… just some gardening on a beautiful Spring day!
Auteur: All7ha7jazz
Seniors 4 climate!
Heeft u vandaag de bosbrossers gezien? Voor de dertiende episode van de klimaatmars heeft het jonge grut voor vakantie gekozen en het betogen overgelaten aan hun oma’s en opa’s. Vandaag kleurden de Brusselse stoeptegels groen door een geriatrische optocht van breukbanden en Damart-dragers. De stoet werd op gang getrokken door een aantal ouderlingen van onze universiteiten.
Geen jeugdig gejoel of kinderlijk gekrakeel over Moeder Natuur die naar de kloten gaat. De kinderen zijn allemaal op vliegvakantie met pa en ma of ze pikken nog een late ski-reis mee voor het grote zomerreces wordt ingezet. De bosbrossers hebben vandaag hun grootouders afgevaardigd om de wekelijkse traditie in ere te houden. Een slimme zet van de heilige kroost! Op die manier kunnen ze het aantal betogers verviervoudigen (met wat geluk en als de voorouders nog goed te been zijn). En jawel, het aantal betogers verdubbelde ten opzichte van de vorige editie: zo’n duizend deelnemers schuifelden vandaag door de Brusselse binnenstad.
Die oudjes kunnen een demonstratiemars wel smaken want zij hebben mei ’68 en Leuven Vlaams nog meegemaakt. De betoging van vandaag leek meer op een stille mars, geen geroep en geen getier en opvallend weinig smartphones. De betoging verliep vreedzaam en rustig. Op een verschoven Depend Slip na hebben zich geen incidenten voorgedaan.
Ik vraag me af of ze zich allemaal kunnen herinneren waarom ze daar in Brussel betogen? Tegen de politiek en voor de kinderen? Ah, de kinderen natuurlijk! Kinderen zijn zoals scheten… alleen die van jezelf kan je verdragen!
NostalGie
Sunday evening blues, geen betere remedie tegen dat eindeweekendgevoel dan het intikken van onnozele zoektermen in Google, op zoek naar memorie en reminiscentie. Zo af en toe wil ik de zoekterm “Bilzen” wel eens bezigen. Bilzen is het dorp dat ik in 1983 ontvlucht ben om te ontsnappen aan kneuterigheid en provincialisme. De ontsnapping is gelukt… maar op zondagavond mag ik me graag verkneukelen aan herinneringen uit de Demerstee waar mijn wieg heeft gestaan. Ik keer graag nog eens terug naar vroeger, naar de kindertijd, naar de vrienden en ook wel naar de lokale tabakswinkel. In lang vervlogen tijd kocht ik voor mijn grootvader nog een halve kilo pijptabak bij Fieke in “Den Echte Rooker”. Vijf Frank koste zo’n bruin pak Tabac Semois. Mocht Fieke nu nog leven dan zat ze wellicht in de gevangenis. Vandaag verkoop je niet meer ongestraft tabak aan een minderjarige.
De zoekterm Bilzen geeft weinig interessante resultaten. Naast de veelvuldige sluitingsuren van de “stedelijke” diensten vind je vooral veel websites van de vastgoedboeren die over de Haspengouwse Heerlyckheid regeren. Het wordt pas interessant als je bij de “video” sectie gaat zoeken: Jazz Bilzen!
Jazz Bilzen was ooit het tweede festival in België, medio de jaren 60 georganiseerd door het lokale Katholieke Davidsfonds. De pastoor en de deken stonden zelfs op de affiche met de zondagsmis, later op de dag mocht Ferre Grignard de weide terug ontwijden met Skiffle en alcohol. Jazz Bilzen was mijn geboorteplek, letterlijk. Mijn kinderbedje stond vlak bij de ingang van festivalterrein aan het Begijnhof en op honderdvijftig meter van mijn slaapplaats stond Ozzy Ozbourne van jetje te geven. De liefde voor muziek werd mij al vroeg bijgebracht net zoals de tinnitus die nu nog altijd in mijn kop zit. Ik heb de eerste jaren van Jazz Bilzen meegemaakt vanuit mijn slaapkamerraam. In mijn kinderlijke fantasie ging het er in Bilzen net zo aan toe als in Londen, de Demer leek even op de Thames.
Tienerklanken, het lang vergeten betuttelende jeugdprogramma van de BRT (Brussel Vlaams) maakte een aantal reportages over Jazz Bilzen. Vandaag “streamde” ik de reportages op Youtube en het was als een timeworp naar de kindertijd. Bij het zien van de beelden kreeg ik spontaan de geur van onze oprit tijdens het festival in de neus: het was een mengeling van patchouli en pis, van verschaald bier en goedkope wijn uit omvlochten flessen. De geur van wiet kende ik nog niet.
De organisatie van het festival was zo lamentabel dat zelfs een aantal artiesten op onze achterdeur kwamen kloppen met de vraag of ze zich mochten omkleden in de garage of van ons toilet gebruik mochten maken. Moeder zaliger stond dat toe en gaf die “arme stakkers” zelfs nog een stuk zeep mee, …properiteit was belangrijk voor haar. We kregen dan de boodschap om even niet naar het toilet te gaan wat de “Bietels” zaten daar! Moeder noemde elke artiest een “Bietel”. Jammer genoeg hebben de Beatles nooit een gitaar achtergelaten in onze badkamer.
Het terugzien van de reportage brengt heel wat herinneringen terug: Black Sabbath, Procol Harum, Ferre Grignard, T-Rex, The Kinks,… Niet alleen muzikale memories maar ook buren en bijzondere plekken kwamen in beeld: Frituur Nelly, Mon “de Pollis”, Fons van Tack, Dikke Frans, Fuch de brouwer, Franske Frit, Virgènie, Willem van Maria van Beth … NostalGie pur sang!
Vandaag bestaat Jazz Bilzen niet meer. Het is gestorven aan amateurisme. De roem van Bilzen teert nog altijd op het festival. Een aantal schamele pogingen tot een revival hebben het niet gehaald. Bilzen kon zijn erfenis niet verzilveren en werd op muzikaal entertainmentgebied voorbijgestoken door Pukkelpop, Werchter en Tomorrowland. Jazz Bilzen is nu een biertje, naar mijn smaak een slecht biertje. Het gerstenat ruikt een beetje zoals onze oprit tijdens de festivaldagen… gelukkig blijven de herinneringen nog zoet!
Donderdag, brosdag…
Kinderen zijn zoals scheten, … alleen die van jezelf kan je verdragen. Een aantal weken geleden had ik nog hoop en geloof in de toekomst bij het zien van het jongerenengagement voor de klimaatzaak. Vandaag, na de zevende zelfgeorganiseerde schoolreis op rij, denk ik daar anders over. Na de zevende kindermars heb ik het wel gehad. Behalve de aanwezigheid van een Zweeds kindsterretje was de mars van 21 februari dezelfde als die van 10 januari. Joelende jeugd met in de rand van de betoging veel papa’ en mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s. Na bijna twee maanden verwacht ik meer dan alleen maar blame & shame van het jonge grut. Ze hebben nog nooit gewerkt en roepen nu al op tot een algemene staking!
Hoe langer hoe meer kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze spijbeloptochten georganiseerd worden door grote mensen. Een goed ge-hypete stunt van bepaalde politieke families. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst …en dat is sommige stamleiders niet ontgaan. Waarom stoppen de spijbelmarsen na de verkiezingen? Moeten die kinderen zich niet richten tot de nieuwe bewindsmakers in plaats van hun pijlen te richten op een uitbollende regering in lopende zaken? Verontwaardiging kan niet vroeg genoeg aangeleerd worden. Een sneeuwvlokjesattitude die gekenmerkt wordt door een stevig potje “Zwarte Pieten” (excusez le mot) toeschuiven! De scholieren nemen naarstig de gewoontes van onze politici over. Roepen maar niet luisteren. Een debat heb ik nog altijd niet gezien. De kinderkruistocht is gewoon een campagnestunt. Als die van Nintendo meer dan 50 miljoen jongeren op de straat krijgen met hun Pokemon Go, dan moet de Eco-kerk toch zeker een processie op gang krijgen met een spijbelpasje? Creativiteit en kritische zin, we hebben het al uit de jongeren geperst bij aanvang van het middelbaar onderwijs. In januari was ik nog hoopvol, vandaag zie ik alleen een verkiezingscampagne. Vers bloed voor de legioenen van Calvo.
Na zeven weken verwacht ik dat de jeugd haar consumer-power zou aangewend hebben. Het massaal ecologisch dumpen van hun coltan en arseen houdende selfie-toestellen, …het dumpen van goedkope Primark kledij uit child-sweatshops, … het afwijzen van de Aliexpress namaakspulletjes die van de andere kant van onze gehavende planeet komen… Helaas, het blijft bij jeugdig gelol en gelal. Zo d’ouden zongen, zo piepen de jongen. De pers en de schoolkrant schieten mooie plaatjes. De kinderen leren polariseren en de ouderen sussen hun geweten. Ik voel nu al een rits milieubelastingen aankomen.
Een vraag die ik vaak te horen krijg is: “Wat doe jij dan voor het milieu”? Wel, je kan mij als SUV-rijdende blanke man van middelbare leeftijd die af en toe bij het haardvuur een sigaar opsteekt, met veel zonden beladen. Toch is mijn ecologische voetafdruk een pak kleiner dan die van veel klimaatstrijders. Ik heb namelijk geen kinderen op deze planeet gezet. How eco can you get?
Staking?
Perfect day (…almost!)
Heeft u het ook gemerkt? Vandaag hing de lente in de lucht! Niet alleen de lente maar ook een nationale staking! Ik herinner me nog goed de stakingen uit de vorige eeuw. Toen klom ik als een echte rat nog over de bedrijfshekken om de stakers een neus te zetten. De lol die we hadden toen we met behulp van een bulldozer met schoplader dwars door de piketten van Amada en de MLB stormden zodat de bussen met werkwilligen toegang kregen tot het bedrijf. Dat waren nog eens stakingen. Werklust wint altijd.
Vandaag was het een nationale stakingsdag maar met heel wat minder vuur! Hier en daar sloeg de vlam heel even in de pan maar het was niets vergeleken met de heibel uit de jaren tachtig. Vandaag reed ik rustig en filevrij naar het werk terwijl een waterachtig lentezonnetje in het zwerk kwam piepen! Geen rattestreken vandaag, ik heb alleen de muziek van de “Scabs” door de autoradio gejaagd en verder was het gewoon genieten. Ik hou wel van die moderne stakingen, … ze sparen het milieu en verbeteren de mobiliteit. Vandaag was het een mooie dag!
Maat voor niets.
De staking van 13 februari is al weken aangekondigd en iedereen heeft zich erop voorbereid. Ik vraag me alleen af wat een rustige dag als vandaag nu opgeleverd heeft voor de vakbonden? Niets! Net zoals de brosactiviteiten van de scholieren is de nationale staking al lang geen idealistische strijd meer maar wel een politieke actie. Vroeger werd er gevochten voor een paar “frangskes” meer en vandaag wordt er gebrost op school (of ’t werk) voor een monopolie op de waarheid. Geloof me, de tijden zijn veranderd. De hoofdeis van de vakbonden is het (naar boven) bijstellen van de loonwet. Van bij het begin van de paritaire onderhandeling hebben de syndicaten aangestuurd op een staking. Het overleg was nog geen seconde bezig en de koffie was nog niet eens uitgeschonken of de vakbonden verlieten het plenum met een stakingsaanzegging. Onze politici zijn al meer dan een jaar in campagnemodus en daar moeten de gepolitiseerde middenveldorganisaties gebruik van maken. Een staking was van bij de start onafwendbaar.
De norm in de loonwet voorziet in een loonkostverhoging van amper 0,8% bovenop de index. Dat is reden genoeg voor de politiseerde vakorganisaties om hun kiesvee te mobiliseren en de campagne voor de aankomende verkiezingen een duwtje te geven. Jammer voor de vakbonden maar de gemiddelde koopkracht is de laatste jaren alleen maar gestegen. Feiten zijn minder belangrijk dan emotie. Een staking moest en zou d’r komen. Het interprofessioneel overleg is normaal alleen voor de privésector bedoeld maar het overheidspersoneel, u weet wel dat zijn de kandidaat-zware-beroepen die zowat 2/3devan alle pensioengelden opstrijken, wordt ook op de barricaden gelokt. Dat overheidspersoneel valt NIET onder het gecontesteerde interprofessioneel akkoord maar staakt wel mee voor de gezelligheid. Het is een maat voor niets. De kop van jut is de zittende regering maar na een eerder débacle is dit een minderheidsregering geworden en een regering in lopende zaken die dur de comprenure haar tijd hulpeloos moet uitzitten tot in mei het doek valt. De nationale actie is dus een staking die weinig zoden aan de dijk zet. De stennis die geschopt wordt op internet, radio en TV is veel groter dan de stapel pallets aan de bedrijfspoort. Een actie van een politieke oppositie.
Het wapen van de staking?
Het stakingswapen is al lang niet meer zo scherp als het eens was. Ooit knepen de bewindvoerders van de nationale fabrieken de billen stijf bijeen als het proletariaat in beroering kwam. Vandaag kan een staking alleen nog maar een deuk in een pakje boter slaan. Wat gefrunnik aan de oppervlakte en vooral schadelijk voor ’s lands imago. Ons koninkrijk is een voorschoot groot en de economische hoofdrolspelers zijn globaal georganiseerd. Met een staking doen we enkel mekaar een beetje de duvel aan, niet meer dan een ongemak dat een hoop centen uit onze eigen zak kost. Aanschuiven met de auto zijn we al gewend net zoals de afwezige werklust van het openbaar vervoer. Een nationale staking is voor velen een dagje verplicht verlof. Veel bedrijven hebben het thuiswerken ingevoerd. We zijn geëvolueerd van manufactuur naar dienstverlening. Een andere economie, een andere manier van werken, een hoge graad van automatisering en een andere tijdsgeest… maar helaas zijn de syndicale groepen niet mee geëvolueerd. Stel je eens voor dat de vakbonden het internet voor 24 uren kunnen platleggen? Dat zou pas een gigantische impact hebben en als bonus maken ze in één klap ook al die vervelende kritiekasters monddood. Deze stakingsactie is een politieke stammentwist … niet meer dan dat.
Venijn in de staart…
Al bij al een mooie dag. Een lentezon, geen files, geen gedoe… Ik heb een zeer productieve dag gehad, perfect! …of toch bijna? Tegen het einde van de dag vond ik het onderstaande bericht in mijn mailbox:
Het bericht kwam van UPS. Ik verwacht namelijk een nieuwe gitaar. “Door een arbeidsdispuut buiten de wil van UPS werd de levering uitgesteld”! Werkelijk? Heb ik dat goed gelezen? Zomaar de levering van een lang verwacht instrument uitstellen??? Die dekselse vakbonden! Ik lees het vermaledijde bericht met afschuw en vraag me af hoe wreed een staking kan zijn? Verdorie toch…!
Kan iemand mij vertellen waar ik nog een stakingspiket kan vinden? Ik ga er meteen op af met mijn bulldozer met schoplader!
Cranioscopie, … of wat zegt uw schedel over uw psyche?
Lieve vrienden, de realiteit kan soms verbazingwekkender zijn dan de verbeelding!
Jullie weten al dat ik behoorlijk sceptisch ben over de koeienvlaaien die in de personeelsdienstensector verkocht worden. Persoonlijkheidstesten van verdacht allooi en pseudowetenschappelijke vragenlijsten van het zevende knoopsgat gaan als zoete broodjes over de bedrijfstoonbank. Zakenlui vermomd als kneuzenknuffelaars gieten elk jaar oude wijn in nieuwe, aangepaste zakken en verkondigen dat ze het gat in de markt gevonden hebben. Zielenpoten die hun loopbaan “een andere wending” willen geven komen erop af als konijnen naar een lichtbak. Twijfelende werkgevers die niet kunnen of durven beslissen betalen graag voor niet-gevalideerde en onwetenschappelijke instrumenten om hun twijfel weg te nemen.
Eneagrammen (bedacht door een Armeens mysticus); MBTI (bedacht door twee huisvrouwen vlak na WO2), Insights Discovery (de nieuwe kleurtjeshype) en nog een rits onnozelheden worden aan de man gebracht door slinkse zakenlui of domme verkopers die het zelf geloven. Naïviteit en goedgelovigheid, mensen willen in’t zak gezet worden.
Gisteren viel mijn broek op de enkels van verbazing bij het horen van het volgende: er is nu een methode van personeelsselectie en loopbaanbegeleiding die zich baseert op de vorm van je gelaat en schedel. Nou moe!
Een uurtje je schedel laten betasten en je krijgt een uitgebreid loopbaanadvies. Potentiële werkgevers krijgen een advies over de competentie van de potentiële werknemer!
Een geniaal idee, zo dachten twee theemutsen en ze hoorden de kassa al rinkelen. Er zijn genoeg kneusjes aan wie ze dit verkocht krijgen.
De methode is “wetenschappelijk onderbouwd” volgens de zaakvoerster! Aan-me-hoela Troela, de methode heeft niks met wetenschap te maken. Competenties hebben niks met frenologie (zo heet de studie van de schedel) te maken. In de 19de eeuw baseerde de School van Lombroso zich op de criminologische antropologie en dacht ze de misdadigers te identificeren aan de hand van de schedelvorm. Decennia later deden Duitse kampartsen hetzelfde met onschuldige gevangenen. De gevolgen van het Sociaal Darwinisme staan in de geschiedenis gegrift maar dat schijnt de verkopers zonder scrupules niet te deren.
De schedel die je tewerkstelling of tewerkstelbaarheid gaat bepalen? Larie en Apekool!
De personeelskunde is al genoeg bezoedeld met zweefteven en kwakzalvers.
Het ergst van alles is dat je dergelijk onderzoek kan betalen met loopbaancheques. Het is met belastinggeld gesubsidieerde kwakzalverij.
Laat de mystery-call sollicitanten van de overheid dat maar eens onderzoeken: “Het spijt ons, U bent niet gekozen voor deze baan omdat u een knobbel heeft op het achterhoofd en een puist onder uw rechteroor”. Je zal het maar meemaken als sollicitant!
Competenties worden gevormd onder de schedelpan en niet erop.
Aan de dames die de methode in België op de markt brengen wil ik één (frenologisch) advies meegeven: “ An der Nase eines Mannes erkennt man sein Johannes”! (hasjtag MieToo)
Allez Allez
Brossen voor de bossen?
Vandaag troepten zo’n 10000 scholieren en leerlingen samen in de straten van Brussel. De tweede klimaatmars georganiseerd door ons jeugdige grut. Bemoedigend om te zien dat de jongeren zich nog engageren voor een goeie zaak. Het klimaat belangt ons allen aan! Een schriele kinderstem klinkt altijd luider dan de voetzoeker van een vakbondsbetoger en zelfs luider dan de vitrine die verbrijzeld wordt door een geel hesje.
Kinderverdriet vindt altijd een bezorgd ouderlijk oor en een rits journalisten die graag gebruik maken van de georkestreerde emotie. De grootouders en de ouders van die kinderen deden het in hun jonge dagen ook al met een mars voor meer werk of met een optocht tegen kernraketten… Zo de ouderen zongen, zo piepen de jongen! Het enige verschil met vroeger is dat die marsen georganiseerd werden op een zondag en in pre-internet tijdperk. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat deze klimaatoptocht niet meer is dan een zelfgeorganiseerd schoolreisje, een excuus voor een dagje belhamelarij in de hoofdstad.
Meteen reist bij mij de vraag of er ook zoveel jong geweld op straat zou lopen mocht de mars op een zondag plaatsvinden? Ik betwijfel het! Zoveel kinderen die spijbelen beroert de gemoederen en dat is waar de klimaatfundamentalisten en journalisten handig gebruik van maken. De commotie die de spijbelactie veroorzaakt is belangrijker dan de opwarming van de aarde. De media herkauwt de kinderlijke naïviteit en laat ons achter in de onwelriekende scheet van de polarisering. Radio, tv en social media staan vandaag bol van de emotionele reacties: tegen de houtkachel, tegen de mazoutketel, etc…
Ik zie die kinderen liever op de schoolbanken dan op het straatmeubilair van Brussel. De eco-fundamentalisten noemen het verantwoord brossen, ik noem het een extra vakantiedagje. Jongeren moeten gevormd worden tot kritisch denkende wezens en niet tot een kudde schapen die slim genoeg is om een vervuilende machine te programmeren. Demonstrerend, met kartonnen bordjes waarop ingefluisterde slogans staan, de les wiskunde ontwijken is niet hetzelfde als opkomen voor een beter klimaat. Eisen dat de politiek iets doet aan het klimaat is een maat voor niets. Als er één ding is dat ik na jaren van jeugdig demonstreren geleerd heb dan is het wel dat de politiek nog nooit iets opgelost heeft. Integendeel, de politiek zowel ter linker- al ter rechterzijde heeft deze mars gerecupereerd, ze zijn al twaalf maanden in campagne-modus. Ook de media stonden weer bol van fanatici die, groen van jaloezie, fulmineerden tegen de salariswagen. Eco-regelneverij en het eisen van een kilometerheffing samen en een trits andere schuldbelastingen. Culpabiliseren en Zwarte Pieten toeschuiven is vandaag de norm. Gedrag veranderen door te bestraffen werkt niet, dat moeten we al lang geleerd hebben. We zijn een zelfdestructief volkje.
Waarschijnlijk vinden sommigen dat ik een oude zagevent ben die zijn kop in’t vervuilde zand steekt? Niets is minder waar. Ik kan het hier hebben over maatregelen om het efficiënt autogebruik te belonen of over slimme infrastructuurwerken. Maatregelen waarvoor (nog) geen draagvlak bestaat bij de bakfietsgeneratie. Ik bewaar ze voor latere lezing, voorlopig blijf ik de sigaar-rokende, SUV-rijdende ASO die behoorlijk dicht tegen zijn fiscale tollerantiegrens aanschurkt. Het gekrijs van 10000 kinderen klinkt luider dan de verstomming zes miljoen belastingbetalers maar dat wil niet zeggen dat er een draagvlak is voor het verkeersvrij maken van de Schoolstraat of andere dwaze maatregelen. Als we willen overleven zullen we heel wat meer moeten doen dan pleisters op een houten been plakken. Van het beleid moet je geen oplossing verwachten. De strijd tegen de opwarming van de aarde begint bij jezelf. De school speelt daarbij een belangrijke rol. Een (inter)nationale pedagogische themadag over de “(ver)draagkracht” van onze planeet is misschien een betere actie dan een vakantiedag in Brussel?
Hup! Allemaal terug in de les en morgen “overhoring”!
NostalGie!
Tweede nieuwjaarsdag en vakantie! Wat zijn de opties? Een bezoek aan het ambtenarenbal (kostprijs €5) of een bezoek aan de homestede (kostprijs €20 parkeerretributie)? Brussel is een gehucht van Molenbeek geworden dus dat was geen optie. Dan maar een bezoek aan Vestio-Ville, voorheen beter gekend als het Demerstadje Bilzen. Een bezoek aan de bakermat is altijd een trip down memory lane. NostalGie!
Er zijn nog maar twee zaken die mij binden aan mijn geboorteplek: beste vrienden en sigaren van “In Den Echten Rooker”. Terugkeren is niet zo gemakkelijk als je denkt, ik woon namelijk in Franstalig België en om Vestio-Ville te bereiken moet je eerst door dat stukje barbarij waarvan de naam niet genoemd mag worden: Doornkappers country! Maar vandaag loonde het de moeite. Een hartelijk weerzien met mensen uit vervlogen tijden en reminisceren aan de hand van plekken die zijn opgeslagen in mijn bibliotheek van goede herinneringen. Vandaag is een goeie dag voor een queeste door de Demervallei. De tocht startte aan de Korenwal richting duivenlokaal en “’t radiohaus”. Vandaar verder door de “Joager z’n Bèm”. Zo’n tachtig jaar geleden is de “Zwatte Fin” daar nog verdronken: eerst in een kruik jenever en daarna in de Demer. Vandaar gaat het richting “Boskei”, het verwilderde park van de juge, niet meer dan een vochtig groen gat in Vestio-Ville. Vroeger kon je daar nog kampen bouwen en in kastanjebomen klauteren. Van de “Koemèrt” naar het Jazz Bilzenplein. Ooit was dat de arena van de groene, de rooie, de blauwe en de gele wijken. In de jaren zeventig werd daar een gladiatorenstrijd gevoerd onder het toeziend oog van de pastoor. Toen woonden er nog Christenen in Bilzen. Vandaag wordt er een andere strijd gevoerd door de politieke kleuren groen, blauw, rood en geel. Het aanpalende klooster wordt al lang niet meer bevolkt door geestelijken, die zijn uitgestorven, maar hun legaat wordt flink omgezet in baksteen. De kerk is leeg maar de kas van de kerkfabriek is blijkbaar nog goed gevuld.
Op naar de Brugstraat, het Sodom en Gomorra ven de jaren tachtig. Tijd voor koffie en een rits verhalen over de Triumph Spitfire die mijn maat ooit bijeen gekookt heeft in het restaurant waar hij werkte. Engelse sportwagentjes en verkeersdrempels zijn altijd goed voor straffe verhalen, dat sardineblik was meer glimmend aan de bodemplaat dan aan de carrosserie. Het strafste van alles was dat op datzelfde moment de drinkebroer binnenkomt waarmee je dertig jaren geleden aan dezelfde toog de wereld zat te verbeteren. Mat is de helft van het DJ-duo dat de jeugdfuiven van weleer van testosteron voorzag. In het parochiezaaltje achter de kerk drukten we de meisjes tegen onze gilet terwijl Mathieu voor de zoveelste keer “Down on Main street” van Bob Seger op de draaitafel pleurde. Maar net zoals ons is de Brugstraat veel rustiger geworden dus hop naar de Kattenberg! In het rusthuis waar de negenennegentigjarige Alice op ons wachtte met verhalen uit een nog verder verleden. Een kranige vrouw, gelukkig is haar gehoor en haar zicht achteruitgegaan. Zo houdt ze de goeie herinneringen beter vast en merkt ze niet veel van de lelijke strapatsen van de betonboeren. Ondertussen ook nog Marley de Retriever tegengekomen… hij had een journalist aan zijn hondenlijn.
De historische tocht eindigde tussen pot en pint in ’t Tribunaal en finaal in de sigarenwinkel … zo had ik weer iets om te roken op de terugweg uit het verleden! Leuke dag, bij het volgende ambtenarenbal doe ik ’t nog eens over!
Salut.
Vuurwerk!
Beste mensen, ik stel jullie voor aan de hond Réveillon! Zijn echte naam ken ik niet maar ik noem hem Réveillon. Réveillon is een wel doorvoede beagle die ik op 1 januari 2018 uit de velden van Opvelp heb geplukt.Het arme dier trilde van angst (of van de koude) en was helemaal bedekt met slijk. Alweer een slachtoffer van de vuurwerkgekte die elk jaar rond deze tijd de kop opsteekt. Ik heb Réveillon meegenomen, verzorgd en gevoed. De lokale politie wist me weinig raad te geven. Aangezien het dier ergens rond de taalgrens gevonden werd leek het even een communautaire kwestie te worden. Uiteindelijk is het dierenopvangcentrum van Tielt-Winge het beestje komen ophalen en hebben ze het terugbezorgd aan de eigenaar.
Réveillon is zeker niet de eerste hond die ik in mijn rurale homestede opvang. Eerder plukte ik al een Schipperke van de weg, plaatste ik een Golden Retriever in mijn garage, bezorgde ik een Bobtail terug aan zijn eigenaar en dan vergeet ik nog de talloze honden die ik niet kon helpen omdat ze mij te vlug af waren of te angstig. Ik hoop maar dat het goed gekomen is met die beestjes?
Morgen is het weer zo ver. Op oudejaarsavond wordt er weer luidruchtig geknald met vuurwerk. Als eigenaar van drie hondjes en een tuin omringd met paardenweides is Oudejaar geen pretje. Het pyrotechnisch vertier van een hoop zatte bietekwieten is geen plezier voor onze viervoeters noch voor mezelf als tweevoeter. Op oudejaarsavond sluit ik de dieren op in de meest geluiddichte kamer en zit ikzelf met een brandblusser in de aanslag te wachten tot het artificiële gedonder en de regen van smeulende as voorbij is.
Zelf kan ik nergens nog een sigaartje opsteken zonder bekeken te worden als de pleger van een gezondheids- en milieumisdrijf of te horen welke schade ik aanricht aan de omgeving. Je kan zelfs je open haard niet meer aansteken of je krijgt het verwijt een ASO te zijn. Van lapzwansen en steenezels die hun kinderen of zatte vrienden vermaken met vuurwerk wordt niks gezegd. Het is dat soort mensen dat elk jaar zorgt voor dierenleed en brandstichting. Vuurwerk is iets voor professionals en niet voor (zatte) oelewappers met het verstand van een mug. Vuurwerkamateurs zijn domme mensen, als hun brein dynamiet zou zijn dan hebben ze nog niet eens genoeg explosiekracht om hun neus te snuiten. Wie wil knallen op het nieuwe jaar heeft voldoende alternatieven zoals champagnekurken en cava-stopsels maar het meest van alles wil ik hun de Kidibul aanbevelen. … Réveillon en de buren zullen u veel meer sympathiek vinden!
Gelukkig Nieuwjaar!
Zone7R 