Seniors 4 climate!

Heeft u vandaag de bosbrossers gezien? Voor de dertiende episode van de klimaatmars heeft het jonge grut voor vakantie gekozen en het betogen overgelaten aan hun oma’s en opa’s. Vandaag kleurden de Brusselse stoeptegels groen door een geriatrische optocht van breukbanden en Damart-dragers. De stoet werd op gang getrokken door een aantal ouderlingen van onze universiteiten.

Geen jeugdig gejoel of kinderlijk gekrakeel over Moeder Natuur die naar de kloten gaat. De kinderen zijn allemaal op vliegvakantie met pa en ma of ze pikken nog een late ski-reis mee voor het grote zomerreces wordt ingezet.  De bosbrossers hebben vandaag hun grootouders afgevaardigd om de wekelijkse traditie in ere te houden.  Een slimme zet van de heilige kroost! Op die manier kunnen ze het aantal betogers verviervoudigen (met wat geluk en als de voorouders nog goed te been zijn).  En jawel, het aantal betogers verdubbelde ten opzichte van de vorige editie: zo’n duizend deelnemers schuifelden vandaag door de Brusselse binnenstad.

Die oudjes kunnen een demonstratiemars wel smaken want zij hebben mei ’68 en Leuven Vlaams nog meegemaakt.  De betoging van vandaag leek meer op een stille mars, geen geroep en geen getier en opvallend weinig smartphones. De betoging verliep vreedzaam en rustig. Op een verschoven Depend Slip na hebben zich geen incidenten voorgedaan.

Ik vraag me af of ze zich allemaal kunnen herinneren waarom ze daar in Brussel betogen? Tegen de politiek en voor de kinderen? Ah, de kinderen natuurlijk! Kinderen zijn zoals scheten… alleen die van jezelf kan je verdragen!

 

pexels-photo-2058780.jpg

Donderdag, brosdag…

Kinderen zijn zoals scheten, … alleen die van jezelf kan je verdragen.  Een aantal weken geleden had ik nog hoop en geloof in de toekomst bij het zien van het jongerenengagement voor de klimaatzaak.  Vandaag, na de zevende zelfgeorganiseerde schoolreis op rij, denk ik daar anders over. Na de zevende kindermars heb ik het wel gehad. Behalve de aanwezigheid van een Zweeds kindsterretje was de mars van 21 februari dezelfde als die van 10 januari. Joelende jeugd met in de rand van de betoging veel papa’ en mama’s, mee-papa’s en mee-mama’s. Na bijna twee maanden verwacht ik meer dan alleen maar blame & shame van het jonge grut. Ze hebben nog nooit gewerkt en roepen nu al op tot een algemene staking!

Hoe langer hoe meer kan ik me niet van de indruk ontdoen dat deze spijbeloptochten georganiseerd worden door grote mensen. Een goed ge-hypete stunt van bepaalde politieke families. Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst …en dat is sommige stamleiders niet ontgaan. Waarom stoppen de spijbelmarsen na de verkiezingen? Moeten die kinderen zich niet richten tot de nieuwe bewindsmakers in plaats van hun pijlen te richten op een uitbollende regering in lopende zaken? Verontwaardiging kan niet vroeg genoeg aangeleerd worden. Een sneeuwvlokjesattitude die gekenmerkt wordt door een stevig potje “Zwarte Pieten” (excusez le mot) toeschuiven!  De scholieren nemen naarstig de gewoontes van onze politici over. Roepen maar niet luisteren. Een debat heb ik nog altijd niet gezien. De kinderkruistocht is gewoon een campagnestunt. Als die van Nintendo meer dan 50 miljoen jongeren op de straat krijgen met hun Pokemon Go, dan moet de Eco-kerk toch zeker een processie op gang krijgen met een spijbelpasje? Creativiteit en kritische zin, we hebben het al uit de jongeren geperst bij aanvang van het middelbaar onderwijs.  In januari was ik nog hoopvol, vandaag zie ik alleen een verkiezingscampagne. Vers bloed voor de legioenen van Calvo.

Na zeven weken verwacht ik dat de jeugd haar consumer-power zou aangewend hebben. Het massaal ecologisch dumpen van hun coltan en arseen houdende selfie-toestellen, …het dumpen van goedkope Primark kledij uit child-sweatshops, … het afwijzen van de Aliexpress namaakspulletjes die van de andere kant van onze gehavende planeet komen…   Helaas, het blijft bij jeugdig gelol en gelal.  Zo d’ouden zongen, zo piepen de jongen. De pers en de schoolkrant schieten mooie plaatjes.  De kinderen leren polariseren en de ouderen sussen hun geweten. Ik voel nu al een rits milieubelastingen aankomen.

Een vraag die ik vaak te horen krijg is: “Wat doe jij dan voor het milieu”?  Wel, je kan mij als SUV-rijdende blanke man van middelbare leeftijd die af en toe bij het haardvuur een sigaar opsteekt, met veel zonden beladen. Toch is mijn ecologische voetafdruk een pak kleiner dan die van veel klimaatstrijders. Ik heb namelijk geen kinderen op deze planeet gezet. How eco can you get?

Staking?

Perfect day (…almost!)

Heeft u het ook gemerkt? Vandaag hing de lente in de lucht! Niet alleen de lente maar ook een nationale staking! Ik herinner me nog goed de stakingen uit de vorige eeuw. Toen klom ik als een echte rat nog over de bedrijfshekken om de stakers een neus te zetten. De lol die we hadden toen we met behulp van een bulldozer met schoplader dwars door de piketten van Amada en de MLB stormden zodat de bussen met werkwilligen toegang kregen tot het bedrijf. Dat waren nog eens stakingen. Werklust wint altijd.

Vandaag was het een nationale stakingsdag maar met heel wat minder vuur! Hier en daar sloeg de vlam heel even in de pan maar het was niets vergeleken met de heibel uit de jaren tachtig.  Vandaag reed ik rustig en filevrij naar het werk terwijl een waterachtig lentezonnetje in het zwerk kwam piepen! Geen rattestreken vandaag, ik heb alleen de muziek van de “Scabs” door de autoradio gejaagd en verder was het gewoon genieten.  Ik hou wel van die moderne stakingen, … ze sparen het milieu en verbeteren de mobiliteit. Vandaag was het een mooie dag!

Maat voor niets.

De staking van 13 februari is al weken aangekondigd en iedereen heeft zich erop voorbereid.  Ik vraag me alleen af wat een rustige dag als vandaag nu opgeleverd heeft voor de vakbonden? Niets!   Net zoals de brosactiviteiten van de scholieren is de nationale staking al lang geen idealistische strijd meer maar wel een politieke actie. Vroeger werd er gevochten voor een paar “frangskes” meer en vandaag wordt er gebrost op school (of ’t werk) voor een monopolie op de waarheid. Geloof me, de tijden zijn veranderd.  De hoofdeis van de vakbonden is het (naar boven) bijstellen van de loonwet.  Van bij het begin van de paritaire onderhandeling hebben de syndicaten aangestuurd op een staking. Het overleg was nog geen seconde bezig en de koffie was nog niet eens uitgeschonken of de vakbonden verlieten het plenum met een stakingsaanzegging.  Onze politici zijn al meer dan een jaar in campagnemodus en daar moeten de gepolitiseerde middenveldorganisaties gebruik van maken. Een staking was van bij de start onafwendbaar.

De norm in de loonwet voorziet in een loonkostverhoging van amper 0,8% bovenop de index. Dat is reden genoeg voor de politiseerde vakorganisaties om hun kiesvee te mobiliseren en de campagne voor de aankomende verkiezingen een duwtje te geven. Jammer voor de vakbonden maar de gemiddelde koopkracht is de laatste jaren alleen maar gestegen. Feiten zijn minder belangrijk dan emotie. Een staking moest en zou d’r komen. Het interprofessioneel overleg is normaal alleen voor de privésector bedoeld maar het overheidspersoneel, u weet wel dat zijn de kandidaat-zware-beroepen die zowat 2/3devan alle pensioengelden opstrijken, wordt ook op de barricaden gelokt. Dat overheidspersoneel valt NIET onder het gecontesteerde interprofessioneel akkoord maar staakt wel mee voor de gezelligheid.  Het is een maat voor niets. De kop van jut is de zittende regering maar na een eerder débacle is dit een minderheidsregering geworden en een regering in lopende zaken die dur de comprenure haar tijd hulpeloos moet uitzitten tot in mei het doek valt. De nationale actie is dus een staking die weinig zoden aan de dijk zet. De stennis die geschopt wordt op internet, radio en TV is veel groter dan de stapel pallets aan de bedrijfspoort. Een actie van een politieke oppositie.

Het wapen van de staking?

Het stakingswapen is al lang niet meer zo scherp als het eens was. Ooit knepen de bewindvoerders van de nationale fabrieken de billen stijf bijeen als het proletariaat in beroering kwam. Vandaag kan een staking alleen nog maar een deuk in een pakje boter slaan. Wat gefrunnik aan de oppervlakte en vooral schadelijk voor ’s lands imago. Ons koninkrijk is een voorschoot groot en de economische hoofdrolspelers zijn globaal georganiseerd. Met een staking doen we enkel mekaar een beetje de duvel aan, niet meer dan een ongemak dat een hoop centen uit onze eigen zak kost. Aanschuiven met de auto zijn we al gewend net zoals de afwezige werklust van het openbaar vervoer. Een nationale staking is voor velen een dagje verplicht verlof. Veel bedrijven hebben het thuiswerken ingevoerd. We zijn geëvolueerd van manufactuur naar dienstverlening. Een andere economie, een andere manier van werken, een hoge graad van automatisering en een andere tijdsgeest… maar helaas zijn de syndicale groepen niet mee geëvolueerd. Stel je eens voor dat de vakbonden het internet voor 24 uren kunnen platleggen? Dat zou pas een gigantische impact hebben en als bonus maken ze in één klap ook al die vervelende kritiekasters monddood.   Deze stakingsactie is een politieke stammentwist … niet meer dan dat.

Venijn in de staart…

Al bij al een mooie dag. Een lentezon, geen files, geen gedoe… Ik heb een zeer productieve dag gehad, perfect! …of toch bijna? Tegen het einde van de dag vond ik het onderstaande bericht in mijn mailbox:

Schermafbeelding 2019-02-13 om 15.55.34.png

Het bericht kwam van UPS. Ik verwacht namelijk een nieuwe gitaar. “Door een arbeidsdispuut buiten de wil van UPS werd de levering uitgesteld”!  Werkelijk? Heb ik dat goed gelezen?  Zomaar de levering van een lang verwacht instrument uitstellen??? Die dekselse vakbonden! Ik lees het vermaledijde bericht met afschuw en vraag me af hoe wreed een staking kan zijn?  Verdorie toch…!

Kan iemand mij vertellen waar ik nog een stakingspiket kan vinden? Ik ga er meteen op af met mijn bulldozer met schoplader!

Cranioscopie, … of wat zegt uw schedel over uw psyche?

Lieve vrienden, de realiteit kan soms verbazingwekkender zijn dan de verbeelding! 
Jullie weten al dat ik behoorlijk sceptisch ben over de koeienvlaaien die in de personeelsdienstensector verkocht worden. Persoonlijkheidstesten van verdacht allooi en pseudowetenschappelijke vragenlijsten van het zevende knoopsgat gaan als zoete broodjes over de bedrijfstoonbank. Zakenlui vermomd als kneuzenknuffelaars gieten elk jaar oude wijn in nieuwe, aangepaste zakken en verkondigen dat ze het gat in de markt gevonden hebben. Zielenpoten die hun loopbaan “een andere wending” willen geven komen erop af als konijnen naar een lichtbak. Twijfelende werkgevers die niet kunnen of durven beslissen betalen graag voor niet-gevalideerde en onwetenschappelijke instrumenten om hun twijfel weg te nemen. 

Eneagrammen (bedacht door een Armeens mysticus); MBTI (bedacht door twee huisvrouwen vlak na WO2), Insights Discovery (de nieuwe kleurtjeshype) en nog een rits onnozelheden worden aan de man gebracht door slinkse zakenlui of domme verkopers die het zelf geloven. Naïviteit en goedgelovigheid, mensen willen in’t zak gezet worden.

Gisteren viel mijn broek op de enkels van verbazing bij het horen van het volgende: er is nu een methode van personeelsselectie en loopbaanbegeleiding die zich baseert op de vorm van je gelaat en schedel. Nou moe! 
Een uurtje je schedel laten betasten en je krijgt een uitgebreid loopbaanadvies. Potentiële werkgevers krijgen een advies over de competentie van de potentiële werknemer!  
Een geniaal idee, zo dachten twee theemutsen en ze hoorden de kassa al rinkelen. Er zijn genoeg kneusjes aan wie ze dit verkocht krijgen. 
De methode is “wetenschappelijk onderbouwd” volgens de zaakvoerster! Aan-me-hoela Troela, de methode heeft niks met wetenschap te maken. Competenties hebben niks met frenologie (zo heet de studie van de schedel) te maken. In de 19de eeuw baseerde de School van Lombroso zich op de criminologische antropologie en dacht ze de misdadigers te identificeren aan de hand van de schedelvorm. Decennia later deden Duitse kampartsen hetzelfde met onschuldige gevangenen. De gevolgen van het Sociaal Darwinisme staan in de geschiedenis gegrift maar dat schijnt de verkopers zonder scrupules niet te deren. 
De schedel die je tewerkstelling of tewerkstelbaarheid gaat bepalen? Larie en Apekool! 
De personeelskunde is al genoeg bezoedeld met zweefteven en kwakzalvers. 
Het ergst van alles is dat je dergelijk onderzoek kan betalen met loopbaancheques. Het is met belastinggeld gesubsidieerde kwakzalverij. 
Laat de mystery-call sollicitanten van de overheid dat maar eens onderzoeken: “Het spijt ons, U bent niet gekozen voor deze baan omdat u een knobbel heeft op het achterhoofd en een puist onder uw rechteroor”. Je zal het maar meemaken als sollicitant!

Competenties worden gevormd onder de schedelpan en niet erop.
Aan de dames die de methode in België op de markt brengen wil ik één (frenologisch) advies meegeven: “ An der Nase eines Mannes erkennt man sein Johannes”! (hasjtag MieToo)

 

phrenhead.jpg

Brossen voor de bossen?

Vandaag troepten zo’n 10000 scholieren en leerlingen samen in de straten van Brussel. De tweede klimaatmars georganiseerd door ons jeugdige grut. Bemoedigend om te zien dat de jongeren zich nog engageren voor een goeie zaak. Het klimaat belangt ons allen aan!  Een schriele kinderstem klinkt altijd luider dan de voetzoeker van een vakbondsbetoger en zelfs luider dan de vitrine die verbrijzeld wordt door een geel hesje.

Kinderverdriet vindt altijd een bezorgd ouderlijk oor en een rits journalisten die graag gebruik maken van de georkestreerde emotie.   De grootouders en de ouders van die kinderen deden het in hun jonge dagen ook al met een mars voor meer werk of met een optocht tegen kernraketten… Zo de ouderen zongen, zo piepen de jongen! Het enige verschil met vroeger is dat die marsen georganiseerd werden op een zondag en in pre-internet tijdperk.  Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat deze klimaatoptocht niet meer is dan een zelfgeorganiseerd schoolreisje, een excuus voor een dagje belhamelarij in de hoofdstad.

Meteen reist bij mij de vraag of er ook zoveel jong geweld op straat zou lopen mocht de mars op een zondag plaatsvinden?  Ik betwijfel het!  Zoveel kinderen die spijbelen beroert de gemoederen en dat is waar de klimaatfundamentalisten en journalisten handig gebruik van maken. De commotie die de spijbelactie veroorzaakt is belangrijker dan de opwarming van de aarde. De media herkauwt de kinderlijke naïviteit en laat ons achter in de onwelriekende scheet van de polarisering.  Radio, tv en social media staan vandaag bol van de emotionele reacties: tegen de houtkachel, tegen de mazoutketel, etc…

Ik zie die kinderen liever op de schoolbanken dan op het straatmeubilair van Brussel. De eco-fundamentalisten noemen het verantwoord brossen, ik noem het een extra vakantiedagje.  Jongeren moeten gevormd worden tot kritisch denkende wezens en niet tot een kudde schapen die slim genoeg is om een vervuilende machine te programmeren. Demonstrerend, met kartonnen bordjes waarop ingefluisterde slogans staan, de les wiskunde ontwijken is niet hetzelfde als opkomen voor een beter klimaat.  Eisen dat de politiek iets doet aan het klimaat is een maat voor niets.  Als er één ding is dat ik na jaren van jeugdig demonstreren geleerd heb dan is het wel dat de politiek nog nooit iets opgelost heeft. Integendeel, de politiek zowel ter linker- al ter rechterzijde heeft deze mars gerecupereerd, ze zijn al twaalf maanden in campagne-modus.  Ook de media stonden weer bol van fanatici die, groen van jaloezie, fulmineerden tegen de salariswagen. Eco-regelneverij en het eisen van een kilometerheffing samen en een trits andere schuldbelastingen.  Culpabiliseren en Zwarte Pieten toeschuiven is vandaag de norm. Gedrag veranderen door te bestraffen werkt niet, dat moeten we al lang geleerd hebben. We zijn een zelfdestructief volkje.

Waarschijnlijk vinden sommigen dat ik een oude zagevent ben die zijn kop in’t vervuilde zand steekt? Niets is minder waar. Ik kan het hier hebben over maatregelen om het efficiënt autogebruik te belonen of over slimme infrastructuurwerken. Maatregelen waarvoor (nog) geen draagvlak bestaat bij de bakfietsgeneratie. Ik bewaar ze voor latere lezing, voorlopig blijf ik de sigaar-rokende, SUV-rijdende ASO die behoorlijk dicht tegen zijn fiscale tollerantiegrens aanschurkt.  Het gekrijs van 10000 kinderen klinkt luider dan de verstomming zes miljoen belastingbetalers maar dat wil niet zeggen dat er een draagvlak is voor het verkeersvrij maken van de Schoolstraat of andere dwaze maatregelen. Als we willen overleven zullen we heel wat meer moeten doen dan pleisters op een houten been plakken. Van het beleid moet je geen oplossing verwachten.  De strijd tegen de opwarming van de aarde begint bij jezelf. De school speelt daarbij een belangrijke rol. Een (inter)nationale pedagogische themadag over de “(ver)draagkracht” van onze planeet is misschien een betere actie dan een vakantiedag in Brussel?

Hup! Allemaal terug in de les en morgen “overhoring”!

Schermafbeelding 2019-01-17 om 23.42.01.png

Vuurwerk!

Beste mensen, ik stel jullie voor aan de hond Réveillon!   Zijn echte naam ken ik niet maar ik noem hem Réveillon.  Réveillon is een wel doorvoede beagle die ik op 1 januari 2018 uit de velden van Opvelp  heb geplukt.Het arme dier trilde van angst (of van de koude) en was helemaal bedekt met slijk.  Alweer een slachtoffer van de vuurwerkgekte die elk jaar rond deze tijd de kop opsteekt. Ik heb Réveillon meegenomen, verzorgd en gevoed.  De lokale politie wist me weinig raad te geven.  Aangezien het dier ergens rond de taalgrens gevonden werd leek het even een communautaire kwestie te worden.  Uiteindelijk is het dierenopvangcentrum van Tielt-Winge het beestje komen ophalen en hebben ze het terugbezorgd aan de eigenaar.

Réveillon is zeker niet de eerste hond die ik in mijn rurale homestede opvang. Eerder plukte ik al een Schipperke van de weg, plaatste ik een Golden Retriever in mijn garage, bezorgde ik een Bobtail terug aan zijn eigenaar en dan vergeet ik nog de talloze honden die ik niet kon helpen omdat ze mij te vlug af waren of te angstig. Ik hoop maar dat het goed gekomen is met die beestjes?

Morgen is het weer zo ver. Op oudejaarsavond wordt er weer luidruchtig geknald met vuurwerk. Als eigenaar van drie hondjes en een tuin omringd met paardenweides is Oudejaar geen pretje.  Het pyrotechnisch vertier van een hoop zatte bietekwieten is geen plezier voor onze viervoeters noch voor mezelf als tweevoeter.   Op oudejaarsavond sluit ik de dieren op in de meest geluiddichte kamer en zit ikzelf met een brandblusser in de aanslag te wachten tot het artificiële gedonder en de regen van smeulende as voorbij is.

Zelf kan ik nergens nog een sigaartje opsteken zonder bekeken te worden als de pleger van een gezondheids- en milieumisdrijf  of te horen welke schade ik aanricht aan de omgeving.  Je kan zelfs je open haard niet meer aansteken of je krijgt het verwijt een ASO te zijn.   Van lapzwansen en steenezels die hun kinderen of zatte vrienden vermaken met vuurwerk wordt niks gezegd.  Het is dat soort mensen dat elk jaar zorgt voor dierenleed en brandstichting.  Vuurwerk is iets voor professionals en niet voor (zatte) oelewappers met het verstand van een mug.  Vuurwerkamateurs zijn domme mensen, als hun brein dynamiet zou zijn dan hebben ze nog niet eens genoeg explosiekracht om hun neus te snuiten. Wie wil knallen op het nieuwe jaar heeft voldoende alternatieven zoals champagnekurken en cava-stopsels maar het meest van alles wil ik hun de Kidibul aanbevelen. … Réveillon en de buren zullen u veel meer sympathiek vinden!

Gelukkig Nieuwjaar!

26167798_10210656417795573_5125157667456451461_n.jpeg

Woord van het jaar: “Moordstrookje”.

Moordstrookje is verkozen tot woord van het jaar 2018. Eergisteren verkozen de kieskinderen het woord “Boeie” tot jongerenwoord van het jaar.  Het volwassen kiesvee gooit het over een heel andere boeg met het ietwat cynische  “moordstrookje”!               Een moordstrookje is een fietspad dat amper met wat klieders verf afgebakend is van de wegstrook voor het gemotoriseerde verkeer.

Een bedenkelijke keuze. Wie zou dat woord op de kieslijst geplaatst hebben? Bij het woord moord denk ik meteen aan een slachtoffer en een dader, de moordenaar. Ik heb een donkergroen vermoeden dat het woord “moordstrookje” een term is van de bakfietselite. De slachtofferrol is nu eenmaal de favoriete rol van de mobiliteits- en milieufundamentalisten. Het zijn doorgaans stadsbewoners, double income, 1,6 kinderen en met een hoog NIMBY (Not In My BackYard) gehalte.  Het culpabiliseren en taxeren van automobilisten hebben ze tot kunstvorm verheven.  Moordstrook is voor mij “boeie”!

Persoonlijk zou ik voor het woord “wielerterrorist” kiezen. Een wielerterrorist is meestal een stadbewoner, double income en met gemiddeld 1,6 kinderen die in zijn gesubsidieerde “me-time” zichzelf in een veel te strak kunststof zeemvelbroekje op een dure fiets hijst en rurale dorpjes onveilig maakt door er alle verkeersregels aan zijn klikpedaalschoentjes te lappen.   Vooral bij droog weer komen ze buiten.

Ik woon in zo’n ruraal dorpje en speciaal voor hen hebben we “fiets-o-strades” aangelegd. Een fiets-o-strade is een (zeer) brede geasfalteerde fietsbaan afgesloten van betonnen rijweg door middel van betonbulten en reflecterend paaltjes.  Voor die dure fiets-o-strade hebben we veel offers gebracht, sloten werden dichtgegooid, oude platanen werden gerooid en het afwateringsysteem werd om zeep geholpen. Jammer toch dat de wielerterroristen geen gebruik maken van deze infrastructuur.  Nooit content en altijd ontevreden begeven ze zich liever tussen het auto- en tractorverkeer. De lokale dorpsbewoner wordt geen rurale rust gegund.  Toch een mooi woord: “Wielerterrorist”, het klinkt cynisch en er zit ook een misdadig kantje aan. Dat ze daar niet aan gedacht hebben bij de keuze van het “woord van ’t jaar”!

Wie mij niet wil geloven die kan hieronder een filmpje bekijken. Een time laps van 30 minuten, opgenomen aan mijn landelijke voordeur in de lange zomer van 2018.

 

Het kinderwoord van 2018

We leven in een pre-electorale tijd! Als oefening in  kiesplicht heeft de jeugd het kinderwoord van het jaar 2018 gekozen: “Boeie”!

Boeie betekent zoveel als “Wat kan het me schelen!”… Jawel, het kleine grut hanteert een eigen jargon. Ik vind dat de kieslarfjes een aantal leuke woordjes schaamteloos over het hoofd hebben gezien.  Woordjes zoals “Zwijge” en “Luistre”!  Of wat dacht je van “Opruime”; “Oplette” en “Stilzitte”?   Misschien zijn werkwoorden niet zo populair bij de kinderen?  Er hadden ook een aantal regionale woordjes op de kieslijst kunnen staan zoals “Saflette” en “Muilpere”?  Ik geef maar een paar suggesties voor het volgende jaar. Het zal die koters boeie wezen wat ik ervan denk…

Ik kijk al uit naar morgen want dan wordt het grote-mensenwoord voor 2018 bekendgemaakt. Boeiend!

Over het digitale overheidsloket en hockey…

Zo, het weekend is weer achter de rug!  Niks bijzonder, een gewoon weekend met een saaiheid die het observeren van drogende verf kan evenaren. Terwijl politici kibbelend over de grond rolden werd Brussel even geplaagd door rechtse brutaliteit en linkse naïviteit, de eerste smeltende sneeuwvlokjes van de winter zijn gevallen, hier en daar zat er nog een geel hesje tegen zijn/haar  fiscale tolerantiegrens aan te schurken en de all-white Red Lions werden wereldkampioen hockey.  Er viel dit weekend net zoveel  te beleven als op het een doordeweekse bijeenkomst van de macramé club.

De winst van de wereldtitel voor onze nationale hockeyploeg boeit mij maar matig. Hockey is een blanke sport voor kakkers.  Geef nu toe, als je namen van jonge mannen hoort zoals Tanguy, Amaury, Augustin, Florent, Loic en Gauthier  dan ben je ofwel op een bijeenkomst van de studenten van het Vlaams Rechtsgenootschap of bevind je je in de bistro van een hockeyclub. Goed gedaan boys, papa de notaris is fier op jullie.

Dat wil niet zeggen dat er hier in Château PGC niks te beleven viel! Integendeel!  Hier ten huize heb ik een nieuwe versie van het gezelschapsspel “Mens-erger-je-niet” ontdekt. Als je een leuke avondvullende bezigheid zoekt dan kan ik je aanraden om een willekeurige site van onze overheid te bezoeken en je aan te melden met je identiteitskaart. Een Ravensburger puzzelspel van 10000 stukjes is niets in vergelijking met de aanmeldingsprocedure via eID bij de overheid .  Wat heb je nodig voor dit avontuur: een full option Macbook Pro, een kaartlezer, je identiteitskaart en vooral heel veel geduld.  België is dan wel wereldkampioen Hockey en Belastingen Heffen maar qua servicegerichtheid kunnen we nog iets bijleren.  Ik was er toch eventjes zoet mee…

Ik zou mezelf niet omschrijven als een digibeet maar een Master in IT Systeemarchitectuur zou handig zijn.  De online gids raadt aan om de laatste versie van de eID lezer te installeren. Apple gebruikers wil ik aanraden om dit niet te snel te doen want de nieuwste software is nog niet compatibel met Mac toestellen. Als je als Mac-gebruiker de vraag krijgt om je systeem wachtwoord te gebruiken dan moet je dat vooral niet doen, ze bedoelen eigenlijk dat je de eID “pincode” moet ingeven, ik heb u gewaarschuwd. Ik begrijp wel dat als je een tool  “idiot-proof” maakt dan krijg je alleen maar grotere idioten.  Maar wat ik niet begrijp is dat een (duurbetaalde) service aan de burger niet van een leien dakje kan lopen. Elke tollenaar of  politieagent kan vanuit zijn combi, in no time, de algemene nationale gegevensbank (ANG) raadplegen. De ANG is niet je strafblad maar een databank waarin staat vermeld waar en wanneer je een scheet hebt gelaten of als er nog rekeningen openstaan. Alle privacywetten ten spijt krijgt de burger geen toegang tot de ANG.  Je kan alleen maar aan de privacy commissie vragen om te bemiddelen en te informeren of de opgeslagen gegevens wettelijk zijn.

Soit, via backward compatibiliteit ben ik dan toch tot aan het digitale overheidsloket geraakt, ik heb er mijn stand van zaken bij de sociale zekerheid geraadpleegd …en prompt een geel hesje aangetrokken!

 

Online shoppen?

online guitar

Een filetocht richting Brussel kan je het beste uitzitten in het gezelschap van je radio. In het programma Debecker polst mervouw Debecker naar wat ze graag wil horen. Naast het zoveelste gender-item ging het vandaag ook over “online shoppen”.  Om het politiek correct te houden moet er uiteraard het milieu bij betrokken worden. De vraag van de dag was dus: “Hoe kan je milieuvriendelijk online shoppen”?

Het antwoord hebben we niet gekregen. De onderzoekers zijn er nog niet uit maar al die stilstaande wagens rondom mij doen mij vermoeden dat er veel schoenen en kleedjes, al dan niet in de passende maat, onderweg zijn.  Zo’n zestig procent van de online consumptiegoederen  gaat “return to sender”.  Mensen met een realistische zelfperceptie zijn nu eenmaal veel meer ecologisch.

Eén interessante getuigenis kwam van een verpleegster maar Debecker ging er niet dieper op in. De dame had het over het economische gevolg voor de winkeliers. Haar man had een muziekwinkel en was van plan om ermee te stoppen.  De middenstand regeert al lang niet meer het land.  De muziekwinkeleigenaar werd genekt door de online verkoop van instrumenten en werd door zijn klanten gedegradeerd tot fixer van de brol die ze gekocht hadden bij een online dozenschuiver. De verkoopmarges die hij nog kon hanteren waren onvoldoende om een familie goudvissen in leven te houden.

Jammer dat Debecker  niet het economische gevolg van het online shoppen aansneed.  Als ik het woord muziekwinkel hoor dan spits ik mijn oren! Muziekwinkels waren ooit mijn favoriete stek in de winkelstraat!  Toen spoorde ik naar Brussel om te kwijlen over een Marshall toren bij Parys Flore. Of ik nam de trein naar Leuven om bij Jempi Lamar vriendelijk te vragen hoeveel zo’n Stratocaster kost.  In de Schrijnwerkersstraat in Hasselt stond ik dan weer te gniffelen voor het raam van J&R want daar hing een metalen gitaar in de vorm van een blote vrouwentorso. In Genk had Rubens een echte Bo Diddley hangen…  Ik denk dat die winkels in die tijd veel ruiten hebben gelapt, ik stond er telkens het winkelraam te likken.  Het begeren van een instrument is een groter genot dan het verwerven. Jaren van sparen om dan die gitaar te kunnen kopen. De muziekwinkel was een beetje hemel op aarde.  De eigenaar van de muziekwinkel was toen ook nog een soort ambachtsman die elk instrument persoonlijk inspecteerde en bespeelde.  Niet goed …dan return to sender!

De tijden veranderen. De baksteen en  cement winkels verdwijnen aan de lopende band en worden vervangen door mega magazijnen. De fabrikanten schakelen verdelers en retailers uit door het opleggen van afnamequota en waanzinnige shop requirements.  De Duitse dozenschuivers hebben de strop rond de nek van de winkelier stevig aangetrokken. Online is the new shopping experience. Instant satisfactie!

Vandaag ben ik de gelukkige eigenaar van veel instrumenten. Zeg nu zelf, …wat is er leuker dan muziek maken? Zo af en toe verkoop ik zelf wel eens iets wegens “te veel” in mijn collectie. Gelukkig moet ik er niet van leven. Zelfs als particuliere verkoper kom ik de verwende klanten tegen. Zagenventen die mijn tijd komen verkwanselen omdat ze eens op een Gibson willen spelen, …want die kan je niet meer vinden in de meeste muziekwinkels!  Betweters die mekaar hebben zitten opjutten in cyberspace. In mijn eigen huis komen ze vragen voor dertig dagen teruggaverecht  en ze declameren dat het in “Amerika” toch nog goedkoper is!  BTW en invoerrechten kennen ze niet maar ze weten alles van het instrument via Youtube. Dergelijke sujetten wijs ik steevast de deur, dat ze maar in Amerika gaan kopen. Of bij zo’n Duitse internetwinkel. Ze depreciëren de waarde van hun eigen goed. …en van mij krijgen ze een ecologische voetafdruk op de kont!