Tag: school

Uit een heel oude doos…

Deze week kwam dit tevoorschijn uit een wel heel oude doos. 

Het eerste leerjaar van de Vrije Lagere Jongensschool Bilzen – schooljaar 1971/72. Stoere kerels die net hebben leren lezen en schrijven, klaar om de wereld te veroveren! Een klas zo wit als sneeuw. We kwamen op eigen kracht naar school, te voet, per fiets of met een rode of groene bus (zonder airco).  We dronken water van “de kraantjes”, wie het zich kon permitteren kocht een melkske of een chocomelk. Lactose intolerantie bestond toen nog niet. Net zoals genderdysforie of -fluïditeit nog niet bestonden. Het was dan ook een jongensschool. Toen werd de mannelijkheid nog jaarlijks gecontroleerd in het PMS Centrum van Tongeren. De dokter vroeg dan: ”Blaas eens op uw hand?” …en we werden medisch geverifieerd en bevestigd in de genus. 

Je had maar twee soorten scholieren: de slimmeriken en de dommeriken. Wie niet kon volgen ging toen naar het BLO om de klas niet op te houden in haar leerprogressie. Tijdens de pauze was ’t sjotten, aan de “baren” hangen of knikkeren (Kuiltje wint!).  In de open pissijnen stroomde constant water waaruit je de bal moest vissen tijdens het “sjotten”. Geen Rilatine voor de scholieren maar gewoon een doos “plakkers” en “roodsel” (Mercurochroom). Voor onze Eerste Communie kregen we geen iPhone maar een paternoster en een ijstaart in de vorm van een lam. Je mocht op je feestdag eigenhandig dat arm schaap kelen waarna de grenadine eruit stroomde.

Meester Croux en zijn eerste leerjaar B… Toen vond ik het niet zo erg om nog gewoon in het rijtje te lopen.

School is out!

Ook dit jaar hebben uw koters het weer goed gedaan op school! De laatste dagen wemelt het facebook posts met lofbetuigingen en verheerlijking van kindjes, groot en klein. Fiere ouders bewieroken hun nageslacht en het bijhorende puntenboekje. Als ze het niet geschreven krijgen dan maar met een fotootje, liefst getooid met dat gekke hoedje en een toga. Onze toekomst is verzekerd, een hele generatie genieën komt eraan!

De lezers die mij kennen weten dat ik niet veel op heb met dat grut. Kinderen zijn als scheten, alleen die van jezelf kan je verdragen. Ik erger me niet aan dat gepoch maar ik moet ermee lachen. De laatste twee decennia leven we in een tijdsgeest van kinderverheerlijking. De opvoeding hebben we in onder-aanneming gegeven aan de school en wee het gebeente van de juffrouw of de meester als die geen rekening houdt met de gemoedstoestand of de allergieën van de kleine. Pa en ma zijn gesubsidieerde deeltijdse werknemers die een voltijdse dagtaak hebben aan het vervoer van of naar één of andere naschoolse activiteit: voetbalkamp, dansles, paardenkamp, zeilkamp, kleiclub, knutselstage… of wat nog meer. Kinderbezit is zo heilig geworden dat er zelfs gereserveerde parkeerplaatsen zijn nabij de ingang van de supermarkt.

Dat ouders fier zijn is normaal maar dat je ermee gaat leuren is dat niet. Ik geloof die berichten ook niet meer. Als ik zo’n een lof-post lees dan denk ik wel eens aan mijn vroegere lessen Nederlands. Daarin kregen we een onderwerp “spreekwoorden en gezegden”, iets wat ondertussen uit het lessenrooster is geschrapt. Eén van die gezegden is: “de appel valt niet ver van de boom”.  Ik ken die ouders en geloof me, als hun hersencellen dynamiet zouden zijn dan hadden ze nog niet genoeg kracht om hun neus te snuiten. Dat hun nakomeling de “primus inter pares” van de klas is kan ik moeilijk geloven.  Daarbij vind ik die betweterige bedorven stinkers niet zo sympathiek. Mini-mensjes in merkkleding waarvan de ouders hopen dat ze alles bereiken wat ze zelf nooit bereikt hebben. Waar zitten de dommeriken? Waar zijn de losers? Waar zijn de “gebuisden”?  Ik heb meer sympathie voor die groep van kinderen. Mijn aandacht gaat naar de sukkel die bij de stratenloop als laatste over de meet komt en daarbij ook nog eens zijn “participatie-medaille” verliest. Kinderen die leren omgaan met teleurstelling en verliezen. Kinderen die hard moeten werken om met de hakken over de sloot te komen. Dat zijn de kinderen die ik koester! Ik ben ervan overtuigd dat zij een betere toekomst zullen hebben dan de boutique-larfjes. Aan alle jongeren die het niet goed gedaan hebben op school: volhouden, later volgen er nog meer teleurstellingen. Je kan je er niet vroeg genoeg op voorbereiden!