. De dertig velo’s, pedelecs, scooters, trottinetten en bakfietsen krijgen er hun eigen afzonderlijke “draagvlak” (helm nog niet verplicht)!
Het is ondertussen al zeven maanden geleden dat jullie nog eens een stem uitgebracht hebben. Veel van de kandidaten die zich in 2018 engageerden voor een lokaal bestuur, engageren zich in 2019 voor een supra niveau. Voor het samenstellen van de coalitie bestaat geen enkel “democratisch” systeem. Het geschuifel met opvolgers en plaatsvervangers neemt een loopje met je “keuze” en de spreiding tussen lokale, regionale en Europese verkiezingen zorgt ervoor dat politici meer tijd besteden aan campagne voeren dan aan besturen. Een burger die verzaakt aan de opkomstplicht riskeert een veroordeling, een politicus die verzaakt aan zijn taak riskeert niks. Een resultaatverbintenis voor politici zou mooi zijn. Als een verkozene niet oplevert zou dat gevolgen moeten hebben voor zijn volgende verkiesbaarheid, op eender welk niveau. Een werkloze die geen werk zoekt krijgt binnenkort ook niks meer. 
Om te ontsnappen aan de kandidaten die stemmen-bedelend van deur tot deur trekken heb ik ondertussen een oplossing gevonden. Als ze aankloppen dan trek ik mijn hemd uit en in blote bast open ik de deur, vragend: “Komen jullie voor de orgie?” …. heb jij ooit al eens een sprakeloze politieker gezien? Ik wel!  


Seniors 4 climate!

Heeft u vandaag de bosbrossers gezien? Voor de dertiende episode van de klimaatmars heeft het jonge grut voor vakantie gekozen en het betogen overgelaten aan hun oma’s en opa’s. Vandaag kleurden de Brusselse stoeptegels groen door een geriatrische optocht van breukbanden en Damart-dragers. De stoet werd op gang getrokken door een aantal ouderlingen van onze universiteiten.

Geen jeugdig gejoel of kinderlijk gekrakeel over Moeder Natuur die naar de kloten gaat. De kinderen zijn allemaal op vliegvakantie met pa en ma of ze pikken nog een late ski-reis mee voor het grote zomerreces wordt ingezet.  De bosbrossers hebben vandaag hun grootouders afgevaardigd om de wekelijkse traditie in ere te houden.  Een slimme zet van de heilige kroost! Op die manier kunnen ze het aantal betogers verviervoudigen (met wat geluk en als de voorouders nog goed te been zijn).  En jawel, het aantal betogers verdubbelde ten opzichte van de vorige editie: zo’n duizend deelnemers schuifelden vandaag door de Brusselse binnenstad.

Die oudjes kunnen een demonstratiemars wel smaken want zij hebben mei ’68 en Leuven Vlaams nog meegemaakt.  De betoging van vandaag leek meer op een stille mars, geen geroep en geen getier en opvallend weinig smartphones. De betoging verliep vreedzaam en rustig. Op een verschoven Depend Slip na hebben zich geen incidenten voorgedaan.

Ik vraag me af of ze zich allemaal kunnen herinneren waarom ze daar in Brussel betogen? Tegen de politiek en voor de kinderen? Ah, de kinderen natuurlijk! Kinderen zijn zoals scheten… alleen die van jezelf kan je verdragen!

 

pexels-photo-2058780.jpg

NostalGie

Sunday evening blues, geen betere remedie tegen dat eindeweekendgevoel dan het intikken van onnozele zoektermen in Google, op zoek naar memorie en reminiscentie. Zo af en toe wil ik de zoekterm “Bilzen” wel eens bezigen. Bilzen is het dorp dat ik in 1983 ontvlucht ben om te ontsnappen aan kneuterigheid en provincialisme.   De ontsnapping is gelukt… maar op zondagavond mag ik me graag verkneukelen aan herinneringen uit de Demerstee waar mijn wieg heeft gestaan. Ik keer graag nog eens terug naar vroeger, naar de kindertijd, naar de vrienden en ook wel naar de lokale tabakswinkel.  In lang vervlogen tijd kocht ik voor mijn grootvader nog een halve kilo pijptabak bij Fieke in “Den Echte Rooker”.  Vijf Frank koste zo’n bruin pak Tabac Semois.  Mocht Fieke nu nog leven dan zat ze wellicht in de gevangenis. Vandaag verkoop je niet meer ongestraft tabak aan een minderjarige.

De zoekterm Bilzen geeft weinig interessante resultaten. Naast de veelvuldige sluitingsuren van de “stedelijke” diensten vind je vooral veel websites van de vastgoedboeren die over de Haspengouwse Heerlyckheid regeren. Het wordt pas interessant als je bij de “video” sectie gaat zoeken: Jazz Bilzen!

Jazz Bilzen was ooit het tweede festival in België, medio de jaren 60 georganiseerd door het lokale Katholieke Davidsfonds. De pastoor en de deken stonden zelfs op de affiche met de zondagsmis, later op de dag mocht Ferre Grignard de weide terug ontwijden met Skiffle en alcohol.  Jazz Bilzen was mijn geboorteplek, letterlijk. Mijn kinderbedje stond vlak bij de ingang van festivalterrein aan het Begijnhof en op honderdvijftig meter van mijn slaapplaats stond Ozzy Ozbourne van jetje te geven. De liefde voor muziek werd mij al vroeg bijgebracht net zoals de tinnitus die nu nog altijd in mijn kop zit. Ik heb de eerste jaren van Jazz Bilzen meegemaakt vanuit mijn slaapkamerraam. In mijn kinderlijke fantasie ging het er in Bilzen net zo aan toe als in Londen, de Demer leek even op de Thames.

70_klein.jpg

Tienerklanken, het lang vergeten betuttelende jeugdprogramma van de BRT (Brussel Vlaams) maakte een aantal reportages over Jazz Bilzen. Vandaag “streamde” ik de reportages op Youtube en het was als een timeworp naar de kindertijd. Bij het zien van de beelden kreeg ik spontaan de geur van onze oprit tijdens het festival in de neus: het was een mengeling van patchouli en pis, van verschaald bier en goedkope wijn uit omvlochten flessen. De geur van wiet kende ik nog niet.

De organisatie van het festival was zo lamentabel dat zelfs een aantal artiesten op onze achterdeur kwamen kloppen met de vraag of ze zich mochten omkleden in de garage of van ons toilet gebruik mochten maken.  Moeder zaliger stond dat toe en gaf die “arme stakkers” zelfs nog een stuk zeep mee, …properiteit was belangrijk voor haar. We kregen dan de boodschap om even niet naar het toilet te gaan wat de “Bietels” zaten daar!  Moeder noemde elke artiest een “Bietel”. Jammer genoeg hebben de Beatles nooit een gitaar achtergelaten in onze badkamer.

Het terugzien van de reportage brengt heel wat herinneringen terug: Black Sabbath, Procol Harum, Ferre Grignard, T-Rex, The Kinks,… Niet alleen muzikale memories maar ook buren en bijzondere plekken kwamen in beeld: Frituur Nelly, Mon “de Pollis”, Fons van Tack, Dikke Frans, Fuch de brouwer, Franske Frit,  Virgènie, Willem van Maria van Beth …  NostalGie pur sang!

Vandaag bestaat Jazz Bilzen niet meer. Het is gestorven aan amateurisme. De roem van Bilzen teert nog altijd op het festival. Een aantal schamele pogingen tot een revival hebben het niet gehaald. Bilzen kon zijn erfenis niet verzilveren en werd op muzikaal entertainmentgebied voorbijgestoken door Pukkelpop, Werchter en Tomorrowland.  Jazz Bilzen is nu een biertje, naar mijn smaak een slecht biertje. Het gerstenat ruikt een beetje zoals onze oprit tijdens de festivaldagen… gelukkig blijven de herinneringen nog zoet!

 

 

 

Donderdag, brosdag…

Kinderen zijn zoals scheten, … alleen die van jezelf kan je verdragen.  Een aantal weken geleden had ik nog hoop en geloof in de toekomst bij het zien van het jongerenengagement voor de klimaatzaak.  Vandaag, na de zevende zelfgeorganiseerde schoolreis op rij, denk ik daar anders over. Na de zevende kindermars heb ik het wel gehad. Behalve de aanwezigheid van een Zweeds kindsterretje was de mars van 21 februari dezelfde als die van 10 januari. Joelende jeugd met in de rand van de betoging veel papa’ en mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s. Na bijna twee maanden verwacht ik meer dan alleen maar blame & shame van het jonge grut. Ze hebben nog nooit gewerkt en roepen nu al op tot een algemene staking!

Hoe langer hoe meer kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze spijbeloptochten georganiseerd worden door grote mensen. Een goed ge-hypete stunt van bepaalde politieke families. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst …en dat is sommige stamleiders niet ontgaan. Waarom stoppen de spijbelmarsen na de verkiezingen? Moeten die kinderen zich niet richten tot de nieuwe bewindsmakers in plaats van hun pijlen te richten op een uitbollende regering in lopende zaken? Verontwaardiging kan niet vroeg genoeg aangeleerd worden. Een sneeuwvlokjesattitude die gekenmerkt wordt door een stevig potje “Zwarte Pieten” (excusez le mot) toeschuiven!  De scholieren nemen naarstig de gewoontes van onze politici over. Roepen maar niet luisteren. Een debat heb ik nog altijd niet gezien. De kinderkruistocht is gewoon een campagnestunt. Als die van Nintendo meer dan 50 miljoen jongeren op de straat krijgen met hun Pokemon Go, dan moet de Eco-kerk toch zeker een processie op gang krijgen met een spijbelpasje? Creativiteit en kritische zin, we hebben het al uit de jongeren geperst bij aanvang van het middelbaar onderwijs.  In januari was ik nog hoopvol, vandaag zie ik alleen een verkiezingscampagne. Vers bloed voor de legioenen van Calvo.

Na zeven weken verwacht ik dat de jeugd haar consumer-power zou aangewend hebben. Het massaal ecologisch dumpen van hun coltan en arseen houdende selfie-toestellen, …het dumpen van goedkope Primark kledij uit child-sweatshops, … het afwijzen van de Aliexpress namaakspulletjes die van de andere kant van onze gehavende planeet komen…   Helaas, het blijft bij jeugdig gelol en gelal.  Zo d’ouden zongen, zo piepen de jongen. De pers en de schoolkrant schieten mooie plaatjes.  De kinderen leren polariseren en de ouderen sussen hun geweten. Ik voel nu al een rits milieubelastingen aankomen.

Een vraag die ik vaak te horen krijg is: “Wat doe jij dan voor het milieu”?  Wel, je kan mij als SUV-rijdende blanke man van middelbare leeftijd die af en toe bij het haardvuur een sigaar opsteekt, met veel zonden beladen. Toch is mijn ecologische voetafdruk een pak kleiner dan die van veel klimaatstrijders. Ik heb namelijk geen kinderen op deze planeet gezet. How eco can you get?