Categorie: media

Ik lig strijk…

Hebben jullie het gehoord? “Strijken is nergens voor nodig!“, …dat is het credo waarmee twee “opruimcoaches” de mensenkudde een geweten willen schoppen. Negentig procent van de mensen doet niet graag de strijk en volgens de opruimcoaches is strijken ook niet nodig. Ze pleiten zelfs voor een “Strijk-Mei-Niet” maand en zijn bereid om elke dag een tip te geven om uw strijkberg te verkleinen. Wat een geweldig initiatief en wat een gigantische sprong in de verbetering van onze leefwereld. Op zulke acties zit ik nu net te wachten!

We hebben al een Tournée Minerale in februari, de marketingafdeling van Knack verbiedt ons om in mei het gazon te maaien en in november laten we een snor staan (m/v/x) terwijl we dertig dagen de hand niet aan onszelf slaan. … of toch wel? De mutualiteit bestookt ons in november met promofilmpjes om eens vaker de bisschop te melken of de handkar te stoten! Elke maand is er wel één of andere onnozele actie die ons bewust maakt en zegt hoe we moeten leven, handelen of denken. Aan zever in pakskes is er geen gebrek.

Dat het initiatief uitgaat van twee “opruimcoaches” zegt al genoeg. Vandaag hebben we een coach voor zowat alles: persoonlijke coaches, lifestyle-coaches, shopping-coaches, kleding-coaches, voedings-coaches, body-coaches, mental-coaches, spirituele-coaches, seks-coaches, huisdier-coaches, sport-coaches, paarden-coaches, leiderschap-coaches, wellness-coaches, job-coaches, integratie-coaches, kleuren-coaches, inrichting-coaches, taal-coaches, studie-coaches, opruim-coaches … toverkollen, piskijkers en kwakzalvers bij de vleet. Als je het even niet ziet zitten in je drukke leven, de kinderen vergen veel energie of je weet niet hoeveel en welk wasmiddel je moet gebruiken dan kan je met een vingerknip een gepaste coach vinden. Een loodgieter of elektricien daarentegen… De cliënten van die wichelroedespecialisten zijn ook altijd mensen die zo hard met zichzelf bezig zijn en vaak denken dat de zon uit hun gat schijnt. Praat eens wat vaker met goede vrienden, familie of buren, dat doet wonderen.  

Voor mijn part mag iedereen doen wat hij wil. Als je denkt dat een klankschaalsessie in één of andere zelfgebouwde joert van een zelfverklaarde therapeut je uitgeteerde relatie met wie dan ook kan redden…ga je gang. Een zieke kudde heeft veel heelmeesters nodig. Veel mensen zijn murw en hebben alle zelfredzaamheid verloren.

Ik sta verbaasd dat we zo volgzaam zijn geworden, de regelneverij viert hoogtij. Er is altijd iemand die zegt wat goed voor je is of wat je moet doen, hoe je moet spreken, welke woorden je mag/moet gebruiken of wat je mag/moet denken.  Wel, … ze kunnen mijn rug op! Ik strijk en maai in mei. De bijtjes, vogeltjes en mollen kunnen zicht uitleven op de omringende weides waar de paarden en schaapjes dartelen. Genoeg geblaat van de bakfietsdictatuur, ik weiger te luisteren naar de fratsen van de onverlaten die zichzelf een morele superioriteit aanmeten. Een trein kan alleen maar rijden als er dwarsliggers zijn …en die functie wil ik graag invullen. Wie een therapeutische trap in de edele delen wil die mag mij altijd een bericht sturen. Mijn tarief is zeer gunstig en de eerste sessie is gratis!

“Stoute kinderen in de hoek zetten is toch niet zo’n goed idee…”

Die kop gebruikt de krant De Standaard om lezers te vangen voor een artikel waarin een Franse pedagoge ons de les spelt…

Stoute koters in de hoek zetten is niet zo goed voor de opvoeding van je kind. Je plaatst het mensje in isolement en daarmee ook buiten de maatschappij.  Wat moet je vandaag als ouder nog als je kind niet wil horen en niet mag voelen?  Ik zou het niet weten en ik moet het ook niet te weten want ik ben kinderloos. Kinderloosheid is een bewuste keuze. Noem mij gerust een egoïst of zelfs ASO maar mijn ecologische voetafdruk is wel exponentieel kleiner dan eender welke bakfietsmama of bolderkarpapa op deze aardkloot. De uitstoot van mijn overmatig getaxeerde Amerikaanse 4×4 is niets vergeleken met de emissie van zo’n menselijke larf. En dan heb ik nog niet over de besparing aan grondstoffen en subsidies die een non-procreatie met zich meebrengt.  Ik ben daarmee niet alleen een aanhanger van het groene gedachtegoed maar breng het ook nog eens in de praktijk.  Dat kleine beetje fossiele brandstof, energie en zeldzaam aardmetaal dat ik in een paar decennia verbruik wordt ook nog eens royaal aan de maatschappij en in veelvoud teruggegeven via de tollenaar. 

Gelukkig hebben we de Standaard, het morele kompas van Vlaanderen. Iedereen zou verplicht de Standaard en de Flair moeten lezen: zo weten we wat we overdag mogen denken/ zeggen en hoe we ’s nachts moeten gaan liggen. 

Enige tijd geleden kopte de media over een Brusselse dame die een veroordeling opliep wegens het uitdelen van een pedagogische tik aan haar nazaat omdat die zijn huiswerk niet wou maken. Een poco buurman was getuige van de saflet en verwittigde de instanties. Mama moest zich verantwoorden voor de rechtbank en werd prompt veroordeeld tot een gevangenisstraf van vier maanden. Door al die “vrije opvoeding” heeft ons landje al overbevolkte gevangenissen en worden straffen onder de zes maanden niet meer uitgevoerd, gelukkig maar! … of toch niet? Want mama werkt aan de balie en heeft nu strafblad. Je moet tegenwoordig niet meer “woke” te zijn om jezelf professioneel te cancelen.  Je kinderen doen dat wel voor je.    

Ik las ook dat dertig procent van de ouders last heeft van een parentale burn-out. Ik wil het graag geloven. Het valt niet mee on vandaag de dag kinderen op te voeden. Ze zijn niet altijd zo lief en krijgen maar al te vaak hun zin. Een oorveeg mag niet en straffen door in de hoek te zetten mag ook al niet meer. Trouwens een “pedagogische tik” is helemaal niet “pedagogisch”.  Een oplawaai is een emotionele reactie van een ouder die het bloed vanonder de nagels getergd en in een opwelling een tik uitdeelt aan zijn liefste bengel. Daar is niks opvoedkundig aan… Ouders moeten vandaag compromissen sluiten met hun kroost, in dialoog gaan en vooral de strapatsen uitzitten. Opvoeden? Niemand weet nog hoe dat moet.  De gevolgen zijn zichtbaar: opvoeders en leerkrachten durven niks meer uit vrees voor ouderwraak, soms zelfs met een juridisch staartje. Wie regelmatig een winkel bezoekt zal het al opgevallen zijn: Jengelende neten die hun speelgoedje/ snoepgoedje eisen van hun begeleidende sponsor.   Laatst kwam er zo’n klein ettertje op me af in de winkel, lachte vriendelijk en gaf me een knoert van een schop tegen de schenen. Mama stond erbij en keek ernaar…  Wel beste vrienden graag wil ik mijn educatieve reactie hierop met jullie delen: Kauwgom. Ik zorg altijd dat ik een kauwgom in mijn mond heb als ik een omgeving betreed waar kinderen aanwezig zijn. Als zo’n ettertje weer iets met mij uitvreet en pa of ma blijven stoïcijns dan geef ik die kleine een vriendelijk aai over de bol met mijn kauwgom in de hand en mompel zoiets als “Braaf Menneke” … Geen verboden tik, geen uitsluiting en geen dialoog met het kind. En ik kan je verzekeren, die kleine en zijn ouders zijn de volgende uren weer dichter bij mekaar gebracht!  PedagoGie! What’s in a name?

… en doe de dreun!

Tomorrowland, welgeteld negen uren heb ik het uitgehouden en dat is een hele prestatie voor een ex-punkrocker! 

Tomorrowland is het ietwat duurdere feestje voor de geglobaliseerde dance liefhebber. Wat heb ik daar te zoeken? …of verloren? Niets!   Leuke decors en een prachtige omgeving, …dat wel. Het doet je terugdenken aan de schoolreisjes naar de Efteling. Anton Pieck zou genoten hebben van deze setting en ik moet toegeven, ik kon de omgeving best wel pruimen. Alleen jammer van de muziek (sic). Op de 10+ podia moet je geen instrument (of talent) gaan zoeken, laat staan iemand die een instrument bespeelt. De hedendaagse “artist” neemt een USB-stick mee op het toneel. Tijdens de covid-downtime hebben een groot aantal “artiesten” de tijd kunnen doden met de Roland TR-8S of een Akai MPC en wat gratis software  zodat er vandaag voldoende digitaal gedreun voorhanden is om drie weekends te vullen met monotonie.  Drie weekends fuifgedruis zal de organisatie geen windeieren gelegd hebben. Na een verplichte (maar gesubsidieerde) wachtperiode omwille van covid, gewoon de prijzen wat verhogen en een extra weekend inlassen …dat is al snel een verdubbeling van de omzet. De organisatie zal wel dansen van vreugde.

Music at Tomorrowland?

Ook veel schoon volk op Tomorrowland. Het is een feest van zien en gezien worden. Ik geloof dat veel vaders bijzonder fier zijn op hun dochters die hun talenten tonen aan de wereld. Het is leuk laverend rondstruinen tussen de influencers en content creators op Tomorrowland. U kent ze wel, de arty-farty geklede selfie-lovers te herkennen aan hun pose: één been vooruit, knie lichtjes gebogen en een kleurenfilter.  Influencers oogsten daar in real time “likes” met hun simulacrum, tijdens een festival dat op zichzelf al een hyperrealiteit creëert. Maar ik betwijfel of er op dit feestje veel mensen rondlopen die ooit Baudrillard gelezen hebben…  

Kortom, TML is een ervaring maar wel een oorverdovende en vol met slechte beats. Een mooie setting voor non-talent en een aanlokkelijk kortstondig alternatief voor de realiteit. TML is een aanrader voor iedereen die geen keuze kan maken uit het extensieve aanbod van dom amusement.  Tomorrowland is een pretpark, de muziek is te herleiden tot een moleculaire dreun en dus voor iedereen toegankelijk. Laat u maar eens lekker meedrijven in de school met de andere haringen. 

Toch even een waarschuwing voor de bezoeker in trance: Stap niet in de Jacuzzi’s! Ik weet niet of het delen van jacuzziwater met een honderdtal bezoekers wel zo verstandig is. Je zou voor minder de apenpokken krijgen. 

Beam me up Scotty, no intelligent life here!    

Locker Room Talk!

De klimaatverandering maakt mij erg onrustig! … en ik heb het niet over het “weer” of de aanhoudende regen. Kwakkelzomers hebben we al elk decennium gekregen, bak-en-braad seizoenen, zes-maanden-winterweer, apocalyptische voorspellers… ook al allemaal meegemaakt in pre-internet tijden.  

Het sociale klimaat van Wokes, MeeToos en andere geesten die vandaag menen te weten hoe anderen zich moeten gedragen is veel bedreigender voor het voortbestaan van de mensheid dan een blanke, benzinewagen rijdende, cisgender man van middelbare leeftijd. 

Mijn sociale media vrienden posten niet langer foto’s van hun avondeten of van pasgeboren larfjes die ze op deze al zwaarbelaste planeet gezet hebben! Neen, ik zie confrontaties, reprimandes, tribaal gedrag en victimisme. Waar is de tijd dat Facebook nog “the place to be” was voor fans van poesjes?  Met AI gestuurde datatechnologie en complexe algoritmen krijg ik te zien wat mensen die ik ooit sympathiek vond zoal uitvreten. Ze wijzen tegenwoordig meer met het vingertje dan dat de pastoor dat vroeger deed! Mijn “vrienden” gaan plots politici afzeiken in antwoorden op hun posts. Welk een tijdverspilling. Dulle kallen kramen (sic) meer feministische spierballentaal uit dan een van testosteron gevulde bodybuilder kan heffen. Ook mijn taalgebruik wordt nauwlettend in het oog gehouden. Het woordje “zwart” is alleen nog toegelaten voor opa’s die 80 jaar geleden de kant van den Duits gekozen hebben. En iedereen lijkt wel “ergens” een slachtoffer van “iets” te zijn geworden! Ik word de laatste maanden social media-gewijs meer “ontvriend” op basis van mijn geslacht en rookgedrag dan van een boude posting. Geen probleem voor mij. Zogenaamde vrienden die zichzelf “de-frienden” zijn zoiets als de vuilniszakken die zichzelf buitenzetten.  Soit…

Over boude uitspraken gesproken: Eddy Demarez en de Belgian Cats! In een onoplettend moment heeft Eddy zichzelf gecancelled. In sporttermen heet het “Locker room talk”. Een hoop vrouwelijke facebookvrienden voelde zich collectief in het gat gebeten en sloegen aan het verzusteren in hun slachtofferrol. Demarez moet hangen en liefst in de vergeetput van Zwarte Piet verdwijnen. (Mag ik het woord Piet nog gebruiken?)

Ik heb altijd gedacht dat (top)sporters een toonbeeld zijn van doorzettingsvermogen en discipline. Ik heb nooit kunnen denken dat ze zo lichtgevoelig zijn. Vroeger bestond nog zoiets als vergiffenis maar niet in de harde sportwereld.  Sporters leven bij gratie van de mensen die hen onder de aandacht brengen. Beseffen de Cats dat wel? 

Sport interesseert me weinig en de damessporten al helemaal niet. Mag ik dat vinden? Damesbasket is saai en kan me weinig boeien, is het mij gepermitteerd? Als ik damesbasketbal zie dan denk ik aan hondjes die op hun achterpoten lopen: het lijkt nergens op maar toch knap dat ze het kunnen.   

Zo! U mag uw gram spuien. Voor het ontvrienden klikt u op mijn profiel en kan u mij “uitvinken”.  

Het ga u goed in deze harde tijden!

Wie de roede spaart!

… haat zijn kinderen. Het is een oud Nederlands spreekwoord dat zijn inspiratie vond in het Oude Testament.  Samen met gezegden als “de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet” en “Een wit voetje halen” zal deze Bijbelse wijsheid uit ons gedekoloniseerd vocabularium geschrapt worden. 

Op radiofonische wijze ontwaakte ik vandaag met een nieuwsitem over de “pedagogische tik”. Het politieke gebakkelei over de “saflet” laait weer op. België en Tsjechië zijn de enige landen waar de pedagogische tik nog niet in het strafwetboek staat.  Pedagoog Theo Francken doet wat hij het beste kan: Twitteren. In een tweet postuleerde hij geen lichamelijke of psychische schade te lijden van de oorvegen die dokter Francken al eens uitdeelde. Een gevaarlijke tweet want het zette kwaad bloed bij een aantal Tsjeven en was meteen goed voor een rondje bekvechten onder de verkozenen des volks. De opvoedkundige tik is “not done” in onze poco-cratie en hoort thuis onder de noemer kindermishandeling. Is dat echt zo? 

Na meer dan een halve eeuw kan ik al eens reminisceren over mijn vlegeljaren. Pa Jean verkocht mij ook al eens een oplawaai na kattenkwaad of ongehoorzaamheid. Mijn vader had dan ook nog de gewoonte om mij terug te sturen naar de plaats van delict om mijn verontschuldigingen aan te bieden. Ben ik er slechter van geworden? Ik denk het niet. Werd ik mishandeld? Absoluut niet! Ik hield en hou nog altijd van pa zaliger. 

Het waren andere tijden. Ondertussen leven we in een gesedeerde samenleving. We doen alles om pijn, stress en onbehagen te vermijden. Tradities en oude parentale structuren staan in de weg van onze persoonlijke vrijheid en maatschappelijke gelijkheid. We zijn allergisch geworden voor pijn en moeilijkheden.

Specialisten en wetenschappers claimen de waarheid over de pedagogische tik: Het is slecht! Harvard-wetenschappers vlooiden uit dat een “lichte vorm van geweld” en “zware mishandeling” hetzelfde effect hebben op de ontwikkeling van kinderhersenen. Ik vraag me af hoe ze dat onderzoek gevoerd hebben? 

Generaties lang werden muilperen uitgedeeld. Toch is de mensheid niet uitgestorven. Integendeel, in onze hedonistische maatschappij mag niets pijn doen. Het resultaat is een cultuur van slachtofferschap. Niet alleen de saflet maar ook woorden, discussies en opmerkingen geven aanleiding tot conflictsituaties. Het overwinnen van moeilijkheden en oplossen van moeilijke situaties valt ons steeds zwaarder. Wat ons nog meer kwetst dan een “pedagogische tik” is de waarheid. Het gevolg is wollig taalgebruik en zaken die we niet meer willen benoemen. Stoute kinderen bestaan niet (meer) en een pak voor de broek dus ook niet.

De draai rond mijn oren was met liefde gegeven. Het heeft me gesterkt en geleerd voor het latere leven. Nu besef ik dat het me weerbaarder gemaakt heeft. Ik was ooit het brildragende dikkertje van de klas, voer voor de pestkoppen. Met de opgebouwde “veerkracht” en de kennis dat “pijn” een goede motivator is voor verandering van gedrag ben uit het kabinet van de kinderpsycholoog gebleven. Een stevige trap in de kloten van de bully en na de strafstudie een oelewapper van pa, … het is een kleine prijs voor mentale rust gedurende de rest van het schooljaar.  

Er is geen gebrek aan respectloze, irritante larfjes, pestkoppen en verwende nesten. Teleurstelling, pijn en tegenslag kan je niet vroeg genoeg aanleren want het leven zit er vol van.  “Wie de roede spaart, haat zijn kinderen”. 

Brat

Bye Bye Facebook?

That’s it – I quit! 

Ik heb ’t gehad. Ik heb mijn dikke buik vol van “Social Media”.  Om het met de woorden van de grote filosoof Captain Kirk te zeggen: “Beam me up Scotty, no intelligent life here…” 

Jawel, u hoort het goed. Ik heb veel zin om mijn social media accounts te sluiten.  Dankzij de verkoop van uw en mijn persoonlijke gegevens heeft mijnheer Suikerberg zijn schaapjes mooi op het droge. Aanvankelijk was Facebook nog leuk. Reminisceren over Bilzen, contacten met studiegenoten en geloof het of niet maar zelfs de foto van uw kat kon rekenen op een “like”. Veel liefjes heb ik in mijn jonge dagen niet gehad maar dankzij de beelden op Social Media weet ik nu dat kalverliefde en jeugdige frisheid een vervaldatum hebben. Je hoort mij echter niet klagen over de amusementswaarde van Facebook, Twitter en Instagram.

Toch sta ik voor het “Social Dilemma” (overigens ook de titel van een must-see docu op Netflix). Het zou voor mijn gezondheid beter zijn om de virtuele toog van Café Facebook permanent in quarantaine te plaatsen. Ik heb niks tegen het medium an sich want marketeers moeten hun wind ook aan de man/vrouw/bi-gender kunnen brengen.  Gebakken lucht verkoop je best digitaal.  Wat me wel stoort zijn de algoritmen die bepalen wat ik te zien krijg. Ik hou niet van koekjes die bepalen wat ik op mijn bord krijg. Met elke post bereik je zo’n tien procent van je digitale vriendjes. Er worden “bubbels” gecreëerd (ik kan het woord bubbel niet meer horen) waarbinnen meningen en opinies echoën.  Je denkt dat je de wereld bereikt maar dat is niet zo, tenzij betalend. Je krijgt een virtuele echokamer samengesteld door algoritmen en bot-bits, niet meer dan dat. De berichten die je voorgeschoteld krijgt en de bijgevoegde reclame zijn allemaal broodkruimels van je digitale omzwervingen op ’t internet. Het is vaak reclame voor spul dat je al (online) gekocht hebt. 

Dan heb ik ook nog een handvol trollen die opduiken omdat ik onder eigen naam en openlijk mijn koldereske mening durf verkondigen. Trollen, simps en soy-boys zijn een soort van (anonieme) internetstrijders die hun tijd en/of uitkering verkwanselen aan het opdringen van hun grote gelijk. Als blanke man, van middelbare leeftijd, zelfstandige en roker van sigaren zal ik ’t wel weten. De dulle kallen van Metoo, de anti-rookbrigade de zelfstandige-bashers wil ik bedanken voor het vertier en de hilariteit, altijd goed voor een schaterlach.  Ik verwijs jullie voortaan naar mijn hobby-pagina’s of mijn blogs. Het saaie nieuws kan je op mijn linkedin pagina vinden. Gitaren en sigaren op de gelijknamige facebook pagina’s. 

Ik ben ’t internet zat. Het wordt hoog tijd dat de cafés terug opengaan.  Tooghangen en social netwerken zoals het hoort met een frisse pint voor je neus. Geen wifi nodig, alleen een kruk van 80 cm hoog en een toog om tegen te leunen. Meer heb je niet nodig om te sociaal-netwerken. Wie zijn avondeten aan mij wil tonen mag me voortaan uitnodigen. Ik zal het met smaak verorberen en een dikke “like” geven. Wie wil solliciteren moet een motivatiebrief schrijven in plaats van een “PM”. Wie wil discussiëren moet naar de Kroeg komen (zodra dat terug kan). De kroeg is zowat het laatste democratische forum dat er nog bestaat. Voor de prijs van een consumptie telt ieders mening en je kan je argumenten versterken door een rondje te geven. Theemutsen, sandalendragers en wokes die het niet met mij eens zijn mogen meteen de daad bij hun woord voegen en een toek op mijn bakkes geven!  Ik zal met plezier van antwoord dienen…

Willy! Music Matters

Willy Radio! Even leek het een verademing…  

Ik was behoorlijk enthousiast toen Willy Radio in de digitale ether kwam. Old-skool en New Rockmuziek, even was de zender niet van mijn DAB-radio te branden. Met de slogan: “Muziek en gene zever!” leek het een veelbelovende start. Non-stop muziek zonder gelul, een beetje reclame en af en toe het nieuws. DPG Media scoorde met deze formule hoog op mijn luisterlijst. Helaas…

Mooie rockliedjes duren niet lang. Willy heeft nu platenruiters! En wel van de ergste soort. U kent die types wel, die ter vermaak van het luistervolk hun onzin uitkramen tussen de muziekjes. Ergerlijke onnozelheden in kwadraat, lulkoek en bullshit om de tijd tussen Led Zeppelin en The Bet op te vullen. Ik kan de humor van Luc en Eppo Janssen wel smaken, die kerels hebben vakmanschap. Maar de vulsels van trezebezen zoals Orye en Engelen zijn gewoon tenenkrommend. Kennis van het Nederlands is geen vereiste voor Willy, evenmin uitspraak en articulatie. Het domme gewauwel en gezever interesseert mij geen reet. De twee theemutsen van Willy doen me steeds weer terugdenken aan het Limburgse jeugdhuis, aan die alternatieve typetjes met hun daim schoentjes met spekzolen. Ik zie ze nog staan met hun neusbellen en zo’n zeventig festivalbandjes rond hun polsen, roltabak in de borstzak en oeverloos neuten over de geboortedatum van de drummer van TC Matic.  Ja hoor, ze bestaan vandaag nog en ze presenteren radioprogramma’s.  Willy Radio is een (Limburgs?) onderonsje geworden van starletjes (m/v/x) die het pluis uit mekaars navel halen. Op één of andere manier weten ze telkens de aandacht naar hunzelf te leiden en wordt de muziek een soort auditieve achtergrond voor hun eigen feestje.  Zo werd de verjaardag van één der dames uitgebreid radiofonisch gevierd. Deze week kon geen luisteraar ontsnappen aan de verjaardag van Sofie. The surpriseparty leek wel het hoogtepunt van dit festival-vrije jaar. Who cares?  Zowat de ganse zomer was het vormsel van Sofie Engelen tot rockster niet uit de radio-uitzendingen te branden. Het resultaat was een matige cover onder begeleiding van een paar werkloze muzikanten. 

Gisteren was het Jimi Hendrix dag en Cedric Maes mocht de sterfdag van The Great Legend opluisteren. Het programma kreeg dan ook de naam “The Cedric Maes Experience”. Jimi was gewoon de liedjes-kok voor zijn eigen show. Ik mag Maes graag horen als hij gitaar speelt maar presenteren is mij iets te veel. In één uur tijd kreeg ik zelf tweemaal Mannish Boy van Muddy Waters te horen al wil ik daarover niet klagen. 

Willy, “Music Matters”! …really???

NSFW!

Wat heb ik weer gelachen vanmorgen. Mijn op één na favoriete radiozender Radio1 bracht een reportage over het liedje WAP van Cardi B.  WAP staat voor Wet Ass Pussy en de song blijkt voor nogal wat controverse te zorgen. Volgens sommigen is het pure pornografie, voor anderen is het een feministische ode aan de vrouwelijke seksualiteit. Ik had voordien nog nooit gehoord van deze “hit” en na beluistering kan ik meedelen: WAP is een kutlied. De bijhorende clip zit vol met lillende billen en bollende borsten. Met uitzondering van een copulerende leeuw is er geen enkel mannetjesdier te bespeuren.

Rapmuziek is voor mij sowieso een genre dat het moet hebben van controverse eerder dan van muzikaal talent. Een drumbox, een spraakgebrek en een pet volstaan om een hitje te scoren. De enige vaardigheid van een rapper is zijn broek boven kniehoogte houden. U begrijpt het al, ik ben geen fan van rap. Cardi B is daar geen uitzondering op. Het lied (als je dat zo kan noemen) is een dreun met daarover wat hitsig gewauwel en het gehijg van schuttingtaal. Ik heb niks tegen schuttingtaal, je moet mij eens horen als ik blootvoets op een Lego trap, maar het als kunst gaan bestempelen is een brug te ver. 

Cardi B

Dit brengt mij bij een eerdere “rapportage” (sic) van het programma Weetikveel: Soe Nsuki, zelfuitgeroepen comédienne, mocht haar larie en apekool over hiphop en rap uitspreiden in de ether. Als u Soe Nsuki niet kent, hou dat dan zo. Je kan haar nogal eens vinden in de schaduw van Philip Geubels. (hoed je voor artiesten met de naam Sue!)  Meest opmerkelijke uitspraak van Nsuki: als rappers de woorden “bitch” en “nigga” gebruiken is dat niet vrouwonvriendelijk of racistisch. Het hoort namelijk bij de standaardtaal van die bevolkingsgroep. Het wordt maar racistisch als een wit persoon dat zegt. Die wijsheid van la Soe voelde net alsof ik op een legoblokje trapte.

Terug naar Cardi B! De radiopresentator van dienst haalde er een professor van de UGent bij.  De Professor Gender en Media mocht haar licht laten schijnen over het Wet Ass Pussy. “Gender en Media” is een soort trendy pseudo-wetenschap die erg in trek is bij tefal-teven.  Geboren slachtoffers die hun eigen leven niet op de rails krijgen en op zoek zijn naar morele superioriteit en een safe-space kunnen nu ook academisch afstuderen.  De prof beschouwde het liedje als een feministisch manifest. Vrouwen die hun seksuele beleving bezingen en uitkomen voor hun voorkeuren tijdens het liefdesspel, daar is niks mis mee. Ik geef de professor gelijk. Voor mij is er niks pornografisch aan, ik stoor mij niet aan vuilbekkerij en zeker niet aan een vrouw die het “heft” in eigen handen neemt.  Maar ik vraag mij af hoe de professor zou reageren als witte mannen, zoals pakweg De Kreuners, plots over tieten en konten zouden zingen? … of tefal-teven?  In mei van dit jaar werd het liedje “Tijgers” van Cleymans & Van Geel nog van de radio geplukt. Tijgers zou te veel verwijzen naar “stalker-gedrag”. (Punt voor #MeToo!)  Naar mijn mening hanteert de poco-cratie een dubbele moraal, nog groter dan de double-D van Cardi B!  Cardi B is een ex-stripster en feministe. Ze zegt meer zelfzeker te zijn sinds ze mannen “gebruikt”.  Seks verkoopt en dat is nog altijd zo. We hebben meer feministes nodig zoals Cardi B!  … wel het geluid afzetten als je de videoclip start!    

No Sound of Silence!

Is het jullie ook opgevallen hoeveel negatieve tijdingen er op Sociale Media voorbijflitsen? 

Zijn de Facebook algoritmen in een pot azijn gevallen?  Of heeft de Corona sjanker een nieuwe fase bereikt en onze mentale toestand aangetast? 

In het pre-corona tijdperk zou ik rond deze tijd van het jaar verblijd worden met honderden vakantiefoto’s van FB-vrienden: lillende billen en witte tenen vanuit een strandstoelperspectief. Selfies van cocktail slurpende zwembadtoeristen of foto’s van exotische fruitcocktails, net voordat ze er een kwak slagroom op pleuren. 

Geen van dit alles verschijnt nog op mijn tijdlijn. Wel veel berichten over Marokkanen op ’t strand, code rood, gejeremieer over ’t warme weer (vorige eeuw noemden we dit nog een “hete zomer”) en eindeloos gezeur over mondkapjes. 

Sinds gisteren komt daar de “sound-of-silence” rage nog eens bovenop, nu krijg ik dat verdomde muziekje niet meer uit mijn kop.  Een aantal FB-vrienden heeft mij zelfs een reprimande gegeven omdat ik mijn profielfoto nog niet heb aangepast met een sound-of-silence kruis. Volgens hun behoor ik toch ook “min-of-meer” tot de cultuursector!  Wel beste vrienden, ik doe daar niet aan mee! En hier komt het goede nieuws: de kunstensector is creatief en goed bezig. Wie mij niet wil geloven die moet maar eens gaan kijken op de website van 30CC (Schouwburg Leuven). Dagelijks zijn er prachtige voorstellingen; anderhalvemetersessies en concerten.  Het vandaag zo broodnodige “zinnen-verzetten” is beschikbaar en ook nog eens goed en veilig georganiseerd. De organisatoren in Leuven bewijzen dat het kan, geen kunstminnaar moet op zijn honger blijven zitten. Cultuur is meer dan massa-events en drankbonnetjes. Misschien een “uitgelezen” moment om de “kleinere” evenementen te ontdekken. 

Ik zal niet ontkennen dat de event-sector problematische tijden kent. De organisatoren en toeleveranciers van concerten zien veel zwarte sneeuw deze zomer. En zij zijn niet alleen, Price Waterhouse en E&Y zetten ook mensen aan de deur omdat er geen werk (winst) meer is.  Ik ga geen Simon & Garfunkel titel gebruiken om sympathie te betuigen met multinationals zoals Live Nation of Tomorrowland. We zullen het even moeten doen zonder de grote fuiven en festivals. Aan de vrienden cultuuruitdragers kan ik alleen maar zeggen: Be creative! It ’s your job!

Stay positive!

Het vrije woord?

Een schare kunstenaars en journalisten schrijven in een open brief hun bezorgdheid neer over onze Zeitgeist en de teloorgang van het vrije woord. Behalve een aantal hoon-lacherige commentaren is er geen spoor van te vinden in onze gevestigde media.

Ondertussen lanceerden een aantal Belgische intelligentsia een gelijkaardig pleidooi voor “Het Vrije Woord”. Deze nationale versie haalt al helemaal niet de redactietafels. Meteen is de bekommernis van de auteurs bewezen. De vrije meningscultuur wordt vervangen door een “pensée Unique”!

… boer let op uw ganzen!

https://www.nrc.nl/nieuws/2020/07/08/open-debat-bestrijd-racisme-maar-kom-niet-aan-het-vrije-woord-a4005314