De warmste week in de slimste stad: glimlach, u komt in beeld

Johan Sanctorum slaat de nagel op de kop!
Big Brother sluipt steeds dichterbij. De overheid krijgt steeds meer controle over het staan en gaan van haar burgers. Hoeveel betaalde u al teveel aan Proximus? (of een andere provider?)

Acta Sanctorum

Over ontluikende ‘smart cities’, de gelijkenis tussen Peking en Kortrijk, en de keerzijde van het begrip ‘verbondenheid’  

warmsteweekDe Warmste Week, het jaarlijkse goede-doelen-spektakel van de openbare omroep, nadert zijn climax. Epicentrum van het gebeuren is dit keer de stad Kortrijk. Honderd drumstellen trokken het gebeuren op gang voor wie hardhorig mocht zijn. Drie dj’s van Studio Brussel zorgen op de Grote Markt voor non-stopradio tot kerstavond, honderden Vlamingen begeesteren duizenden volksgenoten met warme verhalen, en dat op een moment dat we naar de warmste Kerstmis sinds een eeuw gaan. Is dit soort hitteverwekkende evenementen dan nog wel verantwoord? Ja, want het is reclame voor Studio Brussel, de talrijke BV’s die er elkaar voor de voeten lopen, en het geeft uiting aan verbondenheid die we rond de Kersttijd obligaat moeten voelen, ook al wordt het woord Kerst overal geschrapt wegens te gevoelig voor de islamitische medemens.

Teveel WC-papier

QuickieOver verbondenheid…

View original post 1.313 woorden meer

Sneeuwvlokje en de zeven personen met een kleine gestalte!

Deze titel doet niks ter zake. Het is gewoon mijn poging tot politiek correct taalgebruik. Ik ben al flink aan het oefenen om mijn woordenschat en daarbij ook mijn gedachtegang aan te passen aan de heersende politiek-correcte tijdsgeest. De kritiek annex verwensingen die ik krijg via sociale media zijn onvoorstelbaar. Blijkbaar zijn mijn digitaal geuite overpeinzingen helemaal niet humoristisch en is mijn taalgebruik beledigend en racistisch. Voor de meeste reagerende lezers ben ik een “Boomer” die maar beter zijn mond kan houden en zich moet schamen voor de chaos die hij gecreëerd heeft.  Wel beste vrienden, ootmoedig buig ik het hoofd en aan alle mensen die ik langs deze weg op één of andere manier geschoffeerd heb: Mijn welgemeende fuck you! Ik ben nog lang niet klaar voor jullie steriele mono-gedachte maatschappij. Mijn grootvader, een witte man, stond een eeuw geleden in de modderloopgraven van de Ijzervlakte te vechten voor zijn leven en voor de vrijheid. Het is van hem dat ik mijn woordenschat geleerd heb en het is dankzij hem dat ik (voorlopig nog) kan zeggen wat ik wil!  

Dit bij wijze van inleiding.  Over naar de orde van de dag!  Het geïmporteerde feestje van Halloween is nog maar net achter de rug en de eerste kritieken op het racisme cultiverende Sinterklaasfeest verschijnen al op mijn tijdlijn. U weet wel, Halloween is de avond dat ouders hun monsters en trollen de straat op jagen met bebloede nep-bijlen en angstaanjagende mombakkesen. Het kleine grut gaat dan snoep en geld bedelen bij de buren, meteen een goede oefening in dwingend- en eisend gedrag. Proper, genderneutraal en inclusief volksvertier.  

Sinterklaas daarentegen… is een ander verhaal. Vroeger mocht je aan Sinterklaas een brief schrijven. In die brief stond dan een lijstje van wat je graag zou krijgen in ruil voor een twaalf maanden durende inspanning van braafheid. Daarbij moest je bij wijze van dankbaarheid ook nog eens een wortel of suikertje voor het paard van Sinterklaas in je schoen leggen. Helaas, Sinterklaas is niet meer van deze tijd. De oude witte man maakt gebruik van de diensten van zijn knecht, een knecht met een beneden-mediteraans kleurtje. Sinterklaas is het symbool geworden van verdrukking, kolonialisme en uitbuiting. Typisch iets voor oude witte mannen.  Wel beste lezertjes, ik ben het daarmee niet eens.  Zwarte Piet heeft mij geleerd om respect te hebben voor het knechtendom want we zijn allemaal wel “knecht” van iemand of iets. Zwarte Piet heeft mij geleerd om respect te hebben voor individuen die er anders uitzien dan ikzelf, ik heb iets geleerd van de knecht van Sinterklaas. Nu blijkt dat we allemaal fout zijn geweest. 

Vandaag krijg ik vaker het vermanende vingertje van de poco elite dan ooit van de pastoor, de schoolmeester, Sinterklaas of …Zwarte Piet. Op het gevaar af om als racist bestempeld te worden mag ik het Sinterklaasfeest inclusief Zwarte Piet niet leuk vinden.  Ik moet behoorlijk op mijn tellen passen en op mijn woorden letten.  Zeg niet “Kerstmarkt” maar “Wintermarkt”, zeg niet “Sinterklaas en Zwarte Piet” maar zeg “Sinterklaas en Roetpiet (m/v/x)”. Voor sommigen is de slachtofferrol een comfortabele positie om gedachten te sturen en te reguleren.  Vrijheid van denken bestaat niet. Waar heb ik dat nog gehoord? Ik wou dat ik het mijn grootvader nog eens kon vragen…

PS: niet vergeten op 29 november is het Black Friday! … als alles goed gaat!

Halloween

Het is weer zo ver! Het jaarlijkse non-event van Halloween. Gecommercialiseerde flauwekul overgewaaid uit de VS. Ik laat het lolfeestje graag aan mij voorbijgaan.  De jonge ouders van mijn dorp zijn echter gek op dit kinderfeest. Ze sturen hun kleine monsters, heksen en trollen op bedeltocht voor snoep en centen en ze zijn daarbij ook nog eens verkleed. Onder politiebegeleiding trekt een stoet door de straten. De joelende kinderen bonken op iedere deur en met uitgestoken klauw eisen ze hun bedelbuit. Vergis u niet, het zijn niet zomaar een paar koters die voor je deur staan maar een honderdtal larfjes die je voortuintje omploegen en de verf van je voordeur schrapen. Het lijkt wel een zwerm hongerige sprinkhanen die alles kaalvreet. Terwijl de kinderen je vertrappelen en je huis leegroven staan de eigenaars van dat grut op straat te wachten. De papa’s, mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s hebben de babykoetsen en buggy’s nog eens van de zolder gehaald om de buit te transporteren. Schuilen kan niet, hoe stil je ook bent en hoe donker je het ook maakt die serpenten ruiken gewoon dat je jezelf verschanst in je huis. 

Zoals elk jaar deel ik geen snoep uit maar geef ik die kinderen alleen maar gezonde dingen. Ik heb pallets met muilperen, safletten en oorvijgen te geef! Dit jaar zal ik er nog wat extra’s bij doen! Geen snoep want dat is in milieuvernietigend plastic verpakt. Deze keer heb ik een hele krat spruitjes te geef! Groenten zijn gezond en ze zijn veelvuldig en gratis te vinden in de container achter de Delhaize! Laat de kinderen tot mij komen, …ik ben in een gulle bui!

Bierbeek Blues

Waar kan je beter naar “the Blues” luisteren dan in Bierbeek? Bierbeek is de godvergeten vochtige landwegel ten zuiden van Leuven. Een voormalig boerengehucht in de greep van vastgoedboeren. Het dorp dat uitblinkt in lelijkheid en waar de Bobo’s graag hun dure nesten bouwen. Bierbeek is doorzon-dorp, flits-city van de politie en vooral de kneuterigheid die ik dagelijks moet passeren om mijn boterham te verdienen. Een trieste plek en dus uitstekend om de “Blues” te beleven. 

Afgelopen weekend vond er het Bierbeek Blues Festival plaats. Een goeie reden om mij eens in het gat van de beschaving te wagen! Iemand van het gemeentebestuur deelde persoonlijk de polsbandjes uit. Politici zijn nu eenmaal gewend om de bevolking te ringeloren.  CC De Borre is een ferme locatie voor zulk dorp. De boeren hier hebben centen, zoveel is zeker. 

Blues is the root, all the rest are fruits! Maar het gaat niet goed met de oerstijl van de moderne muziek. Het publiek is van bovengemiddelde leeftijd en zo mak als een koala in een eucalyptusboom.  In Bierbeek was dat niet anders. De aanwezigen deden uitermate hun best om hun cool te bewaren. Een nog niet eens half gevulde zaal vol standbeelden. Dynamiek moest je zoeken aan de toog. Volgens mij zijn die bluesfestivals een uitvlucht voor oude mannen om eens flink te gaan zuipen. De decibels nemen ze er maar bij. 

Binger

De eerste groep was “Binger”, lokale blueshelden die al 35 jaren aan de weg timmeren, alleen weten ze nog altijd niet waarheen die weg moet leiden. Dit optreden was hun allerlaatste ooit, hun zwanezang … en zo klonken ze ook. Vervelende 12-matenblues met tussenin een paar leuke covers. De bluesharp werd door een Fender Bassman gejaagd maar was nauwelijks hoorbaar, gelukkig hadden ze Sherley (hun vocaliste) meegebracht, een stem als een klok terwijl de andere bandleden met hun klepel zaten te spelen.  Exit Binger, gelukkig bracht de rest van het programma meer soelaas.

Blues Lee

Blues Lee, Limburgse blues-rock-swing-soul die ik wel kan smaken. Deze kerels zijn straffe gasten, ze brengen goeie songs en hebben een pleiade aan sterke nummers.  Misschien iets te dansbaar voor de Bierbeekse pilaren. Bijzonder vermakelijke en aanstekelijke muziek. Een lichtpuntje in dark-city Bierbeek!

The Bluesbones

The Bluesbones sluiten af.  Jammer dat de leegloop van de zaal al was begonnen. Misschien moeten die ouderlingen voor het sluitingsuur in de home zijn? De winnaars van de Blues Challenge 2016 leverden een prima set, spek naar mijn bek! Bierbeek is te klein voor hun talent. Stef Paglia is een straffe gitarist. Ik kan elke dag wel een blik Bluesbones opentrekken zonder er genoeg van te krijgen.  Eindelijk valt er iets mooi te beleven in Bierbeek. Ik ga deze gasten volgen en ik kan iedere muziekliefhebber aanraden om deze band eens aan het werk te zien. Terwijl de slaapwandelaars naar hun bedstee trokken stonden The Bluesbones nog stevig van jetje te geven. Parels voor de zwijnen? Deze parels verdienen beter!

PhD Cup – 2019

Vandaag heb ik naar de stream van de PhD Cup gekeken. Een meer dan twee uren durende zelfkastijding die je kan volgen op de NWS site van de VRT. Acht jonge onderzoekers hakselen hun doctoraatsverhandeling zodanig dat Jan-Met-De-Pet begrijpt waarmee ze zichzelf de laatste vier jaren bezig (of ledig) gehouden hebben. Alles voor de wetenschap!

Het eerste wat mij opvalt is dat er weinig “exacte” wetenschappers aan de strijd deelnemen. Ik ben altijd wel geïnteresseerd hoe zo’n jonge wetenschapper algoritmen ontwikkeld voor non-lineaire model predictive control technology of hoe zo iemand faze evenwichtige modellen formuleert aan de hand van algebraïsche differentiaalvergelijkingen. Niks van dat alles… de VRT kiest voor lichtvoetigheid en een zo groot mogelijk publiek. Als het te veel moeite kost dan zappen de kijkers weg. Onze openbare omroep heeft een missie van educatie en entertainment. De onderwerpen kwamen vooral uit de lichtvoetige academische buidelzak. De onderzoeksonderwerpen van de finalisten: Sodomie in de (Brugse) middeleeuwen, foute kunst in de rechtbank, cannabis, chatten met pictogrammen, fake news in de middeleeuwen, praten over problemen, hartproblemen en de Engelse taal. Geen sensortechnologie, artificiële intelligentie of machine learning tijdens deze battle voor bovengemiddeld intelligente mensen. 

Tweede opvallende vaststelling is de belabberde presentatievaardigheid van de kandidaten. Ondanks een intensieve crash course van de VRT-stemcoach en de cameratraining van Gina Lisa blonken alle finalisten uit in houterigheid. Ik heb al spreekbeurten gehoord van scholieren die beter gebracht werden dan de “pitches” van deze bijna-professoren. Overmatig en onnatuurlijk ge-gesticuleer en ge-articuleer maakten het betoog even boeiend als mijn set tuinmeubelen.  Het jarenlang onderzoek van de wetenschappers moest samengevat worden in een verkooppraatje van drie minuten. Dat is net hetzelfde als een baksteen door de kont van een mug duwen. Een onderzoeker die bij mij op sollicitatiegesprek komt krijgt een kwartier om één onderdeel van zijn dissertatie toe te lichten, dat is behoorlijk krap en moeilijk, zelfs voor een bolleboos.  Drie minuten is zowat de maximum attention span voor de verkleuterde mediaconsument. Meer tijd kregen de deelnemers niet. Als ik een onderzoeker was dan zou ik bedanken voor dergelijke “pitch”, gewoon uit zelfrespect. 

De voorstelling van de jury was misschien wel het grappigste moment van de stream: Twee piepjonge professoren, twee VRT ambtenaren en iemand van de Lotto. Koen Wouters van de VRT-nieuwsdienst wist bij elk jurylid wel even het onderwerp “seks” aan te halen. Met uitzondering van de taalvrouw die in de jury zetelde. Volgens mij stond zij al met een scherp geslepen  #MeToo in de aanslag om de presentator een toontje hoger te doen spreken.

De inhoud van de presentaties ga ik niet beschrijven, die moet u maar zelf bekijken. De winnaar werd uiteindelijk Jonas Roelens, een historicus. Zijn onderzoek had als onderwerp “Het Sodom van het Noorden”, over sodomie en de vervolging van homoseksuelen in het middeleeuwse Brugge.  Zijn proefschrift was al eerder toegelicht in VRT radioprogramma’s waardoor ik bij de aanvang al het gevoel kreeg dat hij wel eens hoog kon eindigen. Blijkbaar is het een onderwerp dat goed in de markt ligt aan de Reyerslaan of is het omdat Jonas Roelens er een beetje uitziet als de grote zus van Anuna De Wever? 

Ik ben in ieder geval een voorstander van de PhD Cup. Een volgende editie kan zeker beter: meer inhoud en betere presentaties. Deze uitgave was matig en bijna zo saai als een plaat van Elbow.

Ajuus!

Met mij gaat alles goed!

Ik kom net van bij de dokter en ik kan u allen meedelen: Het gaat prima met mij! Vijfenvijftig is de leeftijd waarop de modale Fransoos met pensioen gaat maar daar denk ik nog lang niet aan! Om den brode doe ik al 35 jaar mijn zin en daar ga ik nog een tijdje mee door! Den doktoor heeft gezegd dat ik het kan! Ik ben nog goed gezond van poten en oren en lang niet versleten. 

Snel nog even langs de bakker voor een brood voor morgenvroeg, één donker gesneden! “Kent u ons betalingssysteem al?”  Huh…! “Kent u ons betalingssysteem al?”, dat vroeg de broodverkoopster aan mij.  “Cash, creditcard, debitcard, bitcoin, paypal, overschrijving, Apple pay, bankwissel,… maakt mij niet uit!”. “Noem het maar mevrouw, ik heb het allemaal”.    “Dan zal ik het u uitleggen” was haar reactie.  Hola, ik was even niet meer bij de tijd. De moderne brood- en banketboetiek hanteert geen geld! Je krijgt een ticketje dat je aan de kassa moet scannen. Het aanraakscherm vraagt je om een keuze te maken tussen cash betalen of met de bankkaart.  Cash betalen doe je via een gleuf in een automaat en een soort van hi-tech cloaca dropt je wisselgeld in een schaaltje. Modern times, de bakker raakt geen geld meer aan om hygiënische redenen. “Wij verkopen veilig brood!” repliceerde het meisje. Terwijl ze dit zei keek ze me aan met een blik alsof ik een hulpeloze bejaarde was. Nou moe, …veilig brood! Kus nu mijn gluten!     

Ik moest denken aan mijnheer doktoor. Hoe is het mogelijk dat ik al vijfenvijftig jaar in goede gezondheid heb kunnen overleven?  Ik mag van geluk spreken want ik ben opgegroeid met onveilig brood. Ons dagelijks brood kwam gewoon van bij de warme bakker. Die bracht het brood zelfs nog aan huis. Altijd kwam hij met een roestig Volkswagen busje aanrijden en leverde het brood via de achterdeur, rechtstreeks in onze keuken. Het wisselgeld graaide hij uit een oude bruine lederen schoudertas. Als je een keertje niet thuis was dan liet hij het baksel gewoon achter op de vensterbank.  Hoe heeft mijn generatie dat in godsnaam kunnen overleven? Jarenlang hebben we gecontamineerd brood gegeten. Ons beleg kwam van de kaasboer op de markt die net zijn tent had rechtgezet en met ongewassen handen een schelletje Jonge Hollandse voor ons afsneed. Vandaag zou die kaasboer opgepakt worden door het Federaal Voedsel Agentschap en samen met zijn verdorven kaas op de brandstapel gegooid worden. Times, they are changing,…rapidly!

Het meisje voor wie alles niet snel genoeg kan veranderen is Greta Thunberg, het Zweedse klimaatmeisje. Terwijl ik dit schrijf hoor ik haar op de radio: “How dare you!” fulmineerde het meisje. Met woede en agressie geeft ze de “oudere” generatie een pak voor de broek. Met niet mis te verstane taal culpabiliseert ze de oudere -, en dus ook mijn generatie. Wij worden beschuldigd van haar toekomst te hebben gestolen. “How dare we!”, in haar eentje trekt ze een muur op tussen generaties waarvan Trump alleen maar kan dromen.    Vreemd, ik heb altijd gedacht dat Greta’s generatie werd opgevoed door moderne ouders. Ouders die hun kinderen hebben ondergedompeld in een sfeer van overleg, gelijkheid en begrip. De opvoedkundige tik is taboe en met kinderen ga je in dialoog.  In mijn jonge jaren gebeurde dat anders. Als ik het weer eens te bont maakte kreeg ik van mijn vader zaliger een “factory-reset” met een stevige saflet rond mijn oren! Volgens mijnheer doktoor heeft het mijn gezondheid nooit beschadigd, integendeel… 

Als Greta’s blikken konden doden dan zou in New York geen politieke ziel meer rondlopen. Blijkbaar heeft de opvoeding van haar generatie gefaald. Van dialoog en overleg heb ik niets teruggevonden in het betoog van Thunberg. Beschuldigen en verwijten (“jullie zullen hier niet mee wegkomen”), dat wel maar zoals iedereen weet zet dergelijk gedrag geen zoden aan de dijk.   Instant satisfaction, het meisje wil dat alles meteen verandert. Geloven de tieners vandaag nog in Tita Tovenaar? Kan je miljarden mensen veranderen overnacht? Ik denk het niet. Ik heb oor naar Greta’s boodschap maar haar methode van separatie is “gefundenes fressen”  voor het huidige identiteitsdenken. Ik lever mijn bijdrage aan de klimaatverandering: ik zet geen kinderen op deze planeet. Hoe staat het met uw ecologische voetafdruk?

NostalGie…

Vandaag heb ik mijn doos met herinneringen nog eens bovengehaald. Bitter weinig goeie herinneringen aan mijn schooltijd, maar die paar mooie momenten moet je delen… Mensen uit Bilzen en omstreken, wie herkent zichzelf nog?

Cigar Snobisme

Mensen die me kennen weten het al, ik ben een sigaar aficionado, een broeder van het tabaksblad. Ik rook graag en ik rook veel! Geen sigaretten, geen zuigen aan een zaklamp (vapen), alleen echte longfillers. Smaakstokken zoals de Indianen ze vroeger maakten. Het ideale middel om te mediteren, remediëren of een drukke dag weg te ijsberen. Sigaren maken is een ambacht, sigaren roken is een kunst. Langzaamaan de smaken onthullen, niet te hard lurken (anders wordt de sigaar te warm en smaakt ze bitter), rustig genieten…  

Sigaren kan je solitair degusteren maar het kan ook een sociale bezigheid zijn. In fijn gezelschap genieten van een goeie conversatie met je hoofd in de rook en je voeten op de grond. Sigarenrokers hebben oorlogen doen stoppen (Winston Churchill), Oscars gekregen (Al Pacino/ Jack Nicholson) of sportwedstrijden gewonnen (Michael Jordan). I love cigars!

Afgelopen weekend werd in Alden Biesen, dicht bij mijn bakermat, een sigarenfestival georganiseerd. De “grootste” sigarenclub van het land! Vreemd, het was mij volledig ontgaan. Niks van gehoord, niks van gezien totdat een aantal individuen mij na de activiteit hierop attent maakten. Sigarenrokers hebben een bepaalde verbondenheid, een onzichtbare connectie zoals motards of brandweerlieden. Een onbeschreven saamhorigheid die aficionados verbindt en die hen zowel troost als geluk laat ontdekken in het nuttigen van een sigaar. Elke gelegenheid is goed om samen te komen en collectief, haast ritueel, een sigaar in de hens te steken.  Dat ik een sigarenfestival van de “grootste” sigarenclub heb kunnen missen is haast ondenkbaar. Even informeren bij de Broeders en Zusters van het Blad. Niemand was op de hoogte van een sigarenfestival! Ook de lokale sigarenboer wist van niks! Zeer vreemd! Wie of wat is die “grootste” sigarenclub van het land? 

De wereld is een dorp en de kraaien brengen alles uit. Ik moest niet ver zoeken om te achterhalen dat het sigarenfestival niet meer was dan een privé feestje. De “grootste” sigarenclub is eigenlijk niet meer dan een select en gelimiteerd groepje van individuen die een zeer besloten sigarenclubje hebben georganiseerd.  Geen probleem, privé feestjes zijn toegestaan en de beslotenheid van een groep moet gerespecteerd worden. 

Vreemd genoeg is de “grootste” maar besloten club ontstaan in de schoot van een lokale werkgeversorganisatie. Opgericht met enige voorkennis van een faillissementsverkoop en bevolkt met uitsluitend lieden die een “m’a tu vu” gehalte van 110% hebben. Het roken van sigaren verheffen tot een elitaire bezigheid stuit me tegen de doorrookte borst. Ik ken, van verre, een aantal lieden uit het gezelschap en waarvan ik weet dat ze sigaren even hard appreciëren als een champagnekurk die in hun oog knalt. Ze steken een sigaar op en doen dan alsof de zon uit hun gat schijnt. Het zijn lui die de cigar-community het predicaat van pretentie bezorgen. Of ze de “grootse” club zijn dat weet ik niet, dat ze dat denken… daar ben ik zeker van! Wat aan je sigaar zitten trekken en ondertussen vertellen hoe goed je bezig bent is gewoon snobisme.  Een honderdtal geselecteerde genodigden die elk driehonderd euro “ophoesten” voor een handvol sigaren. Voor dat geld koop ik toch al twee kistjes uitstekende Nicaragua longfillers. De sigaren werden rechtstreeks geleverd door de distributeur/producent of werden uit het buitenland gehaald. Als je een stevige organisatie achter je hebt staan dan kan je “buying power” laten gelden. Pretentie mag niet te duur zijn en daarom wordt de middenstander maar uitgeschakeld.  Wat ben ik blij dat ik het gemist heb! BOTL/SOTL I love you all!

Super slim rekeningrijden.

Wie zal dat betalen?

Heeft u het ook al gehoord? De dwaze-kloterij van een aantal transporteconomen die hun overheidsinkomen verbeuzeld hebben met het plagiëren van een Skandinavisch model voor superslim rekeningrijden. De VRT zit al de ganse dag op dat stinkend ei van politieke correctheid te broeden. Meteen wordt Agoria erbij gehaald als spreekbuis voor de “gehele” bedrijfswereld en supporter van dit nieuwe belastingsysteem.  Tegen de middag bracht de ambtenarenzender ook nog eens een verloren gelopen professor ten berde, een onverlaat die dergelijk systeem wil invoeren bij het openbaar vervoer! De Belgen zijn een natie van tollenaars en tax-fanaten. We betalen veel, we betalen graag en we krijgen er niet genoeg van!

Super slim rekeningrijden?

Het systeem van superslim rekeningrijden is minutieus (letterlijk) uitgewerkt. Wie op drukke momenten de auto gebruikt zal daar meer voor betalen dan diegene die zijn wagen gebruikt op minder drukke momenten. Volgens een van de onderzoekers “hoeft” dat niet tot een belastingverhoging te leiden. Let op de slimme woordkeuze van “hoeft niet”!   Iedereen die dat wil geloven is nog naïever dan het parochieblad. De rekening zal betaald worden door de werkmens. Het wordt een belasting op arbeid. Wie om den brode zijn wagen beruikt is de klos, weeral! 

Het is de vos die de passie preekt…

Het is vooral onze staatszender die deze vorm van belastingen promoot. De journalisten hebben daar goede redenen voor. Ze weten dat een belastingverhoging de gemoederen beroert. Nieuws brengen is ooit een kritische bezigheid geweest. Vandaag is het vooral emotie verkopen. Angst en verontwaardiging liggen goed in de markt en bij de nieuwsconsument gaat dat erin als zoete koek. Brood op de plank voor de media! Bovendien zal de journalist niet veel last hebben van duur rekeningrijden. Een beroepsjournalist heeft een bijzonder statuut waardoor hij zich niet moet houden aan wettelijk geregelde arbeidstijden. Als je de pijn niet voelt dan zeg je al snel: “Dat is toch zo erg niet”!

De academici die dit vikingplan met een carbonpapiertje overtrokken hebben en op veel bijval van de media kunnen rekenen zijn net zomin betrokken partij. Jammer dat deze mensen hun vermeende erudiete positie gebruiken om de politieke agenda te bepalen. Een klein bevolkingsdeel met een academische graad dicteert de wetten voor de loodgieter en de fabrieksarbeider. Ik durf er een gitaar voor te verwedden dat die academici zich in de voormiddag met de bakfiets van de binnenstad naar de campus begeven. Werkende plebejers hebben geen tijd en geen stem die gehoord wordt. Zij werken en betalen, punt en gedaan!

Alternatief?

Waarom moet vermeend asociaal gedrag zoals autorijden altijd bestraft worden met “belastingen”? Er zijn genoeg denkpistes die beter zijn voor het milieu, de mens en de portemonnee. Is de creativiteit zo ver zoek? Moeten we altijd andere landen kopiëren en dan vaststellen dat we bestuurlijk te complex en incapabel zijn om het plan correct uit te voeren? De automobilist bestraffen zal hem/haar niet (klimaat)vriendelijker maken. Integendeel!

We kunnen acties nemen om het gebruik van de wagen efficiënter te maken. Laat de veelrijders met rust. Zij rijden om den brode en niet voor het plezier. Iemand die op tijd op het werk moet zijn heeft weinig keuze qua vervoer. Een verkoper of vertegenwoordiger moet zijn quota halen of hij kan inpakken. Een wagen is vaak geen luxe maar een must om een snee droog brood te verdienen, het beleg gaat al lang naar de tollenaar. De gemiddelde wagen in ons land rijdt geen 9000 km per jaar. Kijk de statistieken van de verzekeraars maar eens na. In plaats van straffen kunnen we de professionele professionele automobilist ook belonen. Een wagen die meer dan 20000 km per jaar rijdt kan je goedkoper maken voor de eigenaar/bestuurder. Het idee zal autodelen en carpoolen aanmoedigen.   Laat de professor maar betalen voor zijn Prius, …die japanner wordt alleen maar gebruikt om wat boodschappen te doen of in het weekend naar het platteland te snorren met fietsen op de bagagedrager.  

De regelgeving kan aangepast worden. Maak werk van flexibele arbeidstijden. Onze wet op de arbeidstijd behoort tot de strengste ter wereld. De infrastructuur kan aangepast worden: een provinciestad zoals Leuven gebruikt twee snelwegen als ringweg om haar binnenstad fietsvriendelijk te maken. Op een doorsnee ochtend tijdens het schooljaar staan de forensen aan te schuiven van Aarschot tot Leuven. Vraag eens wat die sukkelaars denken van superslim rekeningrijden. Ook beter schoolvervoer kan de (mee)ouders misschien een centje besparen omdat ze hun grut niet aan de schoolpoort moeten droppen tijdens spitsverkeer. De schoolbus is veiliger en het verlost ons van die hinderlijke kiss & ride zone in de Schoolstraat. Ik kan zo nog wel even doorgaan maar zolang de tollenaar er niks aan verdient zijn er geen oren naar…

Geniet, voorlopig nog gratis, van de zomer!