Internationale Vrouwendag

Vandaag is het Internationale Vrouwendag! Vanwege mijn mateloze adoratie voor de vrouw is dit een hoogdag. De ganse ochtend verslind ik de media over de vrouwenstrijd en de (web)opinies van vrouwen. Eén ding is duidelijk: Ik begrijp de vrouwen nog altijd niet. De artikels die ik lees leiden niet zelden tot een frons op mijn voorhoofd. Mijn echtgenote vraagt luidop: “Wat zijt ge nu weer aan ’t lezen?”.

Meyrem Almaci, politica van Groen, maakt zich zorgen over de bejegening die vrouwen krijgen op de sociale media. Tinneke Van Hooland (Open VLD) vraagt zich af waar de mannen zitten die samen met vrouwen willen nadenken over gelijke kansen.  Bieke Purnelle, directrice bij RoSa (kenniscenter voor gender, feminisme en gelijke kansen), spant de kroon: “Vrouwen hebben betere seks onder het socialisme!”.  De webmagazines puilen uit van roze-mutserij en vrouwelijke strijdvaardigheid. Ik vraag mij af waarom die vrouwen ons mannen nog laten leven!

De grote thema’s blijven nog altijd de genderongelijkheid en in het bijzonder de inkomensongelijkheid tussen mannen en vrouwen.  Ikzelf ben een grote voorstander van gelijkwaardigheid, niet voor uniformiteit maar zeker wel voor gelijkwaardigheid. Ieder jaar zie je dezelfde thema’s terug opduiken. Vrouwen blijven ondervertegenwoordigd in hogere politieke, academische en economische regionen. Weinig meisjes kiezen voor wetenschap en technologie en er is de loonkloof.  Sinds een paar jaar is het doorgeschoten MeToo verhaal er nog eens bijgekomen. De “speciale” vrouwenafdeling van de Verenigde Naties bombardeert ons op 8 maart met statistieken die de genderongelijkheid nog eens in de verf moeten zetten: Wereldwijd zijn 25% van de parlementariërs vrouwen, slechts 53 vrouwen wonnen een Nobelprijs en in het vrouwenvoetbal verdient de dame nog niet één tiende van een speler in het mannenvoetbal.  

Wat een leed allemaal! Dat het wereldwijd beter kan daar ben ik van overtuigd! Maar wat ik rond mijn kerktoren empirisch kan vaststellen is toch helemaal anders. Onze universiteiten worden overwegend bevolkt door vrouwen, wat die Nobelprijzen betreft zal de toekomst er beter uitzien voor de dames. In het voetbal zou ik liever zien dat die overbetaalde mannelijke spelers wat minder verdienen (ze hebben toch niet het verstand om zoveel geld te beheren). Dat er wereldwijd maar een kwart van alle parlementariërs een vrouw is heeft dan weer te maken met de landen en culturen waar vrouwen (bijna) geen rechten hebben … maar daar hoor je RoSa nooit over kakelen. 

De loonkloof is allang opgelost. Als je het inkomen op uurbasis berekent verdienen vrouwen zelfs meer dan hun mannelijke tweevoeters.  Toch blijf de loonkloof nog altijd een heikel punt. De som van alle inkomens per gender zijn inderdaad ongelijk, maar dat is dan weer een gevolg van de keuze die veel vrouwen maken. 

Volgens mij zijn de westerse vrouwen vandaag goed bezig. Zo goed dat ze het masculisme al hebben overstegen. Alle statistieken en opinies ten spijt zie ik een heel ander plaatje als ik eens rondom mij kijk.  Als zelfstandige in het HR-domein heb ik sinds 2007 één enkele mannelijke opdrachtgever gehad. Al mijn directe collega’s zijn van het vrouwelijke geslacht. HR-netwerken doe ik al lang niet meer, op die feestjes kan ik alleen maar aan een wit wijntje nippen tussen de andere dames. Mijn echtgenote heeft een topfunctie en onze poetshulp heeft een piemel. 

Ik steun de vrouwen in hun strijd om gelijkheid. Er is nog veel ongelijkheid weg te werken: er sterven nog altijd meer mannen in een oorlog, de meeste gevangenissen zijn bevolkt met mannen, het aandeel van zelfmoorden ligt het hoogste bij mannen en er zijn veel te weinig vrouwelijke metselaars en vuilnisophalers, heel véél.   

Mannen, steun de vrouwen want ze hebben een harde strijd te strijden. Maar doe het voorzichtig, … en pas op dat je niet zoals Sven Marie je door testosteron kaal geworden hoofd moet breken over een “domme” uitspraak!   Alle meisjes aan de macht!

Pintje?

Weer een hoop stennis in social-media land! Na de aankondiging van de gendertransitie van Sam Bettens heeft pilsbrouwer Jupiler  een reclamecampagne gelanceerd met de slogan: “Pintje Sam?”. En dat is bij veel kneusjes in het verkeerde keelgat blijven steken. Lachen met gender doe je niet! Dat hoort niet in een geëmancipeerde, matriarchale PoCo maatschappij!

Ik vind het een nochtans een goeie reclamestunt. Het is gevat, actueel en humoristisch.  Waarom zou je als marketeer zo’n kans laten liggen? Kranten, radio en TV smeren het nieuws breeduit onder onze neus en de brouwer van “Mannen weten waarom” speelt er handig op in. Het is geen MieToo-campagne, bevat geen discriminatie en stelt geen gender in een slecht daglicht! Nietwaar toch?

Toch steekt er een storm op bij de helft van de cyberbevolking: Respectloos, wansmakelijk, niet-origineel,…  Hoogleraar Marketing De Pelsmacker vindt het ook maar niks, niet authentiek, fake en opportunistisch. Blijkbaar zijn er heel wat sneeuwvlokjes die meteen in hun gat gebeten zijn zodra het over gender gaat. Kontpijn wordt de plaag van deze eeuw. Zowat iedereen is verontwaardigd of voelt zich geschoffeerd.  

Ik vind het alvast een goeie reclame! De slogan heeft mij nog eens doen lachen. Het is humor. Voor de Metromensen wil ik graag uitleggen wat humor is. Humor is een oud maar effectief medicijn. Het helpt tegen verzuring en azijnpisserij en het plaatst alles in een ander perspectief. Als je niet meer mag lachen wordt het leven maar een saaie boel. In de realiteit (niet in cyberlworld) wordt er altijd wel eens gelachen. Humor is een hoge graad van vrijheid. 

Bij deze wil ik ook alle “nieuwe” mannen welkom heten in het masculisme. Wij mannen zitten nooit om een grap verlegen, we lachen graag en veel. Ik wil de nieuwe mannen ook waarschuwen voor die vrouwen die van ons hun behaarde vriendinnen willen maken! Opletten! Wees op je hoede voor de achterkant van een ezel, de voorkant van een vrouw en alle kanten van de pastoor! Een gewaarschuwd man is er twee waard.  

Humor, … mannen weten waarom!    Trek eens aan mijne vinger!

Seniors 4 climate!

Heeft u vandaag de bosbrossers gezien? Voor de dertiende episode van de klimaatmars heeft het jonge grut voor vakantie gekozen en het betogen overgelaten aan hun oma’s en opa’s. Vandaag kleurden de Brusselse stoeptegels groen door een geriatrische optocht van breukbanden en Damart-dragers. De stoet werd op gang getrokken door een aantal ouderlingen van onze universiteiten.

Geen jeugdig gejoel of kinderlijk gekrakeel over Moeder Natuur die naar de kloten gaat. De kinderen zijn allemaal op vliegvakantie met pa en ma of ze pikken nog een late ski-reis mee voor het grote zomerreces wordt ingezet.  De bosbrossers hebben vandaag hun grootouders afgevaardigd om de wekelijkse traditie in ere te houden.  Een slimme zet van de heilige kroost! Op die manier kunnen ze het aantal betogers verviervoudigen (met wat geluk en als de voorouders nog goed te been zijn).  En jawel, het aantal betogers verdubbelde ten opzichte van de vorige editie: zo’n duizend deelnemers schuifelden vandaag door de Brusselse binnenstad.

Die oudjes kunnen een demonstratiemars wel smaken want zij hebben mei ’68 en Leuven Vlaams nog meegemaakt.  De betoging van vandaag leek meer op een stille mars, geen geroep en geen getier en opvallend weinig smartphones. De betoging verliep vreedzaam en rustig. Op een verschoven Depend Slip na hebben zich geen incidenten voorgedaan.

Ik vraag me af of ze zich allemaal kunnen herinneren waarom ze daar in Brussel betogen? Tegen de politiek en voor de kinderen? Ah, de kinderen natuurlijk! Kinderen zijn zoals scheten… alleen die van jezelf kan je verdragen!

 

pexels-photo-2058780.jpg

Radio Killed The Video Star!

Iedereen die mij kent weet het al lang: ik ben een radio-fiel!  Onderweg of thuis, altijd is er wel een rateldoos die aanstaat. Radio is een medium dat al jaren stand houdt. Radio overleefde televisie, radio gebruikt de “nieuwe media” als drager en video never killed the radio star! Radio is licht, transporteerbaar en discreet. Een internetstekker is optioneel maar niet nodig. Radio is geweldig! Radio is plezant!

Tegenwoordig luister ik vaak naar Klara, het meest ondergewaardeerde radiostation van het zendbereik.  Jarenlang heeft de wijzernaald op “Radio 1” gestaan. Zo lang zelfs dat ik mijn radiotoestel heb moeten vervangen, de knop was gewoon vastgeroest op Radio1. Vandaag luister ik DAB-gewijs naar Klara … klassiek, net zoals ik. Die switch naar Klara is er gekomen in de herfst van 2018.

Iedere generatie heeft zijn zender en ieder mensenleven maakt wel eens een “zenderswitch” mee.  Een zenderswitch is het moment wanneer je merkt dat je favoriete radiostation gewijzigd is. Het kan ook alleen maar zolang er nog een “staatsomroep” is. Commerciële zenders zijn het equivalent van corned beef,   het opentrekken van een ”blik” muziek. Er is niks mis met blikvoer maar het is minder smaakvol en altijd hetzelfde.

Ik zat nog in de kakstoel toen de citaten van Gaston Durnez uit het Telefunken toestel met het “groen oog”  kraakten. Jos Ghysen liet toen zijn scharniertje schuren bij Radio 2 en de radioassistente. Walter Capiau haalde radiofonische telefooncapriolen uit terwijl we het zondagse gebraad nuttigden of de ossentong in madeirasaus op kermiszondag. Mijn eerste gezangen als menselijk wezen waren: Op-La-Di Op-La-Da (The Beatles).  Radio 2 is mijn lievelingszender gebleven tijdens de schooljaren.  Grappige ochtendclowns, hardrock in de namiddag en funky disco op woensdagavond. Als punker moest ik nog in het geniep naar Funkytown luisteren.

Daarna stak Studio Brussel de kop op: Grunge, rock en “Het Leugenpaleis”, Clement Peerens for President. Hautekiet was nog gewoon goed, de muziek rebels en  radio werd interactief.  Door gebrek aan informatie en de opkomst van hip-hop en rapmuziek ben ik StuBru ontvlucht en heb ik asiel gezocht bij Radio 1: goeie muziek en veel duiding.

Niet alleen mensen maar ook zenders veranderen. Radio 1 is meer interactief geworden. Radioprogramma’s waarbij de luisteraars radio maken zijn niet alleen goedkoper maar ook populair.  Zenders werken vandaag voor “doelgroepen” en “bereik” en “luisterdichtheid” zijn belangrijk geworden. Bovendien heeft een heel nieuwe generatie Radio 1 overgenomen en hun crappy muziekkeuze aan het publiek opgedrongen. Zelden hoor je nog een muziekje dat langer dan drie minuten en zeventien seconden duurt. Alleen de Belpop 100 en de Classics 1000 zijn nog aan te horen. Het luisterpubliek heeft tenminste nog goede smaak. De berichtgeving is overgenomen door een bakfiets-elite. Tendentieus en altijd politiek veilig om de sneeuwvlokjes toch maar geen verkeerde scheet in hun gat te duwen. Interactieve radio waarbij ik me telkens verbaas met welk gemak bellers mekaar afzeiken omdat ze een andere mening hebben.  Als ik dat voorgeschoteld wil dan stem ik wel af op Villa Politica of De Zevende Dag.

Geef mij maar Klara, dat is klassiek stereofonisch behang voor de moderne tijd.  Goeie muziek en goeie informatie. Jazz, klassiek en infotainment waarover nog nagedacht is. Uiterst combineerbaar met een sigaar en een sterke koffie, of stevige neut.  Terwijl Guitar4mation muziek van Tomas Gubitsch tokkelt (8’03”) schrijf ik dit stukje. Ik blijf verwonderd.

 

Doe het zelf! …altijd plezanter

Vanmorgen heb ik de Brico nog eens bezocht.
Geloof me of niet maar ik heb er winkelpersoneel ontmoet! Het was dan wel een jobstudent, maar toch … een uitgelezen kans wat te dollen en mijn “shopping experience” op te fleuren. Ik vroeg het kereltje waar ik een ‘VHS band’ kon vinden!
… hij zocht bij de spanriemen, de auto-onderdelen en de fietsbinders. Helemaal hilarisch werd het toen hij de knop van de intercom gebruikte: “Een medewerker wordt gevraagd aan de infobalie”!
Aaah, de dag is zoveel mooier als je eens goed kan lachen…!