Categorie: maatschappij

Vuurwerk!

Beste mensen, ik stel jullie voor aan de hond Réveillon!   Zijn echte naam ken ik niet maar ik noem hem Réveillon.  Réveillon is een wel doorvoede beagle die ik op 1 januari 2018 uit de velden van Opvelp  heb geplukt.Het arme dier trilde van angst (of van de koude) en was helemaal bedekt met slijk.  Alweer een slachtoffer van de vuurwerkgekte die elk jaar rond deze tijd de kop opsteekt. Ik heb Réveillon meegenomen, verzorgd en gevoed.  De lokale politie wist me weinig raad te geven.  Aangezien het dier ergens rond de taalgrens gevonden werd leek het even een communautaire kwestie te worden.  Uiteindelijk is het dierenopvangcentrum van Tielt-Winge het beestje komen ophalen en hebben ze het terugbezorgd aan de eigenaar.

Réveillon is zeker niet de eerste hond die ik in mijn rurale homestede opvang. Eerder plukte ik al een Schipperke van de weg, plaatste ik een Golden Retriever in mijn garage, bezorgde ik een Bobtail terug aan zijn eigenaar en dan vergeet ik nog de talloze honden die ik niet kon helpen omdat ze mij te vlug af waren of te angstig. Ik hoop maar dat het goed gekomen is met die beestjes?

Morgen is het weer zo ver. Op oudejaarsavond wordt er weer luidruchtig geknald met vuurwerk. Als eigenaar van drie hondjes en een tuin omringd met paardenweides is Oudejaar geen pretje.  Het pyrotechnisch vertier van een hoop zatte bietekwieten is geen plezier voor onze viervoeters noch voor mezelf als tweevoeter.   Op oudejaarsavond sluit ik de dieren op in de meest geluiddichte kamer en zit ikzelf met een brandblusser in de aanslag te wachten tot het artificiële gedonder en de regen van smeulende as voorbij is.

Zelf kan ik nergens nog een sigaartje opsteken zonder bekeken te worden als de pleger van een gezondheids- en milieumisdrijf  of te horen welke schade ik aanricht aan de omgeving.  Je kan zelfs je open haard niet meer aansteken of je krijgt het verwijt een ASO te zijn.   Van lapzwansen en steenezels die hun kinderen of zatte vrienden vermaken met vuurwerk wordt niks gezegd.  Het is dat soort mensen dat elk jaar zorgt voor dierenleed en brandstichting.  Vuurwerk is iets voor professionals en niet voor (zatte) oelewappers met het verstand van een mug.  Vuurwerkamateurs zijn domme mensen, als hun brein dynamiet zou zijn dan hebben ze nog niet eens genoeg explosiekracht om hun neus te snuiten. Wie wil knallen op het nieuwe jaar heeft voldoende alternatieven zoals champagnekurken en cava-stopsels maar het meest van alles wil ik hun de Kidibul aanbevelen. … Réveillon en de buren zullen u veel meer sympathiek vinden!

Gelukkig Nieuwjaar!

26167798_10210656417795573_5125157667456451461_n.jpeg

Woord van het jaar: “Moordstrookje”.

Moordstrookje is verkozen tot woord van het jaar 2018. Eergisteren verkozen de kieskinderen het woord “Boeie” tot jongerenwoord van het jaar.  Het volwassen kiesvee gooit het over een heel andere boeg met het ietwat cynische  “moordstrookje”!               Een moordstrookje is een fietspad dat amper met wat klieders verf afgebakend is van de wegstrook voor het gemotoriseerde verkeer.

Een bedenkelijke keuze. Wie zou dat woord op de kieslijst geplaatst hebben? Bij het woord moord denk ik meteen aan een slachtoffer en een dader, de moordenaar. Ik heb een donkergroen vermoeden dat het woord “moordstrookje” een term is van de bakfietselite. De slachtofferrol is nu eenmaal de favoriete rol van de mobiliteits- en milieufundamentalisten. Het zijn doorgaans stadsbewoners, double income, 1,6 kinderen en met een hoog NIMBY (Not In My BackYard) gehalte.  Het culpabiliseren en taxeren van automobilisten hebben ze tot kunstvorm verheven.  Moordstrook is voor mij “boeie”!

Persoonlijk zou ik voor het woord “wielerterrorist” kiezen. Een wielerterrorist is meestal een stadbewoner, double income en met gemiddeld 1,6 kinderen die in zijn gesubsidieerde “me-time” zichzelf in een veel te strak kunststof zeemvelbroekje op een dure fiets hijst en rurale dorpjes onveilig maakt door er alle verkeersregels aan zijn klikpedaalschoentjes te lappen.   Vooral bij droog weer komen ze buiten.

Ik woon in zo’n ruraal dorpje en speciaal voor hen hebben we “fiets-o-strades” aangelegd. Een fiets-o-strade is een (zeer) brede geasfalteerde fietsbaan afgesloten van betonnen rijweg door middel van betonbulten en reflecterend paaltjes.  Voor die dure fiets-o-strade hebben we veel offers gebracht, sloten werden dichtgegooid, oude platanen werden gerooid en het afwateringsysteem werd om zeep geholpen. Jammer toch dat de wielerterroristen geen gebruik maken van deze infrastructuur.  Nooit content en altijd ontevreden begeven ze zich liever tussen het auto- en tractorverkeer. De lokale dorpsbewoner wordt geen rurale rust gegund.  Toch een mooi woord: “Wielerterrorist”, het klinkt cynisch en er zit ook een misdadig kantje aan. Dat ze daar niet aan gedacht hebben bij de keuze van het “woord van ’t jaar”!

Wie mij niet wil geloven die kan hieronder een filmpje bekijken. Een time laps van 30 minuten, opgenomen aan mijn landelijke voordeur in de lange zomer van 2018.

 

Het kinderwoord van 2018

We leven in een pre-electorale tijd! Als oefening in  kiesplicht heeft de jeugd het kinderwoord van het jaar 2018 gekozen: “Boeie”!

Boeie betekent zoveel als “Wat kan het me schelen!”… Jawel, het kleine grut hanteert een eigen jargon. Ik vind dat de kieslarfjes een aantal leuke woordjes schaamteloos over het hoofd hebben gezien.  Woordjes zoals “Zwijge” en “Luistre”!  Of wat dacht je van “Opruime”; “Oplette” en “Stilzitte”?   Misschien zijn werkwoorden niet zo populair bij de kinderen?  Er hadden ook een aantal regionale woordjes op de kieslijst kunnen staan zoals “Saflette” en “Muilpere”?  Ik geef maar een paar suggesties voor het volgende jaar. Het zal die koters boeie wezen wat ik ervan denk…

Ik kijk al uit naar morgen want dan wordt het grote-mensenwoord voor 2018 bekendgemaakt. Boeiend!

Over het digitale overheidsloket en hockey…

Zo, het weekend is weer achter de rug!  Niks bijzonder, een gewoon weekend met een saaiheid die het observeren van drogende verf kan evenaren. Terwijl politici kibbelend over de grond rolden werd Brussel even geplaagd door rechtse brutaliteit en linkse naïviteit, de eerste smeltende sneeuwvlokjes van de winter zijn gevallen, hier en daar zat er nog een geel hesje tegen zijn/haar  fiscale tolerantiegrens aan te schurken en de all-white Red Lions werden wereldkampioen hockey.  Er viel dit weekend net zoveel  te beleven als op het een doordeweekse bijeenkomst van de macramé club.

De winst van de wereldtitel voor onze nationale hockeyploeg boeit mij maar matig. Hockey is een blanke sport voor kakkers.  Geef nu toe, als je namen van jonge mannen hoort zoals Tanguy, Amaury, Augustin, Florent, Loic en Gauthier  dan ben je ofwel op een bijeenkomst van de studenten van het Vlaams Rechtsgenootschap of bevind je je in de bistro van een hockeyclub. Goed gedaan boys, papa de notaris is fier op jullie.

Dat wil niet zeggen dat er hier in Château PGC niks te beleven viel! Integendeel!  Hier ten huize heb ik een nieuwe versie van het gezelschapsspel “Mens-erger-je-niet” ontdekt. Als je een leuke avondvullende bezigheid zoekt dan kan ik je aanraden om een willekeurige site van onze overheid te bezoeken en je aan te melden met je identiteitskaart. Een Ravensburger puzzelspel van 10000 stukjes is niets in vergelijking met de aanmeldingsprocedure via eID bij de overheid .  Wat heb je nodig voor dit avontuur: een full option Macbook Pro, een kaartlezer, je identiteitskaart en vooral heel veel geduld.  België is dan wel wereldkampioen Hockey en Belastingen Heffen maar qua servicegerichtheid kunnen we nog iets bijleren.  Ik was er toch eventjes zoet mee…

Ik zou mezelf niet omschrijven als een digibeet maar een Master in IT Systeemarchitectuur zou handig zijn.  De online gids raadt aan om de laatste versie van de eID lezer te installeren. Apple gebruikers wil ik aanraden om dit niet te snel te doen want de nieuwste software is nog niet compatibel met Mac toestellen. Als je als Mac-gebruiker de vraag krijgt om je systeem wachtwoord te gebruiken dan moet je dat vooral niet doen, ze bedoelen eigenlijk dat je de eID “pincode” moet ingeven, ik heb u gewaarschuwd. Ik begrijp wel dat als je een tool  “idiot-proof” maakt dan krijg je alleen maar grotere idioten.  Maar wat ik niet begrijp is dat een (duurbetaalde) service aan de burger niet van een leien dakje kan lopen. Elke tollenaar of  politieagent kan vanuit zijn combi, in no time, de algemene nationale gegevensbank (ANG) raadplegen. De ANG is niet je strafblad maar een databank waarin staat vermeld waar en wanneer je een scheet hebt gelaten of als er nog rekeningen openstaan. Alle privacywetten ten spijt krijgt de burger geen toegang tot de ANG.  Je kan alleen maar aan de privacy commissie vragen om te bemiddelen en te informeren of de opgeslagen gegevens wettelijk zijn.

Soit, via backward compatibiliteit ben ik dan toch tot aan het digitale overheidsloket geraakt, ik heb er mijn stand van zaken bij de sociale zekerheid geraadpleegd …en prompt een geel hesje aangetrokken!

 

Online shoppen?

online guitar

Een filetocht richting Brussel kan je het beste uitzitten in het gezelschap van je radio. In het programma Debecker polst mervouw Debecker naar wat ze graag wil horen. Naast het zoveelste gender-item ging het vandaag ook over “online shoppen”.  Om het politiek correct te houden moet er uiteraard het milieu bij betrokken worden. De vraag van de dag was dus: “Hoe kan je milieuvriendelijk online shoppen”?

Het antwoord hebben we niet gekregen. De onderzoekers zijn er nog niet uit maar al die stilstaande wagens rondom mij doen mij vermoeden dat er veel schoenen en kleedjes, al dan niet in de passende maat, onderweg zijn.  Zo’n zestig procent van de online consumptiegoederen  gaat “return to sender”.  Mensen met een realistische zelfperceptie zijn nu eenmaal veel meer ecologisch.

Eén interessante getuigenis kwam van een verpleegster maar Debecker ging er niet dieper op in. De dame had het over het economische gevolg voor de winkeliers. Haar man had een muziekwinkel en was van plan om ermee te stoppen.  De middenstand regeert al lang niet meer het land.  De muziekwinkeleigenaar werd genekt door de online verkoop van instrumenten en werd door zijn klanten gedegradeerd tot fixer van de brol die ze gekocht hadden bij een online dozenschuiver. De verkoopmarges die hij nog kon hanteren waren onvoldoende om een familie goudvissen in leven te houden.

Jammer dat Debecker  niet het economische gevolg van het online shoppen aansneed.  Als ik het woord muziekwinkel hoor dan spits ik mijn oren! Muziekwinkels waren ooit mijn favoriete stek in de winkelstraat!  Toen spoorde ik naar Brussel om te kwijlen over een Marshall toren bij Parys Flore. Of ik nam de trein naar Leuven om bij Jempi Lamar vriendelijk te vragen hoeveel zo’n Stratocaster kost.  In de Schrijnwerkersstraat in Hasselt stond ik dan weer te gniffelen voor het raam van J&R want daar hing een metalen gitaar in de vorm van een blote vrouwentorso. In Genk had Rubens een echte Bo Diddley hangen…  Ik denk dat die winkels in die tijd veel ruiten hebben gelapt, ik stond er telkens het winkelraam te likken.  Het begeren van een instrument is een groter genot dan het verwerven. Jaren van sparen om dan die gitaar te kunnen kopen. De muziekwinkel was een beetje hemel op aarde.  De eigenaar van de muziekwinkel was toen ook nog een soort ambachtsman die elk instrument persoonlijk inspecteerde en bespeelde.  Niet goed …dan return to sender!

De tijden veranderen. De baksteen en  cement winkels verdwijnen aan de lopende band en worden vervangen door mega magazijnen. De fabrikanten schakelen verdelers en retailers uit door het opleggen van afnamequota en waanzinnige shop requirements.  De Duitse dozenschuivers hebben de strop rond de nek van de winkelier stevig aangetrokken. Online is the new shopping experience. Instant satisfactie!

Vandaag ben ik de gelukkige eigenaar van veel instrumenten. Zeg nu zelf, …wat is er leuker dan muziek maken? Zo af en toe verkoop ik zelf wel eens iets wegens “te veel” in mijn collectie. Gelukkig moet ik er niet van leven. Zelfs als particuliere verkoper kom ik de verwende klanten tegen. Zagenventen die mijn tijd komen verkwanselen omdat ze eens op een Gibson willen spelen, …want die kan je niet meer vinden in de meeste muziekwinkels!  Betweters die mekaar hebben zitten opjutten in cyberspace. In mijn eigen huis komen ze vragen voor dertig dagen teruggaverecht  en ze declameren dat het in “Amerika” toch nog goedkoper is!  BTW en invoerrechten kennen ze niet maar ze weten alles van het instrument via Youtube. Dergelijke sujetten wijs ik steevast de deur, dat ze maar in Amerika gaan kopen. Of bij zo’n Duitse internetwinkel. Ze depreciëren de waarde van hun eigen goed. …en van mij krijgen ze een ecologische voetafdruk op de kont!

Zwarte Piet …of niet?

Nooit heb ik de intentie gehad om me te mengen in het “Zwarte Pieten” debat maar om één of andere digitale reden zorgen de Facebook algoritmes ervoor dat ik om de haverklap een Pieten-discussie voorgeschoteld krijg. Ergerlijk! Je bent voor of je bent tegen Zwarte Piet, … wie ben ik om daarover te oordelen? Aan al die verveelde drommels die mij vragen om kamp te kiezen wil ik het volgende kwijt: Get-a-Life!
Zwarte Piet is voor mij een zoete herinnering uit mijn kindertijd. Het Sinterklaasfeest was een jaarlijks hoogtepunt tijdens mijn kleuterjaren en het sluimerde nog voort tijdens de eerste twee jaren van de lagere school. Sinterklaas staat in mijn bibliotheek van goede herinneringen onder de sectie Jeugd en Avontuur. Tijdens mijn schooltijd kwamen de Sint en Piet ook nog langs in de klas. Dat was altijd voor die periode dat we onze nieuwjaarsbrief in “schoonschrift” uit het hoofd leerden. De Sint en zijn “knecht” onderbraken toen nog de les en vol respect stonden alle leerlingen recht naast de bank en unisono riep iedereen “Dag Sint Niklaas”. De Heilige Man opende zijn boek en prees het voorbeeldige gedrag van de klas, een enkele keer had hij een reprimande voor de kwajongens die al eens iets mispeuterden op de speelplaats. Zwarte Piet, de sjouwer van de zak, deelde daarna mandarijnen, pindanoten en speculaas uit aan de kinderen. Voor iedereen evenveel en zonder onderscheid. Als dank kreeg de verkleedde schoolconciërge een lied toegezongen. Blij en vol verwachting klopte ons hart naar 6 december. Zwarte Piet was ons rolmodel van dienstbaarheid maar ook rechtvaardigheid: wie zoet was kreeg lekkers wie stout was, de roe! Wat een fantastisch feest, wat een mooie herinneringen!
Vandaag word je geculpabiliseerd om wat je vroeger leuk vond. Zwarte Piet is stereotyperend en racistisch. Een nieuwe generatie “slachtoffers” is opgestaan. Zwarte Piet zien ze liever niet! Een beperkte maatschappelijke groep ziet onze oude strips zoals “Sjors en Jimmy” en “Kuifje in Congo” als misdadig. Ras-activisten die ijveren voor het verwijderen van het standbeeld van Leopold II wegens ons “koloniaal” verleden… Er is een Blame & Shame beweging opgestaan die met de ogen van vandaag kijkt naar het verleden. Het zegt meer over hun eigen visie dan over de maatschappelijke visie.
Voor mij heeft iedereen recht van spreken. Maatschappelijke verandering kun je niet forceren en net zoals vroeger zal Sinterklaas en Zwarte Piet wel mee evolueren met de Zeitgeist. Ik geloof niet meer in Sinterklaas en daarom deert en interesseert het mij niet meer. De tegenstanders van Zwarte Piet geven de kinderen van vandaag andere herinneringen. Het leert onze hedendaagse kinderen dat ze maar lang kind moeten blijven en genieten van hun onschuld. Eénmaal volwassen wacht hun ander kinderlijk gedrag en zullen ze moeten kiezen tot welke “slachtoffergroep” ze willen behoren. Voor mij waren Sinterklaas en Zwarte Piet gelijken. Als ze een scheet lieten stonken ze allebei even hard! Ik laat me goeie kinderherinneringen niet afnemen want die helpen me door de slechte ervaringen als volwassene. Gelukkig hebben de kinderen van vandaag de Kerstman! Die heeft alleen de Coca Cola kleur…

Van den tollenaar geen kwade…

Hoppa! Weer een note d’amour van mijn vrienden. Terwijl Mega Mindy de echte boeven vangt, schiet de politie nog wat plaatjes met geavanceerde fotoapparatuur. Eigen schuld, dikke bult! Ik had maar wat beter moeten opletten, niks aan te doen. De klabakken hebben me geklist terwijl ik 53 Euro te snel reed in Bierbeek.
Bierbeek is niet meer dan een zanderige landwegel met als eindbestemming Leuven. Een weggetje van niks maar wel met honderdtwaalf snelheidsrichtlijnen: Maximum 30/u zolang je de kerktoren kan zien; maximum 50 km/u bij de schaapsstal en elders nooit meer dan 70 want dan valt het fruit van de pereboompjes…. Ondertussen snorren de electrische fietsen en wielertoeristen vrolijk voorbij de automobilisten.
Sinds 1982 heb ik een rijbewijs en sinds dat jaar heb ik menig automobiel en motorfiets versleten. Gelukkig altijd zonder ongevallen en tot 2016 zelfs zonder boetes. Vreemd, in mijn wilde jaren wist ik niet eens wat een PV was! Vandaag heb ik evenveel sigaren en gitaren als boterbriefjes van de champetter…
Ik beken schuld en betaal de boete! Ik heb nog twee dagen om te betalen want vorige week staakten die andere ambtenaren die je pakjes en brieven in de bus van je buren komen stoppen… Door de poststaking komt de rekening bijna te laat. Als de ambtenaren nu eens allemaal gelijktijdig staken dan zou het leven een stuk makkelijker worden.
Ik kan me niet van het idee ontdoen dat de politie een soort tollenaar geworden is. Verkeer is kassa! Zo’n Gatso Radar brengt geld in het laatje. De douanemacht is nog nooit zo groot geweest als vandaag. Allemaal geld dat kan gespendeerd worden aan verkeer en infrastructuur, aan een duidelijk en uniform verkeersbeleid, aan administratieve vereenvoudiging en publieke dienstverlening. Vandaag hoor ik via het radiojournaal dat een Vlaamse gemeente twee parkeerborden heeft geplaatst per pakeerplaats om zo de boetes van overtreders niet te ontlopen. Zulke borden brengen geld binnen, in een mum van tijd zijn de plaatsingskosten terugbetaald. Allemaal voor de centen, zakkenrollers en overheden hebben het nu eenmaal op je portefeuille gemunt…
Vorig jaar heb ik me ook al eens vrolijk gemaakt over dit onderwerp. Toen heb ik er een pennenvriend aan overgehouden. Iemand die mijn ironische meningsuiting niet kon smaken, met een reprimande-brief (op overheidspapier) tot gevolg. Reageren mag altijd. “Nur die Gedanken sind frei”!IMG_7559

Halloween

Hoor wie klopt daar kinderen?
Zo’n twee weken geleden waren dat nog de lokale politici op bedeltocht voor een bolleke. Over een dikke maand zal het de Sint zijn, al dan niet vergezeld van zijn blanke medewerker met een paar voorzichtig geplaatste roetvegen in het gelaat.
Maar… deze week zijn het de discipels van Halloween! Ieder jaar rond deze tijd viert het paganistisch réveil hoogtij. Halloween is het feest van de ouders met jonge kinderen. Volwassenen die hun larfjes in lakens en verf hullen en ze daarna op straat sturen om tandbederf en geld te schooien. Een onsmakelijk fenomeen dat overgewaaid is uit Amerika en dat hier in de hoofden van kinderen gestopt wordt door freubels (categorie Zwaar Beroep) en middenstanders (categorie Uitstervend Beroep). Ik haal mijn neus op voor deze neo-traditie.
Sinds een aantal jaren wordt in mijn dorp het Halloween feest georganiseerd door de plaatselijk jeugdraad. De voetbalkantine wordt omgetoverd in een spookkasteel. Over het grasveld klinkt onophoudelijk “Echoes” van Pink Floyd (LP “Meddle” – 1971) en met stroboscoop-licht wordt het kleine ADHD-grut geprepareerd voor een georganiseerde parade annex rooftocht doorheen het dorp. Bezoekers van mijn home stee zijn bij deze gewaarschuwd!
Onder politiebegeleiding worden de kleine piranha’s van deur tot deur geleid om snoep en centen op te eisen. Een betere voorbereiding op hun latere leven kan ik me niet indenken. Ooit heb ik, in alle onwetendheid, de deur durven openen …met catastrofale gevolgen. De mand met snoep was geplunderd in no time, zelfs een kistje sigaren hebben ze mee gegrist. Onze chihuahua heb ik nog net kunnen redden van een kidnapping door een verkleedde kleuter. Ik moet dat schorriemorrie en hun Halloween gedoe niet. Het enige wat ze van mij nog krijgen zijn “safletten”.
De Trick-or-Treaters komen ook in drie golven: De eerste groep zijn de slimmeriken, de ietwat oudere wijsneuzen die een vod over hun kop trekken en vòòr de karavaan vertrekt al komen bedelen. Dan zijn de snoeppotten nog goed gevuld en de mensen zijn nog gul. Daarna volgt de parade: eerst politie met zwaailicht en dan wordt de voordeur bestormt door een wilde meute. Geen likje verf blijft nog op je voordeur zitten. Achter de praalwagen (een boerenkar met een vogelverschrikker) volgen de (groot)ouders. De eigenaars van de larfjes duwen kinderkoetsen en “sjaretten” om de buit te dragen. Het is een mêlee van jewelste. De laatste groep zijn de zieligaards: meestal zijn dat de papa’s die aankloppen met hun veel te kleine uk. Ze tonen fier hun als duivel vermomde gebroed, natuurlijk met uitgestoken klauw. Een slecht verklede duivel die centen eist? Dat is een politicus in de kiem! Die kleine zal het wel maken in de politiek!
Halloween is een verschrikking. Een opgeklopt Haribo-event dat ik liever aan mijn deur zie voorbijgaan. Ik heb mij voorgenomen om dit jaar alleen maar “gezonde” treats uit te delen aan de kinderen. Zo heb ik al een hoop “lekkers” in huis gehaald om uit te delen. En ik zal gul kunnen zijn: een grote doos “opvoedkundige tikken”, een pallet klinkende “oorvijgen” en voor de papa’s een paar vette “muilperen”! Laat het feest beginnen…

44855406_10218498339235208_4893384333437435904_n

Gelijkwaardig pensioen?

Unizo Limburg breekt een lans voor gelijke berekening pensioenen! 
Eindelijk heeft de trend van het grote “gelijkheidsdenken” de zelfstandigenvakbond bereikt. Het onderstaande artikel schetst mooi, het minder fraai beeld van pensioenonrecht in België. De discriminatie waarover niemand wil spreken, de solidariteit die niemand wil betuigen! Minstens 2/3de van de beschikbare pensioengelden gaan naar 1/3de van de gepensioneerden. Er zijn al voor minder acties en stakingen geweest …zoals plastic verpakkingen en hobbelige fietspaden. 

Alleen vrees ik dat “een lans breken” niet voldoende is om recht en rechtvaardigheid te dienen. De oplossingen die Unizo voorstelt zijn vaag, onduidelijk en op langere termijn. 
Als politieke wil nodig is dan bestaat “op langere termijn” niet. 
Ik begrijp dat Unizo voorzichtig moet zijn. Iedereen heeft wel een ambtenaar in de familie en een bedreiging van privileges doet de gemoederen hoog oplaaien. 
Bovendien zijn de lonen in de retail sector bijzonder laag. Oppassen dus, want een drastische verandering kan de personeelskosten voor een zelfstandige ondernemer hoog doen oplopen. Een winkelverkoopster zal veel meer verdienen als ambtenaar, met betere bescherming en een kans op vroege pensionering wegens “zwaar beroep”. Gelijkheid kost geld!

Het huidige “eenheidsstatuut” dat het verschil tussen bedienden en arbeiders een “beetje” deed afnemen (opzegtermijnen en afschaffing carensdag) werd niet door een belangenvereniging afgedwongen maar wel door één persoon, een Lone Wolf. 
Eén man die naar het Europese hof stapte om zijn discriminatie aan te vechten. De uitspraak van de rechter kreeg overheid, vakbonden en werkgevers op de knieën en dwong hen om binnen een vastgestelde termijn de opzegdiscriminatie weg te werken. 
Misschien hebben we één dappere gepensioneerde zelfstandige nodig die opkomt tegen het pensioenonrecht? Iemand die de discriminatie op basis van statuut aanvecht? Geen verschillen meer tussen arbeiders, bedienden, zelfstandigen en ambtenaren. En weg met de pensioenprivileges van bepaalde beroepen! In arbeid zijn we allen gelijk!
Wacht maar, nog twaalf jaren tot mijn uitdienststelling …als Unizo tegen dan nog niks bereikt heeft dan zal ik ze eens een poepje laten ruiken!